Werner De Smedt geeft zich bloot

Werner De Smedt (47) is dertien jaar ouder sinds onze vorige ontmoeting. De patine die hij heeft gekregen, staat hem. Zijn lichtblauwe ogen verraden nog altijd een gekwelde ziel, maar hij zit duidelijk niet meer verstrikt in onduidelijke chaos. Integendeel, hij leeft volgens een strak schema.

'Zjef kussen in 'Familie'? Tja, ik ben een acteur: als het moest, zou ik ook een hond kussen'

Om in alle rust te beginnen aan de dagelijkse opnames van ‘Familie’ – vrijdag 30 juni staat de seizoensfinale van de 26ste jaargang geprogrammeerd – staat hij om vijf uur op. De agressie van de ochtendfile wil hij voor zijn. Die kruipt anders te rigoureus onder zijn vel, zegt hij, en dat kan hij niet aan. Hij doucht op de set en bereidt tussen zeven en negen gedegen zijn scènes voor. De Smedt leeft in uitersten. Dat zie je wel vaker bij romantische zielen pur sang. Zelfs in zijn auto volgt hij iedere ochtend een strak ritueel: eerst mondoefeningen en dan headbangen op AC/DC.

Werner De Smedt «Vanmorgen was het ‘Whole Lotta Love’ van de Hollywood Vampires, de coverband van Alice Cooper en Johnny Depp. Geweldig vind ik die. En nu het zo licht is ’s ochtends, heb ik me wel een beetje ingehouden met mijn mondoefeningen. De helft van de tijd hangt mijn tong uit mijn mond en ik ben constant mijn lippen aan het bevochtigen. Mensen zouden makkelijk kunnen denken dat ik een pervert ben die obscene gebaren naar hen maakt. En ik wil echt geen ellende over me afroepen.»

HUMO Geen agressie ’s ochtends, maar wel keiharde gitaren.

De Smedt «Ja. Op Graspop, dat ik veilig vanuit mijn huiskamer bekijk, heb ik een toffe groep ontdekt: Evil Invaders uit Leopoldsburg. Ik kende die jongens niet, maar wat ik zag, vond ik helemaal kloppen: goeie muzikanten die met een vleugje zelfspot op het podium stonden, waardoor het geen mainstreammetal werd.»

HUMO Zou je de sfeer van het festival niet liever ter plekke opsnuiven?

De Smedt «Die fantaseer ik er in mijn zetel wel bij.»

HUMO Je ergens thuis voelen is voor jou van groot belang, hè. Het is één van de belangrijkste redenen waarom je in ‘Familie’ bent gaan spelen.

De Smedt «Ja. ‘Zone Stad’ werd opgenomen bij het interne productiehuis van Medialaan. Toen die serie stopte, vroegen ze of ik in ‘Familie’ wilde spelen, dat daar ook wordt gemaakt. Daar heb ik toch even over moeten nadenken. Ik hoorde weleens van de acteurs dat het aangeleverde materiaal niet altijd even behoorlijk van kwaliteit was – waarschijnlijk omdat het werk niet goed betaald was. Ik wist dat ik in die omstandigheden niet zou kunnen werken.»

HUMO Je had zelfs ooit gezworen: ‘In ‘Familie’ speel ik nooit!’

De Smedt «Inderdaad. Maar toen was ‘Familie’ nog het zwakke broertje van ‘Thuis’. Ondertussen zijn Hilde De Baerdemaeker, Sandrine André en Roel Vanderstukken erin gestapt, en VTM beloofde me ook in nieuwe scenaristen te investeren. Niet meer dan normaal: ‘Familie’ is hét topprogramma van VTM en zorgt waarschijnlijk voor de meeste reclame-inkomsten.»

HUMO En de rol van de homoseksuele modeontwerper Rudi sprak je meteen aan?

De Smedt «Ik keek er wel naar uit, ja, om eens een homo te spelen.»

HUMO Had je al eens eerder een man gekust?

