Whisky is de nieuwe gin

Gin-tonic is helemaal uit; cocktails met whisky zijn de nieuwe trend. Tot voor kort was whisky iets wat in oude cowboyfilms door mannen met verweerde nekken werd achterovergeslagen. En in Europa was het de bedaarde borrel van gegoede heren op leeftijd. Maar nu heeft de whiskycocktailhype ook dit land bereikt.

In de cocktailbars die als paddenstoelen uit de grond schieten jongleren jeugdige mixologists met bretellen, vlinderdassen en baarden met hun tumblers en shakers om historische whiskycocktails als de Manhattan, de Horse’s Neck en de Rob Roy te reproduceren, en proberen ze er tussendoor nog een paar nieuwe te bedenken. De nieuwe meesters van de whisky gebruiken daarvoor niet alleen goedkopere blended whisky’s en Amerikaanse bourbon, maar ook dure Schotse single malts.

Scotch zit wereldwijd in de lift. De Schotse krant The National meldde half januari nog dat whisky goed is voor een omzet van 6 miljard euro per jaar. 75 procent van de Schotse export van voedsel en drank uitmaakt. Bekende koppen lenen hun gezicht maar al te graag aan de godendrank. In oktober van vorig jaar lanceerde ex-voetballer David Beckham zelfs een eigen whiskymerk: Haig Club, een Schotse graanwhisky verpakt in een trendy blauwe fles die eruitziet als een grote aftershaveflacon. In 2012 spatte de product placement van het scherm in de laatste James Bond-film ‘Skyfall’. Daarin werd te pas en te onpas Macallan geschonken en sprak Daniel Craig zelfs ostentatief zijn voorkeur voor dat merk uit.


Ochtendmens

Charles MacLean is opgeleid in de ‘zintuiglijke evaluatie van geestrijke dranken’ door het Scotch Whisky Research Institute en heeft ondertussen al meer dan tien boeken over het onstuimige Schotse drankje geschreven.

MacLean glimt als hij me om elf uur ’s ochtends verwelkomt in zijn luxueuze huis in Hillend, een groen rollend heuvellandschap vol grote villa’s en herenhoeves net buiten Edinburgh. Hij leidt me door zijn tasting room, waar honderden, duizenden staalflessen vol bruine vloeistoffen in het zonlicht staan te flikkeren. ‘Allemaal whisky; allemaal geproefd,’ zegt hij, en hij duwt me zijn kantoor binnen. Op het bureau staan een aangebroken fles, een glas met een donkerbruine bodem, en een hoge grijze doos met daarop de naam Bunnahabhain Ceòbanach, een whisky van het magische Schotse whiskyeiland Islay.

Charles MacLean «Niet uit te spreken, die namen, hè.

»Ik ben een taster, een proever van whisky. Jaarlijks probeer ik een duizendtal expressions (bottelingen, red.) van de Schotse distilleerderijen en schrijf mijn bevindingen neer. Dat doe ik voor gespecialiseerde bladen als Whiskeria. Dit heb ik net geschreven over deze Bunnahabhain: ‘Ceòbanach betekent mistig of rokerige mist in het Gaelic en dat omschrijft perfect de smaak van deze whisky.’ Het is een heel aangename whisky met een zilte zeesmaak. Kijk, op de doos staat ook een gezondheidswaarschuwing: intense turfsmaak. En dat kan ik alleen maar beamen. Dit is serieus rokerige whisky. Niet voor beginners.»

MacLean maakt zijn glas met Bunnahabhain leeg, loopt naar de bar en vult een nieuw hoog glas met gin-tonic. ‘Rond de middag drink ik altijd een gin-tonic,’ zegt hij. Een halfuurtje later loopt hij weg om zijn glas opnieuw tot de rand te vullen.

MacLean «Normaal beperk ik mezelf tot één gin-tonic voor de lunch, maar ik amuseer me zo goed dat ik er voor de gelegenheid twee drink.»

