null Beeld

'Westside' op Netflix

‘Wat wil je later worden?’ Het antwoord op die vraag luidt steeds vaker: beroemd. Westside toont waar deze kinderlijke denkfout toe kan leiden.

Het meestgebruikte woord in de aankondigingen van Netflix’ realityserie Westside was waarschijnlijk unscripted. Het feit dat zo veel journalisten dit blijkbaar het benoemen waard vonden, geeft al aan in welke afgrondelijke paradox het genre reality zich al jaren bevindt. Na het zien van dit eerste seizoen – een tweede lijkt onvermijdelijk – moeten we echter één ding vaststellen: Westside is niet alleen hartstikke scripted, het is bovendien afschuwelijk slécht gescript, en toont een reality die met de werkelijkheid niks te maken heeft.

'Een dialoog is pas compleet met zinnen als 'We wanna see you, you know, like, the real you'

De documentaireversie van Fame, zo zou je Westside best kunnen omschrijven. Een groep van negen jonge muzikanten uit Los Angeles wordt bij elkaar gebracht om samen een grote clubshow te ontwikkelen. We volgen hen in de aanloop naar de show, en natuurlijk zijn er de nodige hobbels op de weg. De één worstelt met drank en drugs, de ander heeft een jeugdtrauma te verwerken, en alle personages – laten we ze zo maar noemen, want als bestaande mensen zijn ze nauwelijks geloofwaardig – hebben natuurlijk te maken met de verlammende ambitie om de beste te zijn. Er zijn onderlinge conflicten, er zijn hoogte- en dieptepunten, en uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht. Het is een sterk staaltje slap schrijfwerk. De gebeurtenissen zijn stuk voor stuk oninteressant, clichématig en vooral oer-Amerikaans van vorm: een dialoog is pas compleet met zinnen als ‘This day could, like, literally change my life you know’ of ‘We wanna see you, you know, like, the real you.’ Uiteraard wordt er in iedere aflevering minstens twintig keer gehuild, want huilen betekent emotie en emotie betekent succes.

Om de serie nog wat extra MTV-gevoel mee te geven, is de verhaallijn gelardeerd met videoclips van de muzikanten. Hierin wordt nog eens extra pijnlijk duidelijk hoe weinig Westside om het lijf heeft. Het woord talent blijkt zeer relatief: alle deelnemers zijn namelijk vooral goede zangers, maar wat ze als muzikanten, tekstschrijvers en componisten te bieden hebben is erg mager. We horen vooral radiopop-formulewerk, waar weinig creativiteit voor nodig is. Het staat in schril contrast met de heart en soul waar de kijker mee doodgegooid wordt, maar waar bar weinig van terug te zien is. Wie vertelt deze volwassen mensen dat het op rijm zetten van je puberdagboeken geen poëzie is? Van de negen is er slechts één die met haar muziek van niet te ontkennen kwaliteiten getuigt, niet toevallig degene met het minste last van voorbarige sterallures: Caitlin Ary, onthoud die naam.

Soms is er een sprankje hoop. Een paar videoclips zien er behoorlijk goed uit, en sommige gebeurtenissen zijn het best waard om door de camera gevangen te worden. Zo is de scène waarin de initiator van het hele project in onderhandeling gaat met potentiële investeerders een verademing tussen al het nietszeggende geneuzel. Helaas duren dit soort oplevingen maar kort. Vervolgens zakken de gesprekken steeds opnieuw weg in het oneindige moeras van oppervlakkigheid. Wie dacht dat de makers van realitytelevisie op een gegeven moment wel genoeg zouden krijgen van het plastieken gevoelsleven van jonge Amerikanen met rijkeluisproblemen heeft het mis: Westside is ouderwets wanstaltig.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234