De Smedt «Op school had ik onder leiding van Leah Thys ‘De meiden’ van Jean Genet gespeeld. Mijn tegenspeler en ik waren de meiden, op naaldhakken en in strakke jurken. Zij spelen op een avond hun bazin, maar ze gaan daar zo in op dat fantasie en werkelijkheid door elkaar beginnen te lopen en de avond ontaardt in een erotisch machtsspel, waarin er onder andere ook gekust wordt. Op de eerste repetitiedag hebben we gekust, nog voor we het stuk hadden gelezen. ‘Kom,’ had Leah gezegd, ‘begin daarmee, dan is dat van de baan.’

»Jan (Van den Bosch, zijn vriend Zjef in ‘Familie’) is ondertussen een echte vriend. Hem kussen, tja… Ik ben een acteur, hè. Als het moest, zou ik ook een hond kussen (lacht).»

HUMO Wel verbazingwekkend op hoeveel verontwaardiging het nog stuit: ‘Hoe leg ik dat uit aan mijn kinderen als jullie aan het smossen zijn?’ schreef iemand op Twitter.

De Smedt «Tja. Mijn kinderen moeten er alleen maar hard mee lachen. Je kunt kinderen niet vroeg genoeg laten zien dat het de normaalste zaak van de wereld is. Ik dacht eerlijk gezegd dat we daarin al wat verder stonden, en dat iedere familie nu wel zijn eigen homo had. Maar dat zo veruiterlijkt zien is misschien toch nog moeilijk.»

HUMO Op familiefeesten zal het toch aangeraden zijn...

De Smedt «...het kuis te houden. Dat denk ik ook. Nu, ik ben geen groot voorstander van te veel gekus op tv. Ik vind het vaak te vleselijk. Een filmregisseur kan de tijd nemen om intieme scènes smaakvol in beeld te brengen, maar op tv is het me vaak te rechttoe rechtaan. In het openbaar kussen hoeft voor mij ook niet, en zeker niet als het halve vrijpartijen worden. Ik vind het niet noodzakelijk bevorderlijk voor de beschaving in het algemeen. Heb je dat filmpje gezien van een koppel dat langs de kant van de weg lag te vrijen, en werd gefilmd door twee kerels met een GoPro-camera op hun fietshelm? Buiten vrijen is plezant en seks op een open plek kan spannend zijn, maar toch niet vlak naast een fietspad! Er zijn wel mensen die dat juist opwindend vinden – er zou maar eens iemand met een GoPro-camera voorbij moeten komen! Ja, wat moet een mens vandaag nog uitvinden om aan zijn dosis extase te raken? (lachje)»

HUMO Jij bent daar niet meer in eerste instantie naar op zoek. Je tekende bij ‘Familie’, mede omdat je je er geborgen voelde.

De Smedt «Absoluut. De werkzekerheid en de regelmaat gaven structuur aan mijn leven en ik voelde me hier goed. Ik had echt een band met Guy Goedgezelschap, de toenmalige directeur van het productiehuis, en hij wou heel graag dat ik bleef. Ik heb wederzijds vertrouwen nodig om ergens goed te kunnen functioneren, en het duurt een tijdje voordat ik echt geloof in een relatie met iemand.»

HUMO Je hebt in die tijd ook Julie Bafort, je huidige vrouw, zwaar op de proef gesteld voor je haar durfde te vertrouwen.

De Smedt «Tot mijn grote spijt. Het vertrouwen in de liefde dat ik had gehad, was op dat moment helemaal kapot.»

'Mijn vader was constant bezig met faillissementen; dat heeft hem bang gemaakt voor wat er met mij kon gebeuren.'

HUMO Je hebt hoge verwachtingen van de liefde, hè?

De Smedt «Ja, natuurlijk.»

HUMO Legde je moeder daar de basis voor? Je noemt haar altijd een heel lieve vrouw.

De Smedt «Dat is ze ook, op haar eigen manier weliswaar. Ze heeft iets vrijgevochtens en passioneels, maar dat heeft ze nooit echt kunnen laten zien, omdat mijn vader conservatiever was. Zij heeft haar hele leven tussen die twee uitersten proberen te schipperen. Ze heeft haar best gedaan om me haar gevoeligheid te tonen, dat weet ik zeker. Ik heb die geërfd van haar. Maar met mijn kinderen ga ik toch een stapje verder.»

HUMO Een stapje? Roman sliep tot zijn 5de bij Julie en jou in bed.