Het zullen er uiteindelijk drie worden, maar na het interview loopt de whiskymeester fluitend naar buiten. Zijn gezicht is hooguit wat roder.

MacLean «Ik ben vandaag al vanaf tien uur bezig met proeven. Als je serieus met whisky bezig bent, moet je vóór de middag proeven, op een nuchtere maag. Dan zijn je smaakpapillen op hun best. En in de vooravond probeer ik dezelfde whisky opnieuw om te zien of ik smaakverschillen opmerk.»


Blended versus single malt

Wat is whisky? Het goedje wordt ondertussen overal ter wereld gemaakt, in enorme hoeveelheden, maar het hart van de whisky ligt in Ierland en vooral Schotland. De Schotse wet zegt dat alleen whisky gemaakt in Schotse distilleerderijen met uitsluitend water en gerstmout (plus eventueel enkele andere graansoorten), en die gedurende minimaal drie jaar gerijpt is in eiken vaten van niet meer dan 700 liter, ‘Scotch whisky’ genoemd mag worden. Die scotch wordt aangeboden als blended malt of single malt-whisky. Blended whisky wordt door gespecialiseerde blenders samengesteld uit vaak tientallen verschillende single malt-whisky’s van verschillende jaargangen die afkomstig zijn uit diverse distilleerderijen. De blenders proberen met hun mengelingen een consistente smaak te creëren, zodat elk merk en elke fles dezelfde smaak heeft. Zulke blended whisky’s kun je voor een redelijke prijs in de supermarkt kopen. Bekende merken zijn Dewar’s, Haig, Black & White, Ballantine’s, William Lawson’s of Johnnie Walker, dat met 130 miljoen flessen de meest verkochte whisky ter wereld is.

'Whiskey moet je vóór de middag drinken, op een nuchtere maag. Dan zijn je smaakpapillen op hun best'

Blended whisky is zachter van smaak dan de agressieve single malt. Sinds het einde van de 19de eeuw domineert blended whisky dan ook de wereldmarkt. Dat is ook vandaag nog het geval. Maar sinds tien, vijftien jaar zijn de meer exclusieve single malts aan een onstuitbare opgang bezig. Single malts zijn geen mengelingen, maar het product van één enkele Schotse moutdistilleerderij. Die mag wel verschillende distillaten en whisky’s die in verschillende vaten zijn gerijpt, bij elkaar gooien. Als de whisky afkomstig is van één enkele partij distillaat is het een single single malt. En daarnaast heb je nog de superexclusieve whisky die uit één enkel vat komt, de single cask. De Schotse single malts zijn megatrendy geworden. In de afgelopen vijf jaar is het geëxporteerde volume met 35 procent gestegen: single malt neemt nu een kleine 10 procent van de wereldmarkt in. Dat zie je ook in de omzet van Schotse whisky. Die stijgt elk jaar, maar toch daalt het aantal verkochte flessen, omdat de gebruikers van de goedkopere blended whisky naar de duurdere single malt overschakelen.

HUMO Blended whisky is zoals de champagne van grote en dure merken als Veuve Cliquot, Mumm of Cristal. Men mengt om een egaal en altijd identiek smakend product te krijgen. Daarbij richten de champagnehuizen zich op de grootste gemene deler: de smaak van monstermarkten als de VS en nu ook China. In Frankrijk is niet iedereen daar gelukkig mee. Daar zegt men dat die zoektocht naar consistentie een middelmatig compromis oplevert.

