Whitney op Pukkelpop 2019: warmbloedig majestueus

'This is the biggest tent we've ever played for,' zei Julien Ehrlich, die dat aan zijn gelaatsuitdrukking te oordelen voor de rest nu ook niet zó'n bijzondere verwezenlijking leek te vinden. Ehrlich en Max Kakacek van Whitney stonden al twee keer eerder op een podium in Kiewit. In 2016, in de Lift, toen ze met 'Light Upon the Lake' net een van de sprankelendste, in al zijn complexe eenvoud fijnzinnigste debuten van het jaar hadden uitgebracht. En in 2011, als de helft van het eermalige Smith Westerns, in de Chateau-tent op het eigenste moment dat die instortte tijdens de gifgroene storm.

Ehrlich en Kakacek vormen de kern van Whitney, maar op plaat en podia zijn ze met zevenen. Samen vormen ze intussen een bijzonder geroutineerde livegroep die al bijna drie jaar non-stop de wereld rondtourt en elke keer ik hen zie nog een paar graden beter op elkaar afgestemd lijken. Dat leverde vandaag een subtiel, steeds understated, maar in de naden van de songs erg weelderig en mooi gestoffeerd geluid op. Goede voorbeelden daarvan vandaag we tijdens 'The Falls', 'Polly' en een bloedmooi én -warm 'Golden Days', waarin een paar extra strepen country door de blue eyed soul geroerd werd.

De bindteksten van Ehrlich waren vandaag aan de enigszins laconieke kant. 'This next song does NOT sound as if it was written by zombies'. Of 'Fantastisch festival, hè?' En als daar vervolgens wat mak op gereageerd wordt: 'Niet de beste bindteksten, ik weet het.' Zijn enkele pogingen om tussen de nummers een soort verbintenis met het publiek te maken, vielen net zo vaak als zaad op de rotsen, tot hij zich luidop afvroeg of we hem eigenlijk wel verstonden. Hij excuseerde zich: 'Ik ben een idioot, sorry. We zijn al zolang op tour dat ik niet meer normaal met mensen kan praten.'

Whitney was op geen enkel moment ondermaats, maar hier en daar misschien een beetje achteruitgezakt in de zetel. De band uit Chicago is sowieso het soort groep waarvan het moeilijk is uit te leggen wat je precies zo in hun songs raakt: geen muziek die de aandacht onverbiddelijk naar zich zuigt, niet origineel genoeg om bakens te verzetten en weinig hits om de set rond op te bouwen.

Maar als een song je echt raakt, voel je het tot in je bijballen trillen. Zie vandaag: 'Valleys (My Love)' en 'Giving Up', de veelbelovende single uit hun nieuwe plaat 'Forever Turned Around', die over een kleine twee weken uitgebracht wordt. Maar uiteraard vooral het gaandeweg steeds majestueuzer openbloeiende 'No Woman', hun pièce de résistance, hun evergreen en hun prachtige pensioenplan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234