De Smedt «En daarna heeft hij nog lang in een bedje naast het onze geslapen. Pas sinds kort is hij naar zijn eigen kamer verhuisd. Kijk, ik vind dat kinderen vaak te snel geen kind meer mogen zijn. Dat ouders te vroeg zelfstandigheid van hen verwachten, terwijl alles erop wijst dat ze dat nog niet aankunnen. Ze moeten als kleuter al een paar hobby’s hebben en als het even kan, al wat lezen en schrijven, en op hun 4de moeten ze naar de muziekschool gaan. Ik heb echt met hen te doen.»

HUMO Maar Roman is al fotomodel: hij is het gezicht van de JBC-campagne.

De Smedt «Julie werkt soms als model en af en toe nam ze Roman mee. Hij is ros met bruine ogen, wat hem bijzonder en heel fotogeniek maakt. Zo is dat gegaan. Maar het is gedaan, hoor. Hij wil niet meer.

»Maar goed, die vijf jaar dat hij bij ons in bed sliep, heb ik er enorm van genoten.»

HUMO Julie ook? Ik bedoel, met een kind in bed is het wat moeilijk om nader tot elkaar te komen.

De Smedt «Alsof dat alleen kan tussen tien en acht in bed. Kom nou!»

HUMO Oké, oké. Maar het was voor jou kennelijk wel essentieel om Roman als kind in liefde te baden.

De Smedt «Dat is organisch gegroeid. Als boreling heeft hij wel even in zijn eigen bedje geslapen, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen hem daar te laten liggen als hij begon te huilen.»


Fantasie op hol

HUMO Je bent een man van uitersten. Na je extreem wilde periode sloeg je naar de andere kant door: je was verslaafd aan ontbijtgranen en andere gezonde voeding, en je ging als een gek aan het fitnessen. Lang op de bank voor de televisie hangen lukt niet.

De Smedt «Nee, dan voel ik al snel de drang een boek te lezen of te gaan sporten. Ik moet het gevoel hebben dat wat ik doe iets oplevert, dat ik mijn tijd nuttig besteed.»

HUMO De vorige keer vertelde je me over een schriftje waarin je artikels uit de krant samenvatte, omdat je echt wilde weten hoe bijvoorbeeld de Palestijnse kwestie precies in elkaar zat.

De Smedt «Dat is zo. Dat je voortdurend nuttig bezig zou moeten zijn, dat zit er bij mij diep in. Mijn vader droeg dat zeer hoog in het vaandel. Zitten of rusten, laat staan genieten, dat bestond voor hem niet. En wij gingen zo goed als nooit op vakantie.»

'Mensen denken dat ik een toffe, vlotte gast ben. Die ben ik niet, maar ik heb dan de neiging die rol te gaan spelen'

HUMO Naar muziek luisteren deden jullie ook niet.

De Smedt «O, nee! Thuis werd er nooit muziek gedraaid. Mijn opa was cafébaas en in zijn etablissement was er altijd veel lawaai en harde muziek. Mijn vader heeft daar een afkeer van muziek gekregen, en hij heeft radicaal voor boeken gekozen. Ik denk dat er in zijn kast hooguit vier platen stonden, heel rare bovendien, volgens mij restanten uit het café van zijn vader. Ik herinner me nog een trompetkwartet dat Spaanse muziek speelde. Zeer vreemd. Ik heb mijn vader weleens gevraagd: ‘De periode van The Beatles, hoe heb je die beleefd?’ Of: ‘Toen The Rolling Stones opkwamen, hoe was dat?’ Maar hij had daar geen antwoord op. Hij kende ze gewoon niet.

»Nee, mijn liefde voor muziek is ontstaan in de auto van mijn oom, de man van de zus van mijn moeder. Hij draaide Elvis en Jerry Lee Lewis en zong dan luid mee. In de bibliotheek ben ik boeken over hen gaan zoeken en ontdekte ik hoe goed die mannen eruitzagen. Ik bleef die boeken maar verlengen om naar de foto’s te kunnen blijven kijken en er op mijn kamertje bij weg te dromen. Die kostuums, de brutale manier van kijken, het glamoureuze, het uitdagende: het bracht mijn fantasie op hol.»