MacLean «Dat is ook zo bij blended whisky. De Schotse whiskyindustrie is geobsedeerd door consistentie. Toegewijde drinkers van Johnnie Walker Black Label, dat is samengesteld uit veertig verschillende single malts en twee single grains, verwachten immers dat de smaak van hun favoriete merk dezelfde blijft – fles na fles, jaar in jaar uit. Grote blended-whiskymerken als Walker en Haig halen die consistentie met de vingers in de neus: ze beschikken over enorme voorraden, en zij hebben ook de financiën, de tijd en de ruimte om hun distillaten in de juiste vaten te laten rijpen met het oog op de vraag over tien of twintig jaar. Maar de kleinere producenten hebben het vaak moeilijk om de juiste distillaten te vinden, de juiste whisky’s uit het juiste jaar, uit de juiste rijpingsvaten. Ook de makers van de grotere merken op de single-maltmarkt, zoals Glenlivet en Highland Park, proberen nu een consistent product aan te bieden en hebben daar eveneens moeite mee. Er is namelijk zoiets als flavour drift. Met de beste wil van de wereld kun je niet vermijden dat er lichte variaties optreden van partij tot partij. Elk jaar en elke botteling is een beetje anders.

»Men weet nog altijd niet goed waarom een partij whisky smaakt zoals ze smaakt. De chemie die de smaak en de geur bepaalt, is nog niet helemaal gekend en het is nog altijd onmogelijk om een whisky exact te kopiëren. Talisker, bijvoorbeeld, van het eiland Skye, is één van de betere single malts. Die whisky heeft een unieke, pikante smaak. Het lijkt alsof er chilipeper doorheen is geroerd, wat uiteraard verboden is. Waar die pepersmaak vandaan komt? Men weet het niet. In de 19de eeuw heeft men ooit een nieuwe distilleerderij naast die van Talisker gebouwd. Die gebruikte dezelfde mout, hetzelfde water, dezelfde distilleerinstallatie, dezelfde vaten, en de whisky die eruit kwam was geen Talisker.»


Fighting fu

HUMO Waar komt die fixatie op consistentie vandaan?

MacLean «Dat heeft commerciële en historische redenen. Tot het midden van de 19de eeuw was whisky een lokaal gegeven dat zich beperkte tot Schotland en Ierland. De Schotse whisky was toen een rauw en ongecontroleerd product. In de Lowlands had je wel belasting betalende distilleerderijen met een licentie, maar in de Highlands ging het er wild aan toe. Daar werd overal illegale moonshine gestookt en werd er gesmokkeld bij het leven.»

HUMO In de betere Engelse kringen werd zelfs neergekeken op de Schotse whisky, die toen niet gerijpt werd en jong werd gedronken. De overlevering wil dat jonge whisky de Schotten fighting fu maakte – zat en agressief.

MacLean «De Engelse middenklasse dronk toen cognac en brandy, brandewijn met bruiswater. Dat whisky naar het zuiden doorstootte, was toevallig. Vanaf 1863 vernietigde de druifluis zo goed als alle wijnranken in Europa. Gedaan met cognac en brandy. De Engelsen probeerden eerst zelf nog een substituut te creëren, een Duits distillaat met een kleurstofje dat de brandy probeerde te imiteren. Maar dat spul was niet te zuipen. In de late jaren 70 van de 19de eeuw slaagden een paar Schotse wijnhandelaars en blenders als Dewar en Buchanan er echter in een whisky samen te stellen die de Engelse smaak behaagde en met bruiswater gedronken kon worden. En toen werd consistentie een must. De semi-illegale whisky van de Highlands was immers notoir onbetrouwbaar. Soms was de whisky hemels; soms was-ie puur vergif. Die kwaliteitsverschillen konden de nieuwe merken zich niet permitteren en dus begonnen ze de whisky te mengen om een continue kwaliteit te garanderen. Het gevolg: de single malt werd nauwelijks nog verkocht, zo goed als alle whisky was blended.

»Tot die doorbraak werd whisky in vaten en grote kruiken aan kleinhandelaars en pubeigenaars verkocht. Daarna begon men grote glazen containers met onderaan een tap te gebruiken. Uiteraard zorgde dat voor geknoei: de tussenpersonen gooiden eender wat bij de whisky. Dat veranderde toen individuele flessen betaalbaar werden. De makers hadden controle over de kwaliteit van hun whisky, en om die kwaliteit identificeerbaar te maken, begonnen ze met merknamen: Haig, Dewar’s, Walker, Buchanan... De broeders Dewar uit Perth waren de eersten om met een merknaam uit te pakken. Alexander Walker was dan weer de man die succes had met zijn kleurencode: Johnnie Walker White Label, Red Label en Black Label.

