Wielrenner Frank Vandenbroucke zou vandaag 45 jaar geworden zijn: 'Ik was niet voorbereid op het leven van een profrenner in de jaren negentig. Een leven onder het vergrootglas'

Wielrenner Frank Vandenbroucke zou vandaag 45 jaar geworden zijn. Hij overleed in oktober 2009 in de Senegalese kuststad Saly. De omstandigheden waarin dat gebeurde, zijn nog altijd onopgehelderd. En dat hoort ook zo voor een renner wiens leven in het teken stond van chaos en mysterie. Zelfs na zeven Humo-interviews tussen 1995 en 2007, zelfs na een compromisloze 'Belga Sport'-documentaire: het raadsel blijft, ook voor ons.

(Verschenen in Humo 3490 in juli 2007)


Lees ook: In Memoriam Frank Vandenbroucke

Het gaat weer hard in het parallelle universum van Frank Vandenbroucke. In één maand tijd was er een bijna fatale zelfmoordpoging, een collocatie en een beschuldiging wegens ontvoering van een minderjarige. Hoe sterk is de eenzame fietser nog?

Het miezert in de stationsbuurt van Le Mans. En het ziet er niet naar uit dat het snel zal opklaren: géén Frank Vandenbroucke of Bernard Sainz op de afspraak. En ook de telefoon nemen ze niet op. Het wordt een lange zit in Café de la Gare.

De Fransman Bernard Sainz, bijnaam dokter Mabuse, is de vaste toeverlaat van Frank Vandenbroucke. Als die weer eens in de rats zit, is hij welkom op Sainz' afgelegen landgoed in de diepe en ondoordringbare wouden van Normandië, waar zoals bekend de beste toverdrank wordt gebrouwen. Het Franse gerecht jaagt al járen op Sainz: hij zou de spin in het web van een internationale dopingsmokkel zijn, al is er voorlopig niet veel bezwarend materiaal. Hij zou ook een dokter zonder diploma zijn. Dat is allicht wél juist: Sainz is naar eigen zeggen een specialist in de homeopathie, de acupunctuur en de natuurgeneeskunde, maar zijn diploma's worden niet erkend door de Franse overheid. En wat helemaal juist is: hij is een vriend van de renners. Sinds hij begin jaren zeventig werkte voor Gan-Mercier, het team van Raymond Poulidor en Joop Zoetemelk, heeft hij de grootste kampioenen over de vloer gehad voor zijn legendarische 'homeopathische druppels'.

Nu zit Vandenbroucke dus bij Sainz: niet zozeer om de druppels, wel om te bekomen van een mislukte zelfmoordpoging een maand geleden - het trieste dieptepunt van zijn turbulente scheiding van Sarah Pinacci. Na drie opnames in drie ziekenhuizen wil hij zichzelf terugvinden. Maar vandaag geven hij en Sainz dus geen teken van leven.

Tot de telefoon gaat: Sainz, die zich uitgebreid verontschuldigt omdat ze nog niet opgedaagd zijn. Hij moest vandaag onverwacht op een proces in Rennes verschijnen - een geding met de watermaatschappij, vandaar. En of we over enkele uren nog eens willen terugbellen, straks heeft hij vast meer nieuws. Zo gaat dat de hele dag.

's Avonds krijgen we de raad alvast naar Surdon te sporen, een negorij in het hart van Normandië. Morgenochtend zal hij ons daar oppikken en naar zijn geheime adres brengen, dat lukt zeker. In Surdon blijkt één huis te staan, godzijdank een hotel.


De ontvoering

Laat op de avond belt onze immer wakkere collega Sander Van den Broecke (geen familie) met Groot Nieuws: Frank Vandenbroucke wordt in België beschuldigd van ontvoering van een minderjarige! Een man uit Deinze heeft een klacht tegen hem ingediend omdat zijn vrouw met hun kind van tweeëntwintig maanden naar Vandenbroucke in Normandië is gereisd. En wat is die, in zijn labiele toestand, misschien niet van plan? Er begint ons iets dagen. De kans dat Sainz problemen heeft met zijn watermaatschappij is even groot als Vandenbroucke die de opperste staat van zen-onthechting bereikt.