HUMO Dat wou je ook.

De Smedt «Ja, ik vroeg me af wat ik moest doen om zo’n leven te kunnen leiden.»

HUMO Een leven waarin je wél kon genieten en op de bank hangen.

De Smedt «Juist! Om te beginnen wilde ik eruitzien zoals zij. Maar dergelijke kleren kopen was uitgesloten – er werden bij ons thuis sowieso nauwelijks kleren gekocht. Gelukkig had ik een kameraad die zijn kleren in Brussel kocht en er helemaal rock-’n-roll uitzag, en hij stak me nu en dan outfits toe. ’s Ochtends reden we op de fiets naar het park van Ninove, we zochten er een strategische plek en daar kleedde ik me om. Mijn moeder wist er niets van. Tot ik eens te laat op was en ze mij met de auto naar school moest brengen. Ik dacht: ‘Foert! Ik trek die gescheurde broek thuis aan’ – punk was toen in de mode. In die kleren ben ik bij haar in de auto gesprongen. Ze zei niks, maar dan ook echt niks. Dat zwijgen betekende: als je vader er maar niks over te weten komt. Hij was geen tiran, verre van, maar hij begreep onze vrijgevochtenheid niet. Hij was een echte boekhouder, een man van de cijfers. Ik denk dat hij bang was dat het fout met me zou aflopen als hij toegaf aan mijn grillen. Hij was constant bezig met faillissementen, hij zag elke dag de misère van mensen die hun rekeningen niet konden betalen. Dat heeft hem getekend en bang gemaakt, ook voor wat er met mij kon gebeuren. Maar dat wist ik toen nog niet.»

HUMO Was hij uiteindelijk trots op je?

De Smedt «Ja. Hij was er natuurlijk allesbehalve enthousiast over dat ik acteur wilde worden, en toen ik toch aan die opleiding begon, verliep mijn parcours erg hobbelig, van de ene toneelschool naar de andere. Toen hij zag dat het begon te lukken, heeft hij eens achter mijn rug contact opgenomen met de school om te vragen of het echt goed ging, en daarna was hij gerust. Zijn liefde voor zijn twee zonen was grenzeloos, maar hij miste de middelen om die tastbaar te maken. Dat vind ik nog steeds spijtig – en dan druk ik mij zacht uit.

»Ik had gisteravond nog een imaginair gesprek met hem. Zulke gesprekken voer ik vaak. Toen hij met pensioen ging en ik er helemaal bovenop was, dacht ik: ‘Nu zullen we veel tijd hebben om samen op te trekken.’ Maar toen is hij ziek geworden, hij kreeg een hersenaandoening en daarna wilde ik hem nergens meer mee belasten. Dus dat goede gesprek is niet meer gekomen.

»Een kind heeft in het begin heel erg zijn moeder nodig, dat zie ik nu ook aan Roman. Maar op latere leeftijd moet toch ook de bevestiging van de vader komen. Dat hij je dan echt ziet staan en erkent, is minstens even belangrijk.»


Seks als ballet

HUMO Voor ‘Het tweede gelaat’, de derde Vincke & Verstuyft-film, die in oktober uitkomt, heb je je enorm ingezet. Je wilde iets bewijzen.

De Smedt «Ja. Tijdens de ‘De zaak Alzheimer’, de eerste Vincke & Verstuyft-film, heb ik die kans laten liggen. Ik was toen al het spoor bijster aan het raken en op de eerste draaidag is ook mijn relatie afgesprongen. Dat nam mij volledig in beslag. Ik denk niet dat het de gemiddelde kijker is opgevallen, maar als ik Verstuyft bezig zie, zie ik een jongen die zijn verdriet probeerde te verwerken. Iemand die duidelijk een opdoffer had gekregen en niet vol vertrouwen op de set stond.

»Op dat moment kon ik ook nog niet op een set staan zoals het moest. Ik snapte nog niet zo goed de conventies van hoe je een film maakt. Je moet als acteur vanaf dag één een vertrouwensband smeden met de rest van de cast en de crew, weet ik nu, en dat kun je alleen maar door beslagen op de set te komen en onmiddellijk te laten zien dat het je menens is, en dat je voorbereid bent.»

