When You're Strange: A Film About The Doors

Vreemde kronkel van het lot: hoewel het vermaarde bandje met de banale groepsnaam door twee vlijtige filmstudenten (de u welbekende chanteur Jim Morrison en toetsenist Ray Manzarek) boven de doopvont werd gehouden in de hallen van de UCLA Film School, is het verhaal van The Doors nog nooit met succes op pellicule overgezet: de 'Gimme Shelter' over de legendarische hippierockers moet nog gemaakt worden.

Dé definitieve documentaire die u de opwinding van de stadia vol uitzinnige fans, de uitgelaten sfeer na het concert en de nachtelijke ritten in het sjezende tourbusje laat beleven alsof u zelf lid was van de groep, kunt u vanavond dus níét op Canvas bekijken.

Wel: 'When You're Strange', een halfgeslaagde prent van Tom DiCillo ('Living In Oblivion') waarin de nog in leven zijnde leden van The Doors (Manzarek, drummer John Densmore en gitarist Robby Krieger) niet eens aan het woord komen.

Tom DiCillo «Ik wilde geen nostalgische hippiefilm maken. Als ik mijn prent met interviews had willen stofferen, dan had ik spectaculaire uitspraken en bekentenissen moeten verzamelen: David Bowie die verkondigt dat het gezicht van Jim Morisson te zien is op de lijkwade van Turijn, dat soort dingen.

»Maar het leek me onwaarschijnlijk om dergelijke scoops te scoren, en dus heb ik na een retraite van drie weken in het archiefkamertje van The Doors beslist om alleen met bestaand beeldmateriaal te werken: dat levert volgens mij meer inzichten over de groep op dan The Doors ons zélf kunnen verschaffen.»


- Voor alle duidelijkheid: niks is geënsceneerd. Die baardige zwerver die door de woestijn ronddoolt, is geen acteur maar gewoon Jim Morrison zelf?

DiCillo «Klopt. Dat zijn beelden uit 'HWY: An American Pastoral', een nooit uitgegeven roadmovie die gefilmd is door Morrisons oude schoolmakker Paul Ferrara. Toen ik op die beelden van de zwervende Morrison stootte, zag ik daar meteen de rode draad voor mijn film in.

»Veel mensen geloven dat hij nog altijd leeft, en dus wilde ik zijn geest uitbeelden die tussen hemel en aarde is blijven hangen, voor immer op zoek naar zin. Onder die beelden heb ik het journaal over zijn dood gemonteerd, alsof zijn schim het bericht op de autoradio verneemt.»


- Het valt op hoe jong Jim nog was op het hoogtepunt van zijn succes. Denk je dat hij zo'n ondoordringbare mythe is geworden omdat onder zijn façade een nooit volgroeide ziel huishield?

DiCillo «Daar leg je de vinger op de wonde, denk ik. Morisson was een breekbare persoonlijkheid, die al op z'n zestiende in de ban was van William Blake, Rimbaud en Nietzsche. Dat hij drugs gebruikte en dronk, was volgens mij niet om zichzelf te verliezen, maar om zichzelf te vínden. En die emotionele intimiteit die ik in mijn film laat zien, zal zelfs voor een hardcore The Doors-fan nieuw zijn.»


- Jij drinkt geen glaasje op Père Lachaise ter ere van de Lizard King?

DiCillo «Nee, ik haat zulke lui. Jim was zo aan zijn imago verslaafd dat hij ook naast het podium de artiest bleef spelen. Net dát is zijn ondergang geweest.»

Bekijk de trailer »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234