West-Vlaanderen boven: Wannes Cappelle & Brihang

Persoonlijk kennen ze elkaar niet of nauwelijks – tot vandaag was er slechts één eerdere ontmoeting, waarover later meer – maar de wederzijdse appreciatie en bewondering tussen Wannes Cappelle (38) en Boudy Verleye (24) spreekt boekdelen.

'Ik heb dyslexie. Dat ik op een podium sta te rappen, is een klein mirakel'

De feiten op een rijtje: Wannes Cappelle is sinds 2005 de spil van het genoegzaam bekende Het Zesde Metaal, Boudy Verleye is een West-Vlaamse rapper die sinds 2014 naam maakt als Brihang. Dat hij eind deze maand het voorprogramma van Het Zesde Metaal mag verzorgen in de AB, is niet in de laatste plaats te danken aan de kwaliteit van zijn eerder dit jaar verschenen debuut ‘Zolangmogelijk’, een plaat die Wannes Cappelle nagenoeg van z’n paard bliksemde.

Wannes Cappelle «De naam Brihang heb ik voor het eerst opgevangen in de Handelsbeurs in Gent. Eén van de obers daar zei tegen mij: ‘Je moet daar eens naar luisteren, Wannes’. Hij is dat blijven zeggen, elke keer ik langskwam, net zolang tot ik daadwerkelijk geïnteresseerd raakte. Toen Brihangs plaat ‘Zolangmogelijk’ uitkwam, ben ik via onze platenbaas aan een exemplaar geraakt. Al van de eerste keer dat ik ze in de auto opzette, was ik verkocht. Het is zo’n eerlijke en ontwapenende plaat, stoer en breekbaar tegelijkertijd. Het was lang geleden dat ik nog zoiets unieks, zoiets veelbelovends had gehoord. Ik werd er oprecht blij van.»

Brihang (glundert) «Dank je voor de mooie woorden.»

Wannes «Ik moet toegeven dat ik aanvankelijk struikelde over je accent. ’t Is zeer gekuist West-Vlaams, hè? In mijn tijd zouden we gelachen hebben met iemand die zo sprak. Maar ik raakte er snel aan gewend: al na anderhalf nummer was dat taaltje geen probleem meer. Na een tijdje begon ik het zelfs echt te smaken, omdat ik hoorde hoe oprecht je was.»

Brihang «Ik word wel vaker op mijn accent aangesproken door wat ik maar échte West-Vlamingen zal noemen. Mijn oma tikte me laatst nog op de vingers voor de titel van mijn nummer ‘Morsen’: ‘Daddè nie morsen in ’t West-Vlams, daddè sturten’ (lacht). Maar het is logisch dat mijn West-Vlaams gekuist is: vanaf het vierde middelbaar heb ik in Gent gestudeerd. En mijn vriendin, met wie ik al vier jaar samen ben, is van Dendermonde.»

Wannes «Weet je wat ik ook zo goed vind aan je plaat? Ze klinkt niet voor de hand liggend, zonder evidente single erop. Het is alsof je per se níét wilde beantwoorden aan de verwachtingen.»

Brihang (knikt) «In 2014 won ik De Nieuwe Lichting van Studio Brussel: tof, maar dat ik ineens als ‘een aanstormend talent’ beschouwd werd, schepte ook verwachtingen waarvan ik niet wist of ik ze zou kunnen inlossen. ‘Oei!’, dacht ik, ‘nu moet ik radiovriendelijke muziek maken, relevant zien te blijven, de mensen niet teleurstellen die zo in mij geloofd hebben.’ Ik heb lang geworsteld met die gedachten, en dat doe ik nog altijd een beetje. Maar ik heb ze toch zoveel mogelijk opzij proberen te zetten. Vandaar ook dat ik de plaat begin met de woorden: ‘Ik weet dat je meer van me verwachtte dan dat ik je kon geven’. Zo haal ik de wind al meteen uit de zeilen van wie me wil bekritiseren.»

Wannes «Het straffe is: jouw muziek is totaal niet gekneed naar hun wensen, en toch word je gedraaid op de radio. Er komt tegenwoordig veel kritiek op de starheid van radiozenders – terecht – maar iedere keer wanneer ‘Balanceren’ of ‘Ik wil alles, behalve’ passeert, flakkert mijn geloof in radiomakers weer even op.»

HUMO Heb je ’t nu over wijlen Studio Brussel?

Wannes «Nee, over Radio 1.»

Brihang «Radio 1 is meer méé dan Studio Brussel. Ik vind dat wel prettig: sinds Radio 1 me draait, heb ik het idee dat ik volwassen ben, serieus genomen word.»

Wannes «Pas op: als je geld wilt verdienen, moet je wel op Studio Brussel gedraaid worden. Sinds we ook op StuBru te horen zijn, komen we makkelijker aan de bak op festivals.»

