null Beeld

Where the Wild Things Are

Eén van de onvolprezen hoogtepunten van 2009 blijft toch 'The Fall' van Tarsem Singh: een magische film over de kracht van de verbeelding, tot stand gebracht zonder ook maar één digitaal effect en met in de hoofdrol een knappe man in een rolstoel (en neen, wij zitten hier níét na te trappen naar 'Avatar'!).

Dat 'The Fall' überhaupt bestáát, hebben we in zekere zin te danken aan Spike Jonze. Tarsem durfde maar niet aan de film te beginnen, tot zijn goeie vriend Spike hem een stevige schop onder de kont verkocht. Het vervolg is gekend: Tarsem stroopte de mouwen op, financierde zijn droomproject volledig uit eigen zak, en schonk de wereld een oogverblindend juweel. Heb dank, Tarsem! En godlof, Spike Jonze.

Ironisch eigenlijk: ongeveer op hetzelfde moment dat hij Tarsem aanmaande om zijn eigen ding te doen, ging Jonze himself voor de allereerste keer in zijn carrière in zee met een grote Hollywoodstudio. De regisseur van 'Being John Malkovich' en 'Adaptation' liep al járen rond met het immens populaire prentenboek 'Where the Wild Things Are' van Maurice Sendak onder zijn arm, en tekende bij het grote Universal. Wat volgde was de typische, ellenlange kruisweg van de eigenzinnige artiest die tegen beter weten in een pact sluit met de majors. Creatieve meningsverschillen, een overstap naar een andere studio, een uit de pan rijzend budget, ontevreden geldschieters, reshoots: niets bleef Jonze bespaard. Tot overmaat van misère is het eindresultaat niet bijster goed: zodra de kleine Max bij de Maximonsters belandt - grote pluchen, met de stembanden van James Gandolfini en Forest Whitaker pratende beesten die hem tot koning uitroepen - ploft de film als een zandkasteel in mekaar.

Helaas pindakaas en tja annorexia, maar naar ons gevoel waren Jonze en zijn coscenarist Dave Eggers van in het prille begin kansloos. Het boek van Sendak telt slechts negen zinnen: onbegonnen werk om daar een volwaardige langspeler uit te persen. Kenmerkend voor het 'Hoe kunnen we dat hier zo lang mogelijk rekken?'-gevoel is dat de wild things ongeveer een uur lang weinig anders doen dan bomen uit de aarde rukken, tegen mekaar opspringen, over de grond rollen, en mekaar bestoken met modderkluiten - tussen het geeuwen door zou je bijna zweren dat Jonze zijn maatjes van 'Jackass' nog eens bij mekaar heeft gefloten. De cineast heeft alles bij mekaar een verbazend didactische, melige (die onafgebroken stroom van lamlendige folksongs!) en fantasieloze modderkluit van een prent gefabriceerd, die visueel in pijnlijk contrast staat met de machtige beeldenpracht van 'The Fall' (toch ook een kindersprookje). Spike heeft dringend een schop onder de kont nodig.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234