null Beeld

West Side Story

Zou het leven niet veel mooier zijn als we af en toe eens spontaan zouden uitbarsten in song and dance? Een 'Je ne regrette rien' na een nachtje stappen met de vrienden? Een 'Smack My Bitch Up' tijdens een echtelijke ruzie? Een 'I Did It My Way' op het werk? (Eindigen doet u uiteraard wijdbeens op uw bureau, met de collega's in een charmante formatie rondom u, wapperend met kleurrijke ringmappen.)

Redactie

Enfin, we stellen maar voor, hè. Meer inspiratie kunt u vanmiddag opdoen bij Eén tijdens 'West Side Story' uit 1961, nog altijd de oermoeder der musicals.

Robert Wise (regisseur) «'West Side Story' is natuurlijk begonnen als een Broadway-musical. Het heeft ons bloed, zweet en tranen gekost om dat naar het grote scherm over te brengen. Als je naar een podium zit te kijken, dan weet je dat wat zich daar afspeelt niet de werkelijkheid is. Het is bijvoorbeeld perfect aanvaardbaar dat een musicalpersonage in het theater na een stukje dialoog uit volle borst een lied begint te zingen. In een realistisch medium als film komt zoiets al snel gênant over.

»In de musicalversie dansten en vochten The Jets en The Sharks nog in toneeldecors: ook dat zou niet werken in de film, wist ik. Ik wilde absoluut openen met een beeld van de echte New Yorkse straten, steegjes en pleinen. Uiteindelijk hebben we de dagscènes in New York gefilmd, en de avond- en nachtscènes in een studio in Hollywood. Voor een nachtscène raak je wél weg met een decor, omdat je dan kan spelen met de belichting.

»Jerry (Jerome Robbins, choreograaf van de musical en coregisseur van de film, red.) ging volledig akkoord met mijn idee om de film in de New Yorkse straten te laten beginnen, ook al maakte het zijn job er niet makkelijker op. 'Je stelt me voor de immense uitdaging,' zei hij, 'om mijn meest gestileerde dansbewegingen tegen de meest realistische achtergrond te plaatsen.'

»Het duurde heel lang voor hij daar een mouw aan wist te passen. Om die scènes zo goed mogelijk voor te bereiden, hielden we repetities in de straten van Los Angeles op klaarlichte dag. Door de straten rond de studio hadden we sporen gelegd. Betty Walberg, Jerry's vaste pianiste, werd met haar piano op een karretje op die sporen gezet: zo werd ze dan, met een parasol boven haar hoofd, door de straten van LA getrokken, terwijl de acteurs rondom haar de dansroutines instudeerden en Jerry zijn choreografieën aanpaste aan de buitenlucht en het daglicht.

»Door de vele repetities raakten Jerry en ik op den duur hopeloos achter op het schema. Dat maakte de studiobazen zo zenuwachtig dat ze halfweg besloten om Jerry te laten gaan als coregisseur. Heel ongemakkelijk en emotioneel voor iedereen, en natuurlijk vooral voor Jerry. Gelukkig behield hij het laatste woord over alle dansnummers. Echt: zonder Jerry had de film er helemaal anders uitgezien.»

Tijdens de Oscaruitreikingen van 1962 wist 'West Side Story' tien van de elf nominaties te verzilveren. Wise en Robbins kregen allebei een beeldje voor Beste Regisseur.

Bekijk een fragment:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234