»De blended whisky en het feit dat de toenmalige koningin Victoria en de Engelse upper class wild waren van Schotland – ze hadden er allemaal uitgestrekte landerijen en gingen er jagen en vissen – zorgden ervoor dat whisky doorbrak in Engeland. In de laatste jaren van de 19de eeuw was de eerste grote whiskyboom een feit.

'Liefhebbers van blended whisky houden zich aan één merk; single-maltdrinkers houden, zoals wijndrinkers, van variatie en willen alles proberen'

»De Schotse whiskymakers waren ook de eersten om gebruik te maken van reclame. Ze pakten uit met heel innoverende publiciteitscampagnes. Vooral de broers Dewar waren pioniers. Tommy Dewar kocht in Londen een in onbruik geraakte loodtoren, waar vroeger kanons- en musketkogels werden gemaakt, en zette er een reusachtige lichtreclame op. Dewar maakte ook de eerste reclamespot: een twee minuten durend filmpje van een Schot in kilt die in een fauteuil Dewar’s zat te drinken. Achter hem aan de muur: de portretten van zijn voorvaderen. Plots komen die allemaal uit hun kader gekropen: ze doen zich tegoed aan de bar, dansen een wilde dans en kruipen weer in hun portretten – zonder dat de man in de kilt iets in de gaten heeft.»


A young man’s drink

HUMO En dat totale monopolie van de blended whisky heeft tot het einde van de 20ste eeuw geduurd?

MacLean «Na de Eerste Wereldoorlog werd whisky heel populair in de Verenigde Staten, waar in de jaren 20 met de Drooglegging een verbod op de productie en de verkoop van alcohol was ingevoerd. De Schotse whiskyindustrie werd beter van dat verbod want ze leverde aan Canada en Cuba, van waaruit de georganiseerde misdaad de whisky naar de VS smokkelde. En dat effect bleef spelen in de jaren 30. Maar tijdens de Tweede Wereldoorlog kwam er weer een einde aan de groei. De Schotse whiskyproductie werd in 1942 zelfs volledig stilgelegd. Het duurde tot in de jaren 50 eer de industrie weer voldoende gerijpte whisky in voorraad had. Maar dankzij – alweer – uitgekiende publiciteitscampagnes en Hollywood werd scotch in de jaren 60 dé drank van de vrije wereld, de ultieme young man’s drink. Schotse whisky, toen bijna uitsluitend blended whisky die met bruiswater werd gedronken, was jong, sexy en cool. Tegen het einde van de jaren 60 begonnen alle distilleerderijen uit te breiden en te moderniseren om te voldoen aan de verwachte vraag in de jaren 70 en 80. Maar die vraag kwam niet. Whisky raakte zijn sexy James Bond-imago kwijt, en scotch werd de favourite tipple van grootvader.

»Rum en wodka kwamen op, en plots was het al Bacardi en Smirnoff wat de klok sloeg. Eind jaren 80 werd wijn dan weer heel populair: dat had vooral te maken met het feit dat de belastingen vriendelijker waren voor wijnboeren dan voor de makers van geestrijke dranken. Europa en Noord-Amerika werden overspoeld door een oceaan van wijn, en tegen het midden van de jaren 80 zat de Schotse whisky zwaar in de problemen. Veel distilleerderijen moesten hun deuren sluiten. De whiskymakers bleven met sloten single malt zitten die de blenders niet meer wilden kopen. Toen kwam de tijd van Glenlivet en Glenfiddich. Dat waren heel kleine single malts die het altijd behoorlijk hadden gedaan. Ook andere single malts zoals Laphroaig bleken goed te draaien. En dus begonnen steeds meer distilleerderijen zelf ook kleine hoeveelheden single malt aan te bieden. Grote jongens als de Distillers Company kwamen bijvoorbeeld met Cardhu. Met knikkende knieën, want Cardhu leverde één van de vele basiswhisky’s voor Johnnie Walker en men wilde niet dat de single malt in de weg van de best verkopende blended whisky ging lopen. Maar de single malt sloeg aan. Er kwamen steeds meer liefhebbers en die liefhebbers werden kenners die zich verenigden in clubs en van de single malt haast een religie maakten.»

