Widows

Volgende keer gewoon een weduwenpensioen aanvragen, dames.

Opvallende trend in de filmbusiness: telkens er een nieuwe rolprent uitkomt, is er altijd wel iemand die het #MeToo-vergrootglas bovenhaalt. Zeker in de Verenigde Staten laten talloze filmcritici zich bij het beoordelen van een film niet langer leiden door de vraag ‘Valt hiervan te genieten?’ maar wel door kwesties als: zitten er genoeg vrouwen in de cast? Zijn alle etnische minderheden vertegenwoordigd? Is die nieuwe Disney-prinses wel feministisch genoeg?

Eén van de bedenkelijke resultaten van die trend is dat een entertainende koudeoorlogsthriller als ‘Red Sparrow’ zwaar door de mangel werd gehaald, wegens niet vrouwvriendelijk genoeg. Maar het kan nog krasser: een bekende Amerikaanse filmjournaliste presteerde het zowaar om ‘First Man’, de verfilming van het levensverhaal van astronaut Neil Armstrong, te brandmerken als een voorbijgestreefde film die totaal niet past bij de tijdgeest van #MeToo en Time’s Up, en dit omdat er – hou u vast – alleen maar blanke mannen in de raket zitten. Tja, zou die dame ‘First Man’ dan wél goed hebben gevonden indien regisseur Damien Chazelle van Armstrong een Afro-Amerikaans dwergvrouwtje had gemaakt dat op de maan een tirade afsteekt tegen genderongelijkheid? Duh!

Een ander raar geval: ‘Widows’, de nieuwe van regisseur Steve McQueen. In die misdaadfilm besluiten drie in geldnood verkerende vrouwen, alle drie weduwes van topgangsters, om samen een bende te vormen en de brandkast van een corrupte politicus leeg te roven. Een heist movie waarin het de vrouwen zijn die het heft in handen nemen: voor veel Amerikaanse critici volstond het om ‘Widows’ de hemel in te prijzen en te goochelen met toverwoorden als female empowerment. De gebreken van de film, en dat zijn er eerlijk gezegd nogal wat, werden dan weer met een opvallende toegeeflijkheid bedekt met de mantel der liefde.

Zelf stellen we ons naar goede gewoonte iets kritischer op. Want je krijgt niet automatisch een goede film omdat je in je verhaal een subplot verwerkt die verwijst naar Black Lives Matter. Of omdat de hoofdrollen door vrouwen worden vertolkt, en die rollen daarenboven evenwichtig zijn verdeeld tussen een actrice van latino-oorsprong (Michelle Rodriguez), een Afro-Amerikaanse Oscarwinnares (Viola Davis) en een slanke blonde godin (Elizabeth Debicki). Dat de rolpatronen in ‘Widows’ worden doorbroken, valt toe te juichen, maar dat kan niet beletten dat de plot bulkt van de clichés, dat de dialogen bijzonder zwak klinken, en dat men de ultieme, door McQueen erg onhandig aangebrachte twist al ziet aankomen nog voor de film goed en wel begonnen is. De grootste ironie is nog dat de wisselwerking tussen de heren Colin Farrell (geweldig op dreef) en Robert Duvall (87, maar dreigend als een demon) een stuk boeiender is dan de nogal tamme chemie tussen de dames. Ja, het is waar: de regisseur van ‘Shame’ en ‘12 Years a Slave’ heeft met ‘Widows’ een film gedraaid die als eigentijds en feministisch kan worden bestempeld. En tegelijk is het zijn zwakste film tot nog toe.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234