Maar: de volgende dag is Sainz op het appel. Na een uitgebreide check bij een kop koffie rijdt hij ons naar zijn hoeve, een verweerde uitspanning met een kroon op het dak, waar VTM heeft postgevat met een telelens in de aanslag. 'Wat doen díé hier?' vraag ik zo onnozel mogelijk. 'Geen idee,' zegt Sainz, nog onnozeler. Maar als Vandenbroucke van de trap afdaalt, fris gewassen en met een kamerbrede glimlach, komt hij meteen ter zake. 'Bernard heeft jullie gisteren een smoes verteld, maar hij heeft dat voor mij gedaan: ik was niet in staat een interview te geven.'

Frank Vandenbroucke «Enkele dagen voor ik in de psychiatrische kliniek van Ieper werd opgenomen, ben ik nog iets gaan drinken in een bar in Kortrijk. Daar raakte ik in gesprek met een vrouw die me sympathiek leek. We wisselden gsm-nummers uit, en toen ik achteraf in Normandië zat, stuurde ze me het ene sms'je na het andere: of ze, samen met haar kind, naar mij mocht komen. Ik vroeg Bernard of hij dat zag zitten. 'Doe maar,' zei hij, 'zo kom je misschien los van je obsessie voor Sarah.'

» Bon, we halen haar op aan het station in Le Mans, we geven haar een kamer, ik ga trainen. Om middernacht staat de politie voor de deur. Ik zeg: 'Bernard, voor jou' - zijn proces begint binnenkort. Maar het was niet voor hem. 'Bent u meneer Vandenbroucke?' vroegen ze. - 'Ja.' - 'Is hier een vrouw met een kind van anderhalf?' - 'Ja.' En ik heb ze naar boven gebracht. De agenten zagen dat die vrouw met haar baby in een mooie kamer sliep; er was geen sprake van dwang of wat dan ook. Toen hoorde ik pas hoe de vork in de steel zat: haar man had een klacht voor ontvoering van een minderjarige ingediend. Ik zeg: 'Hoezo, heb jij een man dan?' Ze had me altijd voorgehouden dat ze single was. De politie heeft haar meegenomen voor ondervraging.

» Ik wil haar niet meer zien. Is dat een manier om een relatie te beginnen, liegen vanaf de eerste dag? Van de politie heb ik ook vernomen dat ze een zwaar verleden heeft: drugs en prostitutie.»

Bernard Sainz « Dat zou je niet gezegd hebben: zo'n mooi en lief meisje - een engelengezichtje.»

Vandenbroucke « Waarom moet mij dat weer overkomen?»

Vandenbroucke verontschuldigt zich. Hij gaat, na enig aandringen van VTM, naar buiten om een woordje uitleg geven: hij heeft vernomen dat zijn verhaal al breed uitgesmeerd is in de Belgische kranten, en hij móét zijn versie geven. Als hij tien minuten later weer in het salon staat, kan Sainz er al om lachen. 'Heb je het ook gehad over het losgeld dat je gevraagd hebt?' - 'Helemaal vergeten.' - 'Je zult het nooit leren, jongen.'

Vandenbroucke nestelt zich bij het haarvuur en doet teken: shoot!


De zelfmoordpoging

HUMO Is Bernard Sainz je laatste toevlucht?

Vandenbroucke «Bernard oordeelt niet. Dat is belangrijk in momenten van grote ontreddering. Hier ben ik in principe ook uit het oog van de media (lacht). Hier kan ik met zijn hulp weer op krachten komen.»

HUMO Hoe helpt hij je?