HUMO Vreemd, want single malt werd aanvankelijk beschouwd als te intens en te extreem voor de gemiddelde alcoholdrinker.

MacLean «Die drinkt vandaag nog altijd blended whisky. Dat blijft de ruggengraat van scotch whisky; single malt is de sexy high-end van de business. Maar het zijn vooral de whisky’s van het eiland Islay die als te krachtig werden beschouwd, omdat het heel rokerige turfwhisky’s zijn. Er zijn ook veel mildere single malts op de markt, zoals Glenfiddich en Bowmore. Liefhebbers van blended houden zich aan een merk; single-maltdrinkers doen dat niet. Zij houden, zoals wijndrinkers, van variatie en diversiteit en willen alles proberen.»

HUMO Moeten we neerkijken op de blended whisky? Mogen we zeggen dat Johnnie Walker Red Label rommel is?

MacLean «Je hebt nu single-maltsnobs, zeker in Duitsland en Nederland. Zij kijken inderdaad neer op blended whisky. Maar dat lijkt me niet nodig. Blended whisky is gewoon een ander product. Red Label is de meest gedronken whisky in de wereld: er zijn dus heel veel mensen die dat product appreciëren.

»Als ik wil proeven en genieten neem ik een single malt, maar om zes uur ’s avonds, als ik voor mijn plezier drink, neem ik ook een blended whisky.»


Brol op flessen

HUMO Wat maakt een goede whisky goed en een slechte slecht?

MacLean «Er is een oud gezegde in Schotland: ‘Er is geen slechte whisky; er is alleen goede whisky en betere whisky.’»

HUMO Is dat waar?

MacLean «Tja... Toch wat de gebottelde whisky in Schotland betreft. Hier zijn geen distilleerders meer die brol op flessen trekken. Al heb ik weleens single cask-bottelingen geproefd die niet goed genoeg waren. Het ligt anders op het continent. Er zijn heel wat landen – Duitsland, Nederland, België – waar whisky wordt gebotteld die niet goed is. Onrijp, veel te jong gebotteld. Ik snap het wel. Ze willen geld in het laatje. Maar mijn advies is: laat in godsnaam die whisky rijpen. Tijd is de grote smaakmaker. Je kunt heel soms een volwassen whisky produceren in een relatief korte periode, zeg maar vijf jaar, maar alleen in de perfecte omstandigheden en met de juiste vaten. Bij die continentale whisky’s is vaak ook het basisdistillaat, de alcohol, gewoon niet goed.»

'Sommige mensen kopen whisky als investering, zoals je goud koopt. Het voordeel van whisky is dat je hem nog altijd kunt opdrinken als de markt zou instorten'

HUMO En hoe maak je dan goede whisky?

MacLean «Je moet eerst en vooral goeie alcohol hebben. Slechte alcohol maak je niet goed door hem te laten rijpen, maar je kunt hem wel camoufleren. Want de rijping is zoals gezegd cruciaal. The old boys zeiden altijd: ‘Hout maakt whisky.’ Tot 80 procent van de smaak van de whisky komt van het hout van de rijpingsvaten. Hoelang een whisky moet rijpen hangt ook af van het vat. Het is echt geen wiskunde, hoor. Het is ervaring, aanvoelen, zoeken en tasten. Je hebt goede vaten die al na vijf jaar een uitstekende whisky opleveren, maar laat die whisky twintig jaar in dat vat liggen en hij is naar de vaantjes, omdat dan de eigenschappen van het hout het distillaat zijn gaan domineren. Vroeger gebruikte men in Schotland veel oude vaten waarin sherry of bordeaux werd gerijpt. Vandaag wordt Schotse whisky vooral in gebruikte vaten van Amerikaanse white oak, witte eik, gerijpt. Amerikaanse eik is licht van kleur en zoeter dan Europese eik. Hij geeft smaken als vanille, toffee, karamel en kokosnoot. De Amerikaanse bourbon, die eigenlijk heel zoetig is en naar eik smaakt, wordt ook gerijpt in vaten van Amerikaanse eik, maar de Amerikanen gebruiken nieuwe vaten, first filled casks. Men maakt in de Verenigde Staten ook whisky in gebruikte vaten, maar dan mag men het geen straight whiskey meer noemen, geen straight bourbon of straight rye. Dan is het American whiskey.

