null Beeld

Wavves - King of the Beach

Nathan Williams was de laatste twee jaar opgejaagd wild. Eerst werd hij op aangeven van het oppermachtige Pitchfork Media ongevraagd een piëdestal opgeschopt, vervolgens met de grond gelijkgemaakt.

Noch het één, noch het ander was gerechtvaardigd: kenden zijn debuut 'Wavves' en opvolger 'Wavvves' een paar briljante flitsen, dan toonden ze net zo goed aan dat hij een tikje lui was, zoals het een aan de 'weed demon' verhangen jongmens betaamt. Een slacker naar ons hart, maar niet het genie waarvoor hij versleten werd. De onvermijdelijke backlash kwam er vorig jaar op het hippe Primavera in Barcelona, waar een stonede Williams werd uitgejouwd en onstage in de clinch ging met zijn drummer. Op het internet viel een leger bloggers, jaloerse collega's en viswijven over hem heen. Keerzijde van de medaille, quoi.

Op 'King of the Beach', opus drie, slaat Wavves voorzichtig terug. Hij trok een producer aan (Dennis Herring, bekend van onder anderen Modest Mouse), zette zijn laptop aan de kant en nam de ritmesectie van de betreurde Jay Reatard mee naar een heuse studio. Het resultaat klinkt min of meer als wat hij eind vorig jaar met dezelfde begeleiders in Gent liet horen: als straightforward punkrock, redelijk strak voor een slacker, behoorlijk poppy voor wie de in drones gedrenkte voorgangers kent. Er is gewoon harder aan gewerkt: 'Baseball Cards', 'King of the Beach' en 'Take On the World' zijn niet noodzakelijk betere popsongs, maar ze zijn wel als dusdanig herkenbaar én ze zijn met meer. Producer Herring heeft niet alleen geduldig de ene na de andere laag noise afgekrabd, hij en zijn gage hebben Williams ook gedwongen om meer na te denken over zijn songs.

Dat hoor je bijvoorbeeld aan de intro van 'King of the Beach' of de arrangementen (!) in 'Linus Spacehead'. Er wordt gestoeid met de erfenis van Phil Spector in 'When Will You Come' ('Be My Baby') en 'Mickey Mouse' ('Da Doo Ron Ron'), en ook Brian Wilson, altijd al een aanwijsbare invloed, komt beter door dan vroeger. Dat wil nog niet zeggen dat het lawaai en de puberale zelfhaat werden afgezworen, maar balorige Nathan probeert zijn pop feel niet langer te verbergen en er klinkt, voor het eerst, een zweem van ambitie door in de gruizige punk van Wavves. Ze geven het zelfs toe: 'To Take on the world would be something'. Fijn zomerplaatje.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234