Brihang «Ja, maar rijk worden is nooit mijn ambitie geweest. In combinatie met de workshops slam poetry die ik geef in scholen, lukt het me om rond te komen: dat is voor mij voldoende. Anders zou ik wel ja hebben gezegd op de interesse van twee grote platenmaatschappijen om mijn debuut uit te brengen. Maar ik voel me goed bij Fake Records: drie geëngageerde gasten die het label uit noodzaak hebben opgericht voor hun eigen groep, Uberdope. Zo heb ik veel vrijheid, en hou ik tenminste alles zelf in handen.»

HUMO Fake Records: goeie naam.

Brihang «De rapscene in West-Vlaanderen is heel underground: alles wat er een beetje bovenuit steekt, is meteen fake. Door je platenlabel Fake Records te noemen, steek je daar toch een beetje de draak mee.»

Wannes «’t Hof van Commerce had dat op een bepaald moment ook, dat hun muziek plots niet meer oké bevonden werd: ze waren te groot geworden in de ogen van velen. Typisch.»

Brihang «Niet dat ik geen succes ambieer, hè: je wilt als artiest dat je werk zo goed mogelijk ontvangen wordt, dat je volle zalen trekt, dat je een groot artikel in Humo krijgt (lachje). In het begin had mijn vriendin daar moeite mee: ze stond kritisch tegenover commercie, ik niet. Op de kunstschool in Gent had ik dat ook al: ik studeerde beeldhouwen, en in die school was het motto nog echt ‘alles voor de kunst’. In de derde bachelor kregen we amper één semester één uur per week les over bedrijfsvormen en facturen en zo. Dat boeide maar weinig van mijn medestudenten, maar mij wel: ik verdiende toen al een beetje geld met optredens, en ik wilde weten hoe ik daarmee moest omgaan.»

Wannes «Verstandig.»

Brihang «Een tijdje geleden ging ik naar de Ikea om een koekenpan – we zijn net verhuisd – en ik kwam daar een paar mensen tegen met wie ik twee jaar geleden nog op de schoolbanken zat: die wérkten daar dus. Mij leek dat niet de plek waar die getalenteerde mensen thuishoren. Veel mensen die kunst hebben gestudeerd, willen niet meegaan in de stroom van ‘commercie’, maar kunnen zonder die commercie moeilijk geld verdienen met hun werk. Ik vind dat kunstscholen daar meer mee bezig zouden moeten zijn.»

HUMO Naar waar ben je verhuisd?

Brihang «Schaarbeek. Mijn vriendin doet daar een master in performance- en installatiekunst, en ik had weleens zin om naar de grote stad te verhuizen. Ik ben altijd bang geweest van Brussel, en eigenlijk ben ik dat nog altijd. Maar juist dat trekt me aan. Ik wilde wat harder worden, denk ik.»

HUMO Was dat dan nodig?

Brihang (haalt de schouders op) «Als ik in Schaarbeek 500m naar de winkel wandel, dan kom ik onderweg zeker drie mensen tegen die me om een euro vragen en heb ik vijf talen gehoord. Ben ik nog eens bij mijn ouders in Knokke, is het contrast groot. In Knokke gaat alles geweldig goed, hè? Misschien wel té goed.»

'Vroeger ging het van 'fuck' en 'bitch' in mijn teksten. Maar toen leerde ik de poëzie van Herman De Coninck kennen'


HUMO Citaatje uit ‘Morsen’: ‘Hij is van Knokke-Heist, hij kreeg zeker alles van zijn pa cadeau.’

Brihang «Eén van mijn vrienden vertelde me dat iemand zo over mij had gesproken: dat is blijven hangen (lacht). Ik bén van Knokke, maar ’t is zeker niet zo dat ik alles in de schoot geworpen heb gekregen. Ik heb altijd moeten sparen voor wat ik wilde hebben. Ik was de enige van de klas die geen zakgeld kreeg.»

HUMO Wat doen je ouders?

Brihang «Mijn ma verzorgt mensen met een beperking – zij heeft me gesteund in mijn keuze om kunst te studeren. Mijn pa heeft een winkel met urban- en streetkleding. Hij was vroeger de enige in Knokke die wijde Karl Kani-broeken verkocht, toen ze in de mode waren. ’t Was via hem dat ik Eminem heb leren kennen, mijn jeugdheld: mijn pa kocht dat soort cd’tjes om in zijn winkel af te spelen.»

Wannes «Mijn vrouw en ik zijn toevallig vorig weekend nog in Knokke geweest, om ons zoontje op te halen van een verjaardagsfeestje. We zijn wat blijven plakken, en dan naar de dijk gereden om iets te eten in een brasserie. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik de menukaart zag: 17,50 euro voor een kinderportie balletjes in tomatensaus! Mijn oren begonnen zodanig te flapperen dat we zijn opgestaan en naar huis zijn gereden.»

