null Beeld

White Lies - Big TV

Een astronaut die vertwijfeld voor zich uitstaart, kampend met existentiële angst – of oprispend maagzuur. De hoes van ‘Big TV’ verklapt het al: White Lies zijn nog altijd niet over hun existentiële worstelingen heen: ‘Alone / I feel alone’ laat Harry McVeigh al weten in opener ‘Big TV’, en ook in ‘Change’ staat hij alweer vrolijk afscheid te nemen van alles rondom hem.

Tom Raes

Niet dat de heren geen nieuwe wegen inslaan op hun derde. Helaas (of hoera, hangt ervan af wat voor mens u bent) leiden die richting jaren 80. Slim, want in een era waar pompeuze uithalen even gewoon waren als schoudervullingen en instappers, kan McVeigh alleen maar gedijen. Zie ‘Getting Even’ en ‘Tricky to Love’: als je dan toch glimmende synths gebruikt, kun je evengoed all the way gaan. En ook in ‘There Goes Our Love Again’ raken ze ermee weg. Maar wie naar bed gaat met de eighties hoeft niet te schrikken als hij de volgende ochtend pasteltinten pist. Zo moet de plaat het vaak meer hebben van sfeer dan van inhoud (‘Be Your Man’, ‘Mother Tongue’, ‘Goldmine’) en overleven de halve ideeën soms niet eens het nummer (‘Heaven Wait’).

Nog altijd fans van het Grote Gebaar, White Lies. Op tijd bukken, dus, want zo'n gebaar kan hard aankomen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234