null Beeld

We Love Lou: Lou Reed leeft

Op 19 september, ongeveer veertig jaar nadat Lou Reed zélf in de Roma optrad, zal Tom Hannes, de zenboeddhist/therapeut die eerder ook al David Bowie en David Byrne belichaamde in een reeks tributeconcerten, er met de hulp van een handvol Fixkes, Roovers, Kakkewieten, leden van DAAU en de bemanning van Kapitein Winokio het rock ’n’ roll animal doen verrijzen. We Love Lou: 'We proberen het icoon Lou Reed tot leven te wekken, niet de mens.'

Op 19 september, ongeveer veertig jaar nadat Lou Reed zélf in de Roma optrad, zal Tom Hannes, de zenboeddhist/therapeut die eerder ook al David Bowie en David Byrne belichaamde in een reeks tributeconcerten, er met de hulp van een handvol Fixkes, Roovers, Kakkewieten, leden van DAAU en de bemanning van Kapitein Winokio het rock ’n’ roll animal doen verrijzen. Na de eerste try-out van We Love Lou zit ik naast Hannes, die oogt als Lou Reed anno 1974, compleet met geel haar, zwarte oogschaduw en zwarte nagellak – als, zoals Lou het zélf noemde, de Nosferatu van de rock-’n-roll.

Tom Hannes «Ons project bestrijkt de Lou vanaf The Velvet Underground – er zit dus ook een Moe Tucker en een Nico in de voorstelling – tot en met de ‘Rock N Roll Animal’-tournee. Zijn topperiode, dus. Ik ga geen bierbuikje omgespen en een leesbril en een pruik opzetten om ’s mans laatste jaren te doen.»

HUMO Hoeveel keer heb je Lou zien optreden?

Hannes «Twee keer. Op Werchter in 1989, en in Brussel tijdens de ‘Magic and Loss’-tournee. Dat waren geen goeie optredens, hè? Al had ik wel een wowgevoel: dát is ’m, Lou Reed! Voor mij is hij toch vooral de man van ‘Transformer’ en ‘Berlin’. In Brussel vond ik dat hij zichzelf héél serieus nam. Ik had de indruk dat hij onzeker was, bang. En dat zijn vermeende arrogante ongenaakbaarheid een masker was, een soortement harnas. Hij bezat charisma en maakte indruk, maar hij had toch ook iets droevigs, met die verbolgenheid als levenshouding. Daarnet zei ik nog tegen de muzikanten: ‘Mannen, als ik jullie dadelijk afzeik op het podium, niet kwaad zijn, hè.’ (lacht)»

HUMO Jij bent meer dan een kop groter dan Lou was, maar je lichaamstaal klopt wel.

Hannes «Ik heb honderden clips op YouTube bekeken. Hoe hij anno 1974 bewoog, dat was pure camp, hè? Ik had snel door dat ik die motoriek niet moest uitvergroten, maar net gas moest terugnemen. Anders zouden de mensen denken dat we een parodie voor ogen hadden.»

HUMO In het begin van de jaren 70 injecteerde Lou Reed, zo werd in elk geval gefluisterd, heroïne tijdens zijn concerten. Hij heeft dat altijd ontkend, maar ik bezit een foto waarop hij het in elk geval simuleert.

Hannes «Ik heb overwogen om dat ook te doen, maar ik ben er nog niet uit of het wel een goed idee is. Wat wij brengen is tot op zekere hoogte theater en drama – het hoort er dus misschien bij – maar we moeten ook niet overdrijven. Ik bén Lou niet. Da’s het verschil tussen ons en Elvis-imitatoren. Ik heb ook overwogen om wat monologen te brengen zoals die te horen zijn op ‘Take No Prisoners’ (Reeds derde liveplaat, uit 1978, red.), maar ik weet niet of dat zal lukken. Hij was echt grappig, hè? Witty.»

HUMO In die periode consumeerde Reed speed, alcohol en cocaïne. Vandaar die ratelende, megalomane monologen.

Hannes «Ik ben niet van plan om drugs te nemen, ik breng Lou clean. Ook origineel. En ironisch. Nee serieus, één Dafalganneke en drie pinten, verder ga ik niet (grinnikt). Toen ik David Byrne deed, heb ik één keer moeten optreden met een voedselvergiftiging, nadat ik backstage alles had volgekotst. En Byrne nabootsen wás al zo slopend, want ten tijde van ‘Stop Making Sense’ stond die geen seconde stil. Ik ben toen maandenlang gaan fitnessen om dat aan te kunnen.»

HUMO Zijn die tributeshows lastiger dan je zou denken?

Hannes «Ja, verdorie. Vooral Bowie. Songs als ‘Golden Years’ of ‘Let’s Dance’ luisteren heel nauw en zijn moeilijk te zingen. Bowies frasering is aartsmoeilijk: als je één lettergreep te lang uitrekt, is de magie meteen weg. Bij ‘Rebel Rebel’ dachten we: ‘Dat doen we wel effe.’ Maar al snel ging het van: ‘’t is maar een riff, waarom klinkt het niet goed als wíj ’m spelen? Mijn respect voor die artiesten is nog vergroot, want het wiel namaken is hoe dan ook een stuk makkelijker dan het uitvinden. ’t Waren pioniers, hè.»

HUMO Jullie spelen ook songs uit het meesterwerk ‘Berlin’. Heb je kinderen in bruikleen gekregen?

Hannes «Nee, ik heb zelf een dochtertje dat haar klep kan openzetten en het huilen voor haar rekening zou kunnen nemen, maar ‘The Kids’ doen we niet. Wél ‘Lady Day’.»

HUMO Heb je een sterfscène overwogen? Jij alleen op het podium in een strandstoel, met beverige handen tai chi doend?

Hannes «Nee. ’t Heeft wel iets: één spot op een lijk in een strandstoel en dan de fade-out. We hebben ook overwogen om als laatste song ‘Vanishing Act’ uit ‘The Raven’ te spelen, maar dan wordt het te persoonlijk, en wellicht ook te theatraal. Wij proberen het icoon Lou Reed tot leven te wekken, niet de mens.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234