Vandenbroucke « Hij vindt de juiste woorden, hij verdedigt me door dik en dun. In het ziekenhuis word je geleefd. Je gaat aan het infuus, en wat er in het infuus zit weet je niet. Ik kan je verzekeren: na drie weken was ik murw.

» Bernard heeft me gezuiverd. Drie dagen lang mocht ik niks eten, alleen een poederoplossing drinken, om te zuiveren. Daarna voelde ik mijn gestel weer op gang komen. Ik had weer een eigen lichaam.»

HUMO Klopt het dat je ouders je hadden laten colloqueren?

Vandenbroucke « Na mijn zelfmoordpoging hebben ze me in een Milanees ziekenhuis de eerste zorg toegediend. Daarna ben ik naar België teruggekeerd en heb ik me, op eigen initiatief, in een Brugs privéziekenhuis laten opnemen - mijn vertrouwensarts werkt daar.

» Na een week ben ik naar mijn ouders thuis gegaan. Geen goed idee: ik huilde hele dagen. Er kwam slaande ruzie met mijn vader van. Ik heb mijn sleutels genomen en ben teruggekeerd naar mijn leegstaande huis in Nieuwkerke - niks werkte daar nog, een rámp. Zondagochtend stond de politie voor de deur: 'Gelieve ons te vergezellen naar Ieper.' Mijn ouders hadden een verzoek tot collocatie ingediend.

» Een vrederechter kan je tot veertig dagen laten colloqueren; een eeuwigheid, als je het mij vraagt. Gelukkig heb ik hem kunnen overtuigen me al na één week vrij te laten. Allicht waren mijn argumenten iets juister dan die van mijn ouders.»

HUMO Hoe heb je het verblijf in Ieper verteerd?

Vandenbroucke «Slecht. Vijf dagen word je in je kamertje opgesloten, zonder televisie of gsm of bezoek. De gevangenis lijkt me nog aangenamer.»

Sainz « Daar kan je nog een krant lezen.»

Vandenbroucke «In die kliniek ook - in de rokerskamer. Ik rookte twee, drie sigaretten per dag om de krant te kunnen lezen (lacht)

Sainz « En de medicamenten en barbituraten die je daar krijgt! Allesbehalve vanzelfsprekend voor een topatleet.»

Vandenbroucke «Ben je te wakker, dan verhogen ze de dosis; ben je te slaperig, dan verlagen ze de dosis.»

HUMO Waarom hebben je ouders hun handtekening gezet onder een verzoek tot collocatie?

Vandenbroucke «Omdat ze zagen dat ik er slecht aan toe was. Na het vertrek van Sarah, rond Pasen, was mijn leven in duigen gevallen. Ik snapte niet wat haar bezielde: we hadden net nog een prachtige vakantie gehad, in Pescara, maar van de ene dag op de andere wilde ze een nieuw leven beginnen. 'Als je van me houdt, moet je me nu loslaten.'

» Ik ben in de auto gestapt en in één uur van Pescara naar Milaan gereden, naar haar ouders, waar ze verbleef. Drie dagen ben ik blijven wachten. Elke dag belde ik aan, maar de deur bleef op slot: ik kreeg Sarah niet te zien. Tot ik dacht: ik ga terug naar België, hier ben ik te dicht bij haar.

» Voor mijn vertrek heb ik geprobeerd mezelf van kant te maken. Gelukkig hebben ze me op tijd gevonden. In het ziekenhuis in Milaan hebben ze me gereanimeerd, en werd ik na één week alweer ontslagen.»

HUMO Was het je eerste zelfmoordpoging? L'Equipe maakte gewag van een eerdere poging, enkele jaren geleden.

Vandenbroucke «Toen ging het ook niet zo best met me, maar dat was niet hetzelfde als laatst in Italië: ik wilde écht dood. Ik kon niet meer. Ik was op. (Trekt zijn mouw op en laat een vreselijk litteken over de hele breedte van zijn pols zien) Ik kijk er nooit naar, moet ik zeggen. Ik wil het niet zien. Qu'est-ce que c'est? Ik wéét niet meer hoe ik mijn aders heb opengelegd.»

