Wie gaat er plat voor Jacle Bow?

‘What’s All the Mumble About’, zo heet hun debuut. Als het van de band afhangt, is het antwoord op die vraag in 2017: Jacle Bow. ‘In Amerika hebben we geleerd dat we niet zo bescheiden hoeven te zijn.’

'Elke avond vroegen we vanop het podium bij wie we mochten slapen'

‘She’s my be-bop-a-lula’, galmt het nu al weken door de ether, en voor één keer is het geen flard uit een sixtiessong. De zin komt uit ‘High For You Lover’ van het Belgische Jacle Bow, een nummer dat klinkt alsof het werd geschreven in een tentje op de wei van Woodstock, ergens in de loop van de derde dag. Ook op de rest van hun debuutplaat ‘What’s All the Mumble About’ haalt het viertal de mosterd bij The Beatles, The Stones en Faces, wat een stevige portie onvervalste rock-’n-roll oplevert. Anderhalf jaar geleden ging de groep al op eigen kosten op tournee door de Verenigde Staten, nu moet ook het oude continent overstag. Eerste halte: het Nederlandse showcasefestival Eurosonic in Groningen, waar de vier hun plaat voorstelden aan de internationale pers en een roedel muziekprofessionals op zoek naar nieuw bloed. Jacle Bow laat zich daardoor niet zenuwachtig maken: naast het podium is van stress geen sprake.

Jonas Bastijns (gitaar en zang) «We hebben er vooral zin in. We hebben al drie weken niet gespeeld, voor ons doen is dat héél lang. Dat we hier meteen voor de Europese pers mogen spelen is geweldig, want we willen niet alleen op Vlaanderen mikken. Triggerfinger heeft zijn doorbraak tenslotte ook aan ‘De wereld draait door’ te danken.»

HUMO Dat je die band aanhaalt is geen toeval: hun drummer Mario Goossens is al jaren jullie grote mentor en heeft ook jullie debuut geproducet.

Joris Thys (drums) «Ik heb hem leren kennen als producer van Roza Parks, een andere band waar ik bij drum, en voelde dat hij een goeie begeleider zou zijn voor Jacle Bow. We hebben hem uitgenodigd op een repetitie en het klikte meteen.»

Karel Van Mileghem (bas) «Later heeft hij wel opgebiecht dat hij vond dat er nog veel werk was aan ons (lacht). Maar hij moet ergens potentieel gezien hebben.»

HUMO Wat was zijn belangrijkste advies?

Van Mileghem «Dat we als een band moesten spelen. Drie muzikanten vormen nog geen groep. The Rolling Stones rammelen langs alle kanten, maar als ze samen spelen, klopt het. Dat hebben we ondertussen geleerd: naar elkaar luisteren, elkaar aanvoelen.»

Thys «Mario voelt perfect aan welke plaats iedereen heeft en speelt daarop in. Hij is niet de meest technische producer, maar weet welke richting hij je uit moet duwen. ‘Doe alsof je op Werchter staat’, zei hij. ‘Geef dat extraatje.’»

Bastijns «Dat livegevoel was heel belangrijk. De opnames van ‘What’s All the Mumble About’, dat was: de recordknop induwen en gáán. Maar daarvoor moet je elkaar perfect aanvoelen en dat vraagt tijd. Gelukkig keek Mario verder dan één jaar. Geduld leren hebben, dat was zijn belangrijkste les.»

HUMO Als jonge Belgische band zonder platenmaatschappij gaan touren in de Verenigde Staten is nochtans geen voorbeeld van geduld hebben.

Van Mileghem (lacht) «Je moet ook eens zot durven te doen. In België konden we op dat moment ook alleen maar in cafés optreden, dus dacht ik: dat kunnen we evengoed in de VS gaan doen. Het was ook onze eigen versie van ‘Temptation Island’: ofwel konden we na die tournee elkaars gezicht niet meer zien en was het voorbij, ofwel vonden we elkaar nog leuker dan voorheen.»

HUMO En hoe begin je daar dan aan?

Van Mileghem «Op het internet vond ik een soort bijbel met alle zaaltjes van de VS, met er netjes bij vermeld wat voor muziek er gespeeld werd – als ze alleen christian rock programmeerden, lieten we ze links liggen (lacht). We hebben ook een website gemaakt waarop we onze plannen uitlegden. Binnen de paar uur nadat we de eerste mailtjes hadden gestuurd, hadden we al reactie.»