'Kinderen mogen te snel geen kind meer zijn: ze moeten als kleuter al een paar hobby's hebben, een beetje kunnen lezen en schrijven en op hun 4de naar de muziekschool'

HUMO Van het dubbelinterview met Koen De Bouw en jou dat ik toen met jullie had, herinner ik me nog dat Koen uitlegde hoe hij naar zijn personage toegroeide, en dat jij daar erg onrustig van werd.

De Smedt «Ik dacht: ‘Ik kom op de set, ik trek mijn jas aan en het zal wel loslopen.’ Ik had toen beter naar Koen geluisterd. Maar om het in voetbaltermen uit te drukken: ik moest plots bij Anderlecht spelen, terwijl ik van een, zeg maar, iets kleinere ploeg kwam.»

HUMO Heb je ‘Dossier K’, de tweede Vincke & Verstuyft-film, anders aangepakt?

De Smedt «Daarin was mijn aandeel niet zo groot.»

HUMO Was dat een gevolg van je houding tijdens ‘De zaak Alzheimer’?

De Smedt «Dat zou best kunnen. Het heeft zelfs niet veel gescheeld of ik had er helemaal niet meer in gezeten.»

HUMO Deze keer heb je je maniakaal voorbereid.

De Smedt «Zo is het (lacht). Ik ben dag in, dag uit als een gek met die teksten in de weer geweest. En ik ben stukje bij beetje vorm aan die wat oudere Verstuyft beginnen te geven.»

HUMO Heeft het iets opgeleverd? Ben je tevreden?

De Smedt «O, neen. Vraag me niet mezelf te beoordelen.»

HUMO Je kijkt liever niet naar jezelf, hè. Maar is dat niet de enige manier om te leren?

De Smedt «Zo zou het moeten zijn, ja. Maar ik zie altijd vooral wat er niet goed is. Dat heeft met meer te maken dan met mijn spel alleen. Met regieaanwijzingen waartegen ik in opstand had moeten komen, om te kunnen spelen zoals ik het zelf in mijn hoofd had.»

HUMO Vorige keer zei je me: ‘Ik ben altijd heel onderdanig geweest als acteur.’

De Smedt «Ja, en dat ben ik soms nog te veel. Ik snap wel dat íémand de baas moet zijn op de set. Je kunt het je niet veroorloven om daar de hele tijd discussies te voeren. Maar ik denk misschien te snel: ik zal maar doen wat de regisseur zegt om de vrede te bewaren. Ik ben nu eenmaal opgegroeid met ontzag voor autoriteit. Ik herinner me dat ik lang geleden wel tegen regisseurs durfde in te gaan, maar toen wist ik zelf nog niet wat ik wilde of hoe het moest. Het is nog altijd een gevecht, maar ik voel meer en meer: ik ben nu 47, ik heb wel een klein beetje metier en soms weet ik echt: het moet zó. Ik kan het ondertussen ook beter verwoorden. Dat lost veel op. Ik durf al eens vriendelijk te zeggen: ‘We kunnen het misschien ook op deze manier doen.’ Zonder de confrontatie aan te gaan.»

HUMO Geen conflict?

De Smedt «Liever niet. Daar heb ik het erg lastig mee. Ik neem het snel persoonlijk en dan verdwijnt elke goesting om nog voort te doen.»

HUMO In ‘Het tweede gelaat’ raken Vincke & Verstuyft in conflict met elkaar. Daar kijk ik naar uit.

De Smedt «Goed, hè. Ik vond dat Koen en ik tot nu toe te weinig echt met elkaar hadden gespeeld. Koen was de leider van de twee en ik was altijd degene die af en toe eens iets riep vanachter zijn rug. Deze keer staan we echt tegenover elkaar.»

HUMO Maar wat vond je van jezelf in ‘Het tweede gelaat’?

De Smedt «Er zijn maar weinig momenten geweest dat ik dacht: ‘Neen! Dit is niet goed.’ Ik heb de film samen met Julie gezien bij Jan Verheyen thuis.»

HUMO Wat vond zij ervan?