»Dus na eenmalig gebruik in de VS worden de meeste vaten aan de Schotse whiskyindustrie verkocht. Die vaten zijn dan wat men noemt seasoned: ze hebben die eikige boventonen en dat zoetige niet meer. Soms vindt men in Schotland zelfs dat ook die gebruikte vaten nog veel te ‘actief’ zijn, nog te veel ongewenste smaken geven. Daarom worden veel vaten eerst met graanwhisky gevuld eer ze voor de productie van hoogwaardige Schotse moutwhisky worden ingeschakeld.»


Don’t mess with me

HUMO Bestaan er geografische verschillen in de Schotse whisky?

MacLean «Vroeger wel. In 1781 werd er om belastingtechnische redenen een diagonale lijn door Schotland getrokken, van de Firth of Clyde tot Aberdeen: de Highland Line. Alles ten noorden daarvan was de Highlands, alles eronder de Lowlands. De whisky die boven de Highland Line werd gemaakt, smaakte heel anders. Men gebruikte er andere distilleersystemen en andere graanmengsels. Vandaag bestaan er vijf erkende whiskygebieden in Schotland: de Lowlands, de Highlands, het eiland Islay, Speyside in het noordoosten en Campbelltown. De whisky uit de Highlands is ruiger, die uit de Lowlands wordt vaak niet dubbel, maar driemaal gedistilleerd. Hij is lichter van stijl, heeft een kortere afdronk en een wat ‘grassigere’ smaak. Islay en Campbelltown zijn bekend om hun rokerige whisky omdat de mout daar met turf wordt gedroogd. Ook de Highland-whisky is vaak peaty, turfig. Maar echt uitgesproken regionale verschillen zijn er niet. Er bestaat in de Schotse whisky niet zoiets als het terroir bij wijn. Er is alleen een cultureel ‘terroir’ dat voor wat verschil kan zorgen, de manier waarop men op een bepaalde plek al eeuwenlang whisky maakt.»

HUMO Hoe moet je whisky drinken?

MacLean «Zoals je zelf wil. Single malt drink je wel niet uit een standaardglas voor blended whisky, zo’n tumbler met rechtopstaande wand. Om het aroma en het bouquet van een single malt goed te kunnen proeven, moet je de geur concentreren. Dat doe je met tulpvormige glazen. In Schotland zijn er speciale glazen voor, zoals de copita en het glencairn-glas.

»Brandy, cognac of armagnac drink je puur; single malt niet. Die wordt altijd beter met een beetje water. Dat maakt de aroma’s los. Wat voor water? Geen bruiswater, maar kraantjeswater kan probleemloos. Men zegt dat je eigenlijk het water moet gebruiken waarmee die bepaalde whisky is gedistilleerd, maar dat ligt natuurlijk niet voor de hand. Er is nu een bedrijfje dat speciaal whiskywater verkoopt. Ze hebben drie stijlen, voor whisky uit Speyside, voor Highland-whisky en whisky van het eiland Islay. Ik heb het geprobeerd en het wérkt, vreemd genoeg. Professionele blenders gebruiken veel water. Ze verlagen het alcoholvolume van de whisky die ze drinken altijd tot 20 graden. Ze gieten er dus meer dan de helft water bij. Ik doe dat niet. Ik doe er hooguit een paar druppeltjes bij om de agressie van het hoge alcoholvolume wat af te zwakken. Dan bijt de whisky niet in je neus en is het makkelijker om hem in de mond te houden.»