Bastijns «‘Hey, guys, sounds great: I have free burritos and beer.’ (lacht)»

Thys «Toen moesten we instrumenten regelen, want drums en gitaren neem je niet zomaar mee op een vliegtuig. Dus belde ik Mario om raad te vragen, en hij zei: ‘Ga mijn drums maar halen. Die staan toch in Los Angeles in de studio. Trouwens: hoe gaan die andere sjarels het doen? Tweedehands kopen en verkopen? Wacht, ik bel over tien minuten terug.’ En hop, hij belde Lange Polle en Ruben Block en we mochten hun spullen gebruiken.»

Van Mileghem «Voor de rest was het improviseren. Elke avond vroegen we vanop het podium bij wie we mochten slapen – dat is elke keer gelukt – en ’s anderendaags reden we naar het volgende optreden: 20 plaatsen in 22 dagen tijd.»

Bastijns «We hebben overal geslapen: in chique villa’s en crappy appartementen. Onlangs hadden we een meisje op bezoek die ons in Los Angeles te slapen had gelegd. Een leuk verhaal: haar huisgenote was niet thuis, maar de volgende ochtend, toen dat meisje naar haar werk was vertrokken, kwam die roommate binnen. En zag ze in haar woonkamer zes halfnaakte mannen die zaten te ontbijten. We hebben ons maar snel uit de voeten gemaakt (lacht).»

HUMO En wie heeft er in jullie versie van ‘Temptation Island’ scheefgepoept?

Bastijns (droog) «Er is niet gepoept

Van Mileghem «Ik weet wel dat er condooms zijn gekocht, maar die zijn mooi in het pakje gebleven.»

Bastijns «Voor seks was er gewoon geen tijd. We waren altijd aan het hollen: soundcheck, eten, optreden, meteen erna zorgen dat je mee bent met de mensen bij wie je mag slapen...»

HUMO Hoe was de andere relatietest? Konden jullie achteraf elkaars gezicht nog zien?

Van Mileghem «We zijn elkaar een paar keer tegengekomen. Op zo’n tour ontdek je hoe de anderen in elkaar zitten, en hoe je rekening moet houden met hun gevoeligheden.»

Thys «Joris is bijvoorbeeld eerder het type ‘liever lui en te laat’ (schatert).»

Bastijns (grijnst) «Da’s waar. En Karel is een haantje-de-voorste, degene die alles naar zich toe trekt.»


dán tom barman

HUMO Voelt België na zo’n ervaring niet te klein aan?

Bastijns «Nee, want hier stellen we nog niets voor (lacht). We hebben daar niets groters gespeeld dan in België, hè. Enfin, doordat we even het voorprogramma mochten spelen van de soulfunkband The Main Squeeze, die hetzelfde traject als wij aflegde, hebben we wel in The Great American Music Hall in San Francisco gestaan. Eén van de acht beste zalen van de VS, als ik Rolling Stone mag geloven.

»Die Amerikaanse tournee heeft dat typisch Belgische er bij ons wel uit geranseld. Ik wil de American dream niet verheerlijken, maar de mentaliteit dat je je dromen moet najagen en niet te bescheiden hoeft te zijn, heb ik daar wel opgepikt. Liever zo’n Tom Barman die durft te zeggen dat hij goed is dan iemand die altijd rond de pot draait.»

Enkele uren later speelt Jacle Bow een stomende set voor een volgepakt zaaltje – af en toe weerklinkt een voorzichtig herkenningsapplaus. Of ook de aanwezige buitenlandse boekers en labels onder de indruk zijn, is een zorg voor later. Van Mileghem is tevreden, zegt hij achteraf. ‘De klank zat goed, alles werkte zoals het moest. Gelukkig maar, want ik heb nauwelijks geslapen. Dit optreden werd geregeld toen ik op reis was in Zuidoost-Azië, en ik ben vanmorgen geland in Frankfurt, waar mijn volgende vlucht vertraging had. Toen heb ik in allerijl een auto gehuurd en ben ik in vijf uur naar hier gereden.’ Hij trekt aan zijn sigaret en glimlacht. ‘Alles voor de band, hè.’

‘What’s All the Mumble About’
verschijnt op 27 januari bij Warner Music.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234