null Beeld

Wendy and Lucy

Natuurlijk kunnen we u niet dwíngen om naar 'Wendy and Lucy' te gaan kijken. We kunnen u alleen maar vertellen wat we weten, en dat is dat deze magistrale film, één van de mooiste van dit voorjaar, ons heeft geraakt tot in het ruggenmerg. .

Erik Stockman

Hoewel we amper iets over haar achtergrond en haar motieven te weten komen, leefden we met alles wat los- en vastzit aan ons lijf (hart, ziel en al de rest) mee met Wendy, een jong meisje dat in een roestige Honda op weg is naar Alaska ('Ik hoor dat ze daar nog werk hebben in de visconservenfabrieken').

Maar ze strandt met autopech in Wilsonville, Oregon – een droef samenraapsel van pompstations, reclameborden, drogisterijen, snackbars en rangeerterreinen. Tot overmaat van misère gaat haar trouwe metgezellin, de labrador Lucy, ervandoor.

Neen, een feelgoodfilm kun je dit niet noemen. Maar het is zoals Gus Van Sant zegt: de allermooiste verhalen zijn downers. Laat niemand hem tegenspreken

In haar vorige film, het onvoorstelbaar mooie 'Old Joy' (over twee uit mekaar gegroeide vrienden die tijdens een lange voettocht treuren over hun verloren kameraadschap), stuwde regisseuse Kelly Reichardt singer-songwriter Will Oldham naar een prachtvertolking; in 'Wendy and Lucy' doet ze hetzelfde met rijzende ster Michelle Williams , die met haar jongensachtige kopje, haar Wibra-jasje en haar wanhopig opgekropte emoties geregeld doet denken aan Emilie Dequenne in 'Rosetta'.

En de beelden zijn prachtig. Director of photography Sam Levy hanteert zijn camera als een akoestische gitaar, en de poëtische licks die hij haast achteloos uit zijn instrument weet te schudden, roepen evenveel weemoed op als een goederentrein in de nacht.

Hou die Reichardt dus maar in de smiezen: ze heeft nog maar drie langspelers gemaakt (telkens voor belachelijk weinig geld), maar ze beschikt nu al over een opulente Eigen Stem.

In navolging van Springsteen , Dylan en Guthrie begint ze zich stilletjes te ontpoppen als een belangrijke chroniqueuse - niet van de Amerikaanse Droom, maar van de Amerikaanse Traan.

Haar ballades ademen heel veel warmte en compassie en bekommernis uit – bekommernis voor de kleine man; voor de hobo's die hun tanden staan te poetsen in de toiletten van morsige tankstations; voor de arme sloebers die in de gaten en kieren van onze steeds harder wordende samenleving wonen. De massa ligt voorlopig nog niet aan Reichardts voeten, maar wij wel.

Bekijk de trailer:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234