Brihang (lacht) «Dat is Knokke, hè? Al kom ik er nog altijd graag: de zee trekt me aan, en ik ga graag op stap met mijn vrienden. We zitten praktisch altijd in dezelfde snookersaloon: ’t is één van de weinige cafés waar je binnen mag met een pet, en er is in Knokke ook weinig anders te doen. Je voelt wel dat het gemeentebestuur zijn best doet om de jeugd iets te bieden: er is het Kneistival en sinds kort ook Spoor 5, een evenement waar vooral beginnende bands komen spelen.Maar omdat die avonden gratis zijn, lijkt het publiek meestal niet geïnteresseerd in de muziek: ze komen vooral om nog eens met elkaar te babbelen. Ik herinner me dat Bony King er optrad, en dat Bram Vanparys echt kwaad werd: ‘Ik kan beter voor de vier muren van mijn kamer spelen dan hier’. Op zo’n moment schaam ik me een heel klein beetje voor Knokke. ’t Is ook altijd moeilijk om er zelf op te treden: er is heel veel respect voor wat ik doe, maar toch eindigt het concert steeds met een dubbel gevoel – ik heb het gevoel dat mensen meer voor Boudy dan voor Brihang komen. Mijn ouders porren hun vrienden altijd aan: ‘Zie hem daar nu staan op het podium. Niet te geloven, je had hem als kind moeten kennen!’»

HUMO Waarom is dat niet te geloven?

Brihang «Ik heb dyslexie, dus als kind was het voor mij telkens een drama wanneer ik in de klas moest voorlezen: ik werd rood, begon te stotteren, barstte soms zelfs in tranen uit. Dat ik nu op het podium sta te rappen, is een klein mirakel.

»Mijn liefde voor tekst en taal is eigenlijk pas ontstaan in het vijfde middelbaar, op de kunstschool. We moesten een zelfgekozen tekst voordragen in de klas, en een maat had me een bundel aangeraden van Herman de Coninck – zijn pa had die liggen. Ik zocht en vond het kortste gedicht dat erin stond: ‘Sprookje’ heette het, en het ging als volgt: ‘Er was eens een man / Die altijd rechtvaardig was’. Ik vond dat fantastisch: zo makkelijk en zo kort, maar tegelijk ook zo diepzinnig. ’t Was de eerste keer in mijn leven dat ik een tekst snapte. Een boek begreep ik al van bij de eerste pagina niet meer. Ik weet nog dat mijn leerkracht na afloop van mijn voordracht zei: ‘Allez Boudy, ’t gaat toch nog goedkomen met jou’ (lacht).

»Sindsdien ben ik niet alleen fan van Herman de Coninck – zijn bundel ‘Onbegonnen werk’ heb ik nu al tientallen keren uitgelezen – maar ben ik ook een ander soort hiphop beginnen te maken. Vóór Herman de Coninck ging het de hele tijd van ‘fuck’ en ‘bitch’, en wilde ik dat mijn stem zwaar en stoer klonk. Nu is het wat zachter en minder grof – in de ogen van veel stoere rappers ben ik een janet.»

HUMO Een beeldhouwende janet, dan nog.

Brihang «Ja, maar beeldhouwen heb ik de laatste tijd niet veel meer gedaan: ik focus me volledig op de muziek. Al heb ik wel sokkels gemaakt voor op het podium, om af en toe op te gaan staan tijdens een optreden. En wat ik op de kunstschool geleerd heb, dat je je eigen verhaal moet vertellen, dat pas ik nu op mijn muziek toe. Ik beschouw mijn achtergrond in de beeldhouwkunst als een extra instrument.»

HUMO Vanwaar eigenlijk die merkwaardige artiestennaam?

Brihang «Brihang? Mijn pa noemde me altijd zo: het betekent belhamel, en komt van het Franse brigand, struikrover. En dat ik Boudy heet, komt doordat mijn pa surfer is. Een paar jaar vóór mijn geboorte kwam de film ‘Point Break’ uit, over een groep surfers die banken overvalt. De grote held van die film, die helemaal op het einde de horizon tegemoet surft op een gigantische golf, heet Bodhi. Mijn pa wilde me dus Bodhi noemen, alleen kwam die naam niet voor op de officiële namenlijst: ’t is dus Boudy geworden, de afkorting van Boudewijn. Een nogal aparte naam, waar veel mensen problemen mee hebben.»

'Aanvankelijk struikelde ik over je accent. 't Is zeer gekuist West-Vlaams, hè? In mijn tijd zouden we gelachen hebben met iemand die zo sprak'

HUMO Tegen wie je het zegt. Klopt het dat jij de platen van Het Zesde Metaal vanbuiten kent?

