We Are Scientists - With Love and Squalor

In onze schutkring hoort men voornamelijk muziek die gemaakt werd uit noodzaak . De bulderdrang van de vroege Henry Rollins , de free noise van Lightning Bolt of de met breakbeats geïnfecteerde nu soul van Jamie Lidell , bijvoorbeeld. En toch zijn we allerminst vies van We Are Scientists , een trio uit Brooklyn, New York, dat op zijn debuut 'With Love and Squalor' zonder noemenswaardige diepgang maar mét bovenaards enthousiasme door vijfentwintig jaar rockgeschiedenis scheurt.

Daarbij jatten ze net als hun Britse collega's van Bloc Party , Arctic Monkeys of Kaiser Chiefs de vlijmscherpe hooks van de betere postpunk uit de vroege eighties , maar ze roeren er bovendien een scheut college rock doorheen. Denk aan Weezer op een tongue-in-cheek-loze dag, Interpol minus de klinisch aandoende melancholie of Franz Ferdinand , tenminste als die wat vaker naar punkrock in plaats van naar Orange Juice en Gang of Four hadden geluisterd.

De twaalf nummers op 'With Love and Squalor' ontvouwen zich telkens volgens min of meer hetzelfde stramien: kale gitaarintro, een vonkende basdrum erbij en de immer nonchalante stem van Keith Murray - een sympathieke indie-posterboy die klinkt als een kruising tussen Joe Strummer en Andy McCluskey van O.M.D. - waarna ze vertrokken zijn voor gemiddeld drie minuten heerlijke powerpop. Voorspelbaar, zei u? Yep. Onderling inwisselbaar, die nummers? Absoluut. Toch heeft élke song minstens één hook waaraan wij na tien luisterbeurten nog altijd blijven hangen: de bloedserieus gezongen nonsens in de geweldige opener 'Nobody Move, Nobody Get Hurt' ('My body is your body / I won't tell anybody / If you wanna use my body / go for it, yeah'), die voorzichtige falsettostemmen in de bruggetjes van 'Can't Lose' en 'Lousy Reputation' , het tegendraadse ritme in 'What's the Word' of de kleine gitaarexplosie in het refrein van het heerlijke 'This Scene is Dead' - alsof Bloc Party een Green Day-cover door Interpol staat te coveren. Diepgang? Zero. Fun? Maximum! 't Moet hoe dan ook van de eerste van Franz Ferdinand geleden zijn dat we hier nog eens een debuutplaat van een gitaargroep op endless repeat hebben gezet.

Maar omdat wij ook betaald worden om onze vingers op wonden te leggen: zowel de zang als de nerveuze drums in 'Callbacks' deden ons te veel aan Green Day denken (al is het wel meteen ons favoriete Green Day-nummer geworden). En de Interpol-achtige sleper 'Textbook' is helaas opgetrokken uit honderd procent wegwerpmelancholie, al noteerden we zowaar een oneliner die ons ongetwijfeld nog van pas komt: 'You know you own my body / but don't think you control my mouth' . Voorts geen klachten: 'Worth the Wait' , 'Cash Cow' , 'The Great Escape' en 'It's a Hit' zijn stuk voor stuk potentiële singles die van 'With Love and Squalor' een feest van meebrullers en -stampers maken.

Overigens: alle songs klinken alsof ze in een tochtig repetitielokaal zijn opgenomen, en da's een goeie zaak, want wie W.A.S. onlangs live aan het werk zag in Petrol of vorig jaar in de Botanique (als voorprogramma van Editors ) weet dat deze dudes uit Brooklyn live op hun best zijn, en dat ze zelfs een stuk strakker spelen dan de nog (té) vaak van enthousiasme over hun eigen snaren struikelende blokes van Bloc Party . Dat W.A.S. binnenkort dan ook het (alweer geweldige!) Domino-festival in de AB mag afsluiten, is dik verdiend .

We Are Scientists: vraag ons in december nog eens of we die groep kennen en de kans is reëel dat we met pijnlijk gefronste wenkbrauwen 'We Are Wié?' zullen antwoorden. Vraag het ons nu en we zeggen: wat een gewéldige plaat. Gaat dat vooral zien, op 16 april in de AB.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234