De Smedt«Het was geen gemakkelijke visie voor haar. Er zitten nogal wat expliciete vrijscènes in, vandaar. Voor een partner is dat niet zo leuk om naar te kijken, ook al zijn ze prachtig in beeld gebracht door Jan en Danny Elsen. Het is bijna ballet.»

HUMO Zou jij het moeilijk vinden om Julie in een vrijscène te zien met een andere man? Het is toch maar acteren.

De Smedt «Mmm... Ik zou het zeker niet toejuichen.»

'Er zitten nogal wat expliciete vrijscènes in de nieuwe Vincke & Verstuyft-film, maar mijn vrouw Julie en ik hebben er uitvoerig over gepraat.'

HUMO Zijn jullie zo absoluut in jullie relatie?

De Smedt «Ik denk het wel. Ik heb ook een vorm van onvoorwaardelijkheid nodig. Dat geeft rust. Julie en ik hebben uitvoerig over die vrijscènes gepraat en ik ben blij dat we eruit zijn geraakt en elkaar het vertrouwen hebben geschonken om die hindernis te nemen.»


Jongen van goud

HUMO Ooit dacht je dat het hoogste goed vrijheid was. Je had aan de Californische kust een schrijver gezien die in zijn auto woonde. Zo vrij moest een mens zijn, dacht je toen. Hoe vrij voel je je nu?

De Smedt «Ik herinner me dat beeld nog goed. Die man leek onthecht, alsof hij alle banden met de wereld had doorgeknipt en kon doen en laten wat hij wilde, maar nu vraag ik mij af of hij wel zo vrij was. Ik vond toentertijd mijn plaats niet en dacht: dan maar beter helemaal geen plaats. Terwijl je pas echt vrij bent als je je op je plaats voelt, je welkom voelt en ook gelooft dat je welkom bent. Dat gevoel heb ik nu.

»Je bent ook vrijer als je ergens voor durft te kiezen in plaats van niets te kiezen, in je auto te stappen, naar het eerste het beste café te rijden en een speelbal van het lot te zijn. Maar om te durven kiezen moet je vertrouwen hebben in je keuzes, en dus in jezelf.»

HUMO Dat vertrouwen is duidelijk enorm gegroeid.

De Smedt «Ja, alleen zou ik graag van mijn verlegenheid af raken.»

HUMO Wat vind je daar nu zo erg aan?

De Smedt «Als ik buitenkom, voel ik me gehinderd door de verwachtingen van anderen, die meestal denken dat ik een toffe, vlotte gast ben. Die ben ik helemaal niet, maar dan heb ik de neiging om toch die rol te spelen in plaats van mezelf te zijn. Ik zou daar graag van bevrijd willen zijn.»

HUMO Kürt Rogiers heeft het team van ‘Familie’ vervoegd. Jullie halen weleens herinneringen op uit de tijd dat jullie de golden boys van het Vlaamse acteursgild waren, hoorde ik.

De Smedt «Hij vooral. Hij is nog altijd een golden boy. Ik zie die tijd niet echt als van goud. Het is raar, maar succes kan ook onzeker maken. Juist omdat je de hele tijd wordt aangespoord van goud te lijken, terwijl je je zo helemaal niet voelt. En zeker als je niet door de juiste mensen bent omringd en gewoon jezelf zijn niet goed genoeg lijkt.»

HUMO Een laatste citaat: ‘Ik zou graag eens in een film spelen waarin ik mag acteren vanwege mijn persoonlijkheid, vanwege wie ik ben.’

De Smedt «Ja, dat zou een andere soort rol zijn dan die van een politieagent als Verstuyft.»

HUMO Welke rol zou samenvallen met jouw persoonlijkheid?

De Smedt «‘Into the Wild’, heb je die film ooit gezien? Die hoofdrol had ik graag gespeeld.»

HUMO Toch een jongen die zich helemaal afkeert van zijn conservatieve vader en de samenleving waar hij voor staat.

De Smedt «En geregisseerd door Sean Penn, dé rebel without a cause van de 20ste eeuw.»

HUMO Ergens wil je toch helemaal los van alles en iedereen zijn.

De Smedt «Ja, maar alleen gesublimeerd in een film, in een romantische fantasie. Mijn relatie is goed zoals ze is. Méér dan goed.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234