Wie wint de Ha! van Humo? Dit zijn de 10 beste tv-programma's van 2019

Geen award in Vlaanderen die zo gewild is als de Ha! van Humo, de prijs waarmee Humo al sinds 1980 jaarlijks het beste tv-programma uit de afgelopen twaalf maanden bekroont. Het was, alle besparingen ten spijt, een goed tv-jaar en het kostte de redactie bloed, zweet en vele koffies uit kartonnen bekertjes om de shortlist op te stellen.

Wie wordt de opvolger van ‘Taboe’, de winnaar van 2018? De makers van volgende tien programma’s mogen alvast nagelbijtend en reikhalzend uitkijken naar de uitreiking van de Ha!, op maandag 16 december in Kavka Oudaan in Antwerpen.


'Callboys 2.0' (VIER)

‘De tragiek zal de gediplomeerde fuck-ups van ‘Callboys’ altijd wel op de hielen blijven trappen. In het eerste seizoen zorgde dat vooral voor kolder en absurdisme, hier pruttelt er onder de oppervlakte iets duisterders. Het is me nog niet helemaal duidelijk waar het allemaal naartoe gaat met die droomscènes en surrealistische flashbacks. Al weet ik óók niet of dat uitmaakt, als het resultaat zo entertainend is.’


'De twaalf' (Eén)

‘De reeks draait dan wel rond het personage van Maaike Cafmeyer, ze ontleent haar naam aan het dozijn Chinese vrijwilligers die samen de volksjury uitmaken die aan het einde van de rit een oordeel moeten vellen over haar, en die elk ook al niet zuiver op de graat zijn. Volgens de wet zouden ze je gelijken moeten zijn, maar hoe gaat dat ook met mensen zoals jij: ze doen je zelden aan jezelf denken.’


'Fiskepark' (Canvas)

‘‘Fiskepark’ parodieert het de laatste jaren uit alle kieren en gaten schietende true crime-genre. Tomas De Soete speelt een De Soete die de weg kwijt is. Een fuck-up op wie de verloren jaren – van gevierde radioheld tot risee – zwaar gewogen hebben. De reeks mikt tegelijk op cringe, drama, mysterie, slapstick en maatschappijkritiek. Zelfs de geest van ‘The Office’ waart erin rond en maakt op aanschouwelijke wijze duidelijk wat gefnuikte ambities en camerageilheid met een mens doen.’


'Geub' (Play - Eén)

‘Ontkennen dat ‘Geub’ gortig kan zijn, zou een ontkenning zijn van die aard waarmee de hoofdrolspeler zich een kappersabonnement zou aanschaffen: alsof de medeplichtigen achter ‘Geub’ tot hun eigen verbazing een fictiereeks op de openbare omroep in handen hadden gekregen, en wilden zien hoever ze konden gaan voor vadertje staatszender hen die weer uit handen trok. Iemand die een hele aflevering ‘Geub’ lang zit te gieren, smeekt om in twijfel getrokken te worden. Maar wie ze helemaal onbewogen uitzit, die verdient pas wantrouwen.’


'Kinderen van het verzet' (Canvas)

‘‘Kinderen van het verzet’ is het tweede deel van de trilogie die historicus Koen Aerts in de steigers heeft gezet. Dat eerst de collaboratie aan de beurt kwam en nu pas het verzet, is logisch: van het eerste kamp kennen we de namen, links en rechts zijn zelfs nog straten naar die bedenkelijke lui vernoemd, maar decennialang had Vlaanderen geen oor naar de verhalen en de pijn van de 160.000 Belgische verzetsmensen en hun kinderen. Deze reeks zet recht wat scheef was, en ze doet dat met internationale bravoure.’


'Komen te gaan' (Eén)

‘Bij momenten lag er een subtiel laagje ironie over ‘Komen te gaan’: het vernis dat je ook in ‘Man bijt hond’ tot grimlachen aanzette, vooral dan op die momenten dat de werkelijkheid even te dichtbij dreigde te komen. Er zat, kortom, een zorgvuldig evenwicht in: een midden tussen ontnuchterend tragisch en argeloos komisch, tussen smullen en sereniteit, dat tussendoor vakmanschap verraadde.’


'Studio Tarara' (VTM)

‘Dat ‘Studio Tarara’ waarachtig aanvoelt, ligt niet aan de gezellige wist-je-nog-datjes (kijk daar, Amedee!), wel aan vluchtiger, ongrijpbaarder details. Hoe de camera telkens even blijft hangen op het levensmoeë wezen van publieksopwarmer Patje (Geert Van Rampelberg) als de show begint en hij naar de coulissen wordt verwezen (‘Ge moogt gerust zijn!’). Of de aarzeling in de ogen van Tineke (Janne Desmet) als haar professionele brein even moet overschakelen naar Echte Emoties. Een goed scenario en goede acteurs: een nog beter huwelijk dan dat van Nicole en Hugo.’


'Terug naar Rwanda' (Canvas)

‘Te midden van het lichtvoetige en makkelijk verteerbare entertainment dat dagelijks op de toverkast passeert, duikt sporadisch een programma op dat genadeloos aan je ribben blijft kleven. ‘Terug naar Rwanda’ – laten we maar meteen onze conclusie prijsgeven – is er ontegensprekelijk zo één.’


'Therapie' (Canvas)

Anna’s man had welgeteld één keer zijn liefde betuigd – uitgerekend op de dag vóór zijn dood. Ze wist nog hoe boos ze door die woorden was geworden, want ze waren een einde in plaats van een begin. ‘We hadden zo’n schoon leven kunnen hebben’: er bestaan problemen zonder oplossing, leerde ‘Therapie’. Bij gebrek aan een beter woord noem je ze het verleden. Als het voortreffelijke ‘Komen te gaan’ op Eén een memento mori is, dan is ‘Therapie’ de bescheiden evenknie die kijkers het tegendeel aanmaant, stiller maar niet minder dwingend: gedenk te leven.’'Winteruur' (Canvas)

‘Ook in het vierde seizoen was ‘Winteruur’ een onvolprezen viering van het kleine, en het bewijs dat iets van waarde niet per se weerloos hoeft te zijn: het kan ook gewoon staan als een huis. Er is niets zoals ‘Winteruur’ op televisie. Dat zegt evenveel over ‘Winteruur’ als over die televisie.’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234