HUMO Is whisky een mannendrank?

MacLean «Ja, altijd geweest. In Groot-Brittannië dronken vrouwen gin-tonic en mannen traditioneel whisky en bier. Dat is nu gelukkig veranderd. Ook vrouwen drinken whisky, en mannen pink gin. Als je dat vroeger als man bestelde in de pub, dan bestond de kans dat je een mep op je smoel kreeg in plaats van een pink gin. Ik heb een vriendin, een heel mooi, jong meisje. Ze is model en ze drinkt Talisker straight, zonder water. Quite a statement, want Talisker is een serieuze whisky. Ze zegt daarmee: ‘Don’t mess with me.’»

HUMO En nu zijn whiskycocktails the next big thing. Goed idee, zo’n Blood and Sand gemaakt met een dure Lagavullin?

MacLean «Ach ja, de cocktail craze! Barmannen zijn geen barmannen meer, maar mixologists. Ze doen maar, ik heb er geen probleem mee.»

HUMO Drinkt u zelf whiskycocktails?

MacLean «Ik ben geen liefhebber. Te veel ingrediënten. En al dat fruit: niks voor mij. En te veel ijs! Ik moet geen whisky on the rocks, zelfs mijn dry martini drink ik zonder ijs... Ik steek de vermouth en de gin gewoon in de diepvriezer. Ik wil de echte smaak van een product proeven, én ik wil mijn drank hard en potent, niet verwaterd en aangelengd met zoetigheid. Het lijken me vooral twintigers die met die cocktails bezig zijn. Zij houden van zoet. Oudere drinkers kiezen voor droog en bitter.

»Ik geloof dat die bartenders vooral bourbon en rye gebruiken in hun cocktails. De Amerikaanse bourbon Jack Daniels is een ongepolijste whisky en ik denk dat 80 procent van de Jack Daniels met cola wordt gedronken. Schotse whisky is toch wat terughoudender. En zo nieuw is dit allemaal ook weer niet, hè. De meeste van die cocktails, zoals de Manhattan, de Blood and Sand en de Horse’s Neck, bestaan al een eeuwigheid.»

HUMO Wat zijn uw favoriete whisky’s?

MacLean (spartelt tegen) «Moet dat echt? Dat is mijn job niet. Ik zeg hoe iets smaakt. Ik hoef niemand te vertellen wat goed of slecht is. Lekker is nu eenmaal een zeer individuele appreciatie. Kijk, als ik voor een blended whisky moet kiezen, dan ga ik voor Johnnie Walker Black Label. Maar in de single malts is zo veel keuze. Veel mensen gaan voor Highland Park uit de Orkneys. Een zeer goeie keuze, maar de afgelopen jaren heb ik toch al een paar keer Highland Park gedronken die niet meer was wat hij ooit is geweest. Ook de standaard Macallan heeft dat probleem. Mortlach en Clynelish zijn ook geweldige whisky’s, en de Lagavullin van 16 jaar is perfect, net als de Talisker 10. Of de Talisker 18, die is nog beter. En dan is er ook de Glenfarclas en de bijna onvindbare Glentauchers.»

HUMO De single malt wordt wel steeds duurder. Duurder dan exclusieve wijn.

MacLean «Sommige whisky kan alleen nog worden betaald door Russische oligarchen en Chinese multimiljonairs. Daar gaat die dure whisky dan ook naartoe. Ik mocht onlangs een Balvenie van 60 jaar proeven. Uitstekende whisky, maar de richtprijs van de producent was 25.000 dollar per fles. In Engeland wordt hij nu aangeboden voor 30.000 euro. Sommige mensen kopen nu whisky als investering, zoals je goud koopt (lacht). Het voordeel van whisky is dat je hem nog altijd kunt opdrinken als de markt zou instorten.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234