Brihang «Wel zo ongeveer, ja.

»Het Zesde Metaal heb ik via een collega-rapper leren kennen, Dieter Meeuws van de West-Vlaamse hiphopgroep NTREK. Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst bij Dieter thuis kwam, zag ik tien platenhoezen tegen de muur hangen. Allemaal hiphop, behalve eentje: ‘Ploegsteert’. Ik zei: ‘Ploegsteert? Wat is me dát?’ – ‘Het Zesde Metaal, dat moet je checken!’. Ik heb het dus gecheckt, en ik was er meteen weg van. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden. Jullie muziek… snijdt gewoon zo mooi.»

Wannes «Merci, Boudy.»

HUMO ‘Ploegsteert’ werd in september door de lui-steraars van Radio 1 verkozen tot beste Nederlandstalige nummer aller tijden. Terecht?

Brihang «Hmm. Ik zou eerder voor een ander nummer van Het Zesde Metaal gekozen hebben: ‘Ier bie oes’. ‘Ploegsteert’ heb ik altijd hun minste nummer gevonden, al kan ik het inmiddels wel appreciëren.»

Wannes «Zelf zou ik ook ‘Ier bie oes’ kiezen. ’t Is een emotionele oerkreet, en waar het over gaat, is minder duidelijk dan bij ‘Ploegsteert’. Misschien dat ik het daarom makkelijker met dezelfde overtuiging kan zingen als de allereerste keer.»

HUMO Hoe dan ook zijn jullie nog nooit zo populair geweest, Wannes.

Wannes «Dat heeft veel met ‘Naar de wuppe’ te maken, onze eerste nummer 1-hit in de Vox-lijst van Radio 1.

»Het succes ervan is een samenloop van omstandigheden. Precies op de dag dat ik een interviewsessie deed over de nieuwe plaat, ‘Calais’, werd het vluchtelingenkamp in Calais ontruimd. Stom gezegd was dat een meevaller, want de plaat was actueler dan ooit. En bij de lancering van ‘Naar de wuppe’, werd Trump tot president verkozen, waardoor het leek alsof het nummer daarover ging. Toen we drie maanden later op tournee gingen, bleken alle clubs uitverkocht: dat hadden we nog nooit meegemaakt. Nu hoor ik mensen zeggen: ‘Geniet je er wel van? Want dit zou weleens het hoogtepunt van je carrière kunnen zijn.’ Daar wil ik eerlijk gezegd niet over nadenken.»

HUMO Eind deze maand staat Brihang in jullie voor-programma. Is dat de eerste keer?

Wannes «Nee, de tweede: hij heeft op Boterhammen in het Park al eens in ons voorprogramma gestaan, in de zomer van 2016. Ik kende zijn muziek toen nog niet, en aangezien ik me tijdens zijn optreden achter het podium bevond, heb ik er maar weinig van gehoord. Maar na afloop dacht ik ’m toch even goeiedag te gaan zeggen. Dus ik stap op ’m af en ik feliciteer hem, waarop hij: ‘Bedankt, maar ik ben Brihang niet’ (lacht).»

Brihang «’t Was de gast-MC, die twee nummers had meegedaan.»

Wannes «Even later zijn we elkaar wel tegengekomen. We hadden toevallig dezelfde pet op, dus we hebben een selfie genomen.»

HUMO Draag jij eigenlijk altijd een pet, Boudy?

Brihang «Ja, maar dat doe ik vooral omdat ik beschaamd ben over mijn haar: ’t is veel te plat. Ik knip mijn haar ook altijd zelf, omdat ik nooit tevreden ben over de kapper. Maar vanmorgen heeft mijn vriendin het gedaan, omdat ik wist dat er na dit interview foto’s worden gemaakt.»

HUMO Ben jij ook zo ijdel, Wannes?

Wannes «Ik begin kaal te worden, en dat doet me wel wat. Ik zie er veel strenger uit dan ik denk dat ik ben, wat ik heel vervelend vind. Ik had er eigenlijk ook niet op gerekend, omdat het niet in de familie zit. Ik ben de eerste die kaal aan het worden is.»

Brihang «Vandaar dat ook jij tegenwoordig een pet opzet als je optreedt?»

Wannes «Ja. Al heb ik gemerkt dat ik dat eigenlijk ook wel leuk vind: als ik ’m opzet, is het alsof ik in één tijd door ook mijn podiumpersoonlijkheid opzet. Ik voel me er losser door.»

HUMO ’t Is nog al nie naar de wuppe.

Wannes (lacht) «’t Is dat.»

Het Zesde Metaal & Brihang spelen op 29 november in de AB en op 30 november in De Roma.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234