'Watt' op Canvas

- Ik kijk vanavond naar ‘Watt’. - Naar wat? – Ja, naar ‘Watt’. Genoeg spraakverwarring voor de rest van de week. Hier met die review!

In de nieuwe Canvas-reeks ‘Watt’ trekken spoedarts en klimaatactiviste Natalie Eggermont (29) en energie-ingenieur Jonas Verstraeten (24) in verkavelingsvlaams de wereld rond, op zoek naar klimaatneutraal licht in de duisternis over hoe de mens zichzelf en de economie van energie kan blijven voorzien zonder onze aardkloot helemáál naar de verdommenis te stoken. In de eerste aflevering namen ze steenkool onder de loep.

Sinds de laatste Belgische mijn in 1989 dichtging, lijkt steenkool hier inmiddels iets van een ver verleden, toen kolenmarchands nog met hun stoffige vrachtwagens vol jutezakken rondreden en onhandelbare koters nog in het kolenkot konden gaan afkoelen. Voor ex-mijnwerker Jean Ooms leek het alsof het gisteren was. Hij leidde de protesten tegen de sluiting van de Limburgse mijnen, die volgens hem nog heel rendabel waren. Mark Eyskens, die als minister van Economische Zaken de laatste mijn sloot, was het daar niet mee eens. Waar iedereen het wel roerend over eens was, is dat België zijn welvaart heeft gebouwd op kolen. Dankzij dat zwarte goud werd ons land één van de rijkste van Europa. Dat we toen nog niet wisten, of wilden weten, dat we daarmee de lucht vol CO2 pompten en dus de klimaatverandering in gang hebben getrokken, is een perfect excuus om ons er niet schuldig over te moeten voelen. Dat we inmiddels rijk genoeg zijn om het zonder kolen te kunnen stellen, geeft ons dan weer het excuus om elders in de wereld met het vingertje te gaan zwaaien.

Dat zien ze in pakweg India niet graag gebeuren. ‘Rijke landen zouden ons beter steunen om om te schakelen naar duurzame energie, in plaats van hier wat de moraalridder te komen uithangen’, mogen we de uitleg van hun Indiase gids samenvatten. Aan de rand van de Gevra-mijn, de op één na grootste ter wereld, vroeg Natalie Eggermont zich af hoe we dit in ’s hemelsnaam konden blijven verantwoorden, terwijl ze zichtbaar tegen de tranen vocht. Ik had de neiging om het met haar eens te zijn. Jonas Verstraeten zei dat die Indiërs, van wie er 250 miljoen nog altijd niet één Watt stroom hebben, zich toch ook richting welvaart mogen katapulteren. Ik had de neiging om het ook met hem eens te zijn.

Misschien moeten we maar naar de Indische gids luisteren en hen een beetje helpen. Maar hebben daar wel een beetje van onze zuurverdiende, op steenkool vergaarde welvaart voor over? Vóór de eerste aflevering van Watt zat een spotje over Grey Day, de dag waarop de groene stroom op is en we weer als vanouds overschakelen naar elektriciteit uit kernenergie of fossiele brandstoffen. In België viel die dag dit jaar op 2 februari. Al te hoog moeten we in gindse ontwikkelingslanden dus niet van de toren gaan blazen.

In de VS is steenkool dankzij het Oranje Orakel in het Witte Huis ook weer aan een opmars bezig. Natalie en Jonas - ze stellen zichzelf consequent aan iedereen met de voornaam voor, dus mogen wij hen ook gewoon zo noemen - bezochten een paar mijnwerkersdorpen in de staat Kentucky, waar de 21ste eeuw duidelijk nog moet beginnen. Jonge mannen kiezen er met plezier voor een job als mijnwerker, ‘want het betaalt heel goed. En je kan hier alleen kiezen tussen verder studeren en in de mijn gaan werken. En ik had écht geen zin om te gaan studeren.’ Point taken.

Even later stonden Jonas en Natalie hoofdschuddend naast Grant Quasha, de bestierder van de nieuwe Poplar Grove mijn, die jaarlijks bijna 3 miljoen ton kolen uit de grond wil halen. Quasha vond dat hele klimaatgedoe je reinste onzin, ‘dogmatisch’ zelfs. Het zal allemaal wel zo’n vaart niet lopen, en bewijzen voor de klimaatopwarming en de nefaste gevolgen daarvan zijn er volgens hem helemaal niet. Wij schudden in onze sofa heftig mee met Jonas en Natalie. Zo hard dat we er een aardige hoeveelheid groene stroom mee hadden kunnen opwekken, menen we zelfs.

Het bezoek aan de burgemeester van Pittsburgh bracht dan weer enige hoop. President Trump speechte dat hij uit het klimaatakkoord van Parijs wilde stappen, want ‘ik werk niet voor de mensen uit Parijs, maar voor die uit Pittsburgh.’ Dat werd in Pittsburgh dan weer op hoofdschudden onthaald, want de ooit vuilste stad in de VS is nu de beste klimaatleerling van de klas. ‘En als wij dat voor elkaar kunnen krijgen, kan iedereen dat,’ blonk de burgemeester. Natalie werd zowaar zo enthousiast van dat ze de burgemeester om een selfie vroeg. Ook daarvan ging ons hoofd aan het schudden.

Kunnen we conclusies trekken? Watt heeft ons vooral geleerd dat er nog veel werk is voor de Jill Peetersen in de wereld, en dat we allemaal wat meer ons best zouden mogen doen om de planeet niet naar de filistijnen te helpen. Maar liefst niet in verkavelingsvlaams. En als u ons nu wilt excuseren, wij moeten het rendement van de zonnepanelen nog gaan controleren.


Quote

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234