HUMO Te veel slaapmiddelen?

Vandenbroucke «Vermoedelijk, anders zou ik niet weten hoe je zoiets kunt doen. Het vervult me met weerzin, maar ik begrijp nu waarom mensen er een eind aan willen maken: als het leven te veel pijn doet. Ik stikte in mijn verdriet, hè. Een buitenstaander kan dat niet bevatten, maar voor mij was het ondraaglijk.

» Het was ook zo onrechtvaardig. Maanden was ik in de weer geweest om terug te keren. Bij de familie Masciarelli (Palmiro Masciarelli is de ploegleider van Acqua & Sapone, Vandenbrouckes team tot het einde van dit seizoen, red.) had ik mijn leven weer op de rails gekregen. En dan zo'n opdoffer. Ik heb al een kind moeten afstaan, Cameron (na de breuk met zijn eerste vrouw, Clothilde, red.), en nu heb ik Margaux (zijn dochter met Sarah Pinacci, red.) niet meer al twee maanden lang gehoord, zelfs niet aan de telefoon. Ik word daar gek van.

» In april zei Sarah dat ze wilde scheiden. Oké, als zij dat echt wil, teken ik de papieren. Maar ik heb nog altijd niks vernomen van haar of haar advocaat.»

HUMO Voel je je verworpen?

Vandenbroucke «Absoluut. Ik zal ook nooit iets verkeerds over haar zeggen: ze is een uitzonderlijke vrouw, en dat zal ze altijd voor me blijven.»

HUMO Je bent nog altijd verliefd.

Vandenbroucke «Extreem verliefd. Dat gevoel zal nooit weggaan. Nee, zij heeft me verlaten.»

HUMO Het was l'amour fou tussen jullie, in alle betekenissen van het woord.

Vandenbroucke «Van beide kanten, ja. Ze is vaak ontgoocheld, net als ik. En toch vond ik ons een koppel voor het leven. We hadden net een jaar achter de rug waarin er volgens mij niks was misgegaan. Geen tijdelijke scheidingen, geen hoogoplopende ruzies - ik was sinds 2005 van mijn drugsverslaving af. Het was nog nooit zo goed gegaan tussen ons.»

HUMO Je vader noemde jullie een halfjaar geleden in Le Soir 'un couple diabolique', een duivels koppel.

Vandenbroucke «Diabolique? Wat wil dat zeggen?»

HUMO Dat liefde en haat dicht bij elkaar liggen, zeker.

Vandenbroucke « Ik heb Sarah nooit gehaat. Ja, in alle koppels is het weleens oorlog. En: ze is Italiaanse. Als ze begint, is het vuurwerk. En ik ook, moet ik zeggen: alors, ça fait double feu d'artifice (lacht)


Fysiek geweld

HUMO Kent je vader Sarah goed?

Vandenbroucke « Nee. Mijn ouders spraken wel met haar, maar ze hebben haar nooit aanvaard. Ze zijn ook weggebleven op ons trouwfeest: ze vonden het niet kunnen dat ik destijds het huwelijk met Clothilde had afgeblazen.

» In 2004 hebben Sarah en ik al eens een halfjaar gescheiden geleefd. Toen heb ik geen andere vrouw genomen, omdat ik nog hoopte dat ze zou terugkomen. Dit keer ben ik alle hoop kwijt. Daarom heb ik nu, twee maanden later, een vrouw naar hier laten komen. Mijn keuze: ik moet leren Sarah nooit meer te zien.»

HUMO Heb je haar interview in de Gazzetta dello Sport gelezen?

Vandenbroucke « Dat heeft ze gegeven in een vlaag van woede. Ze had het over fysiek geweld, maar ik heb nooit een vinger naar haar uitgestoken. En voor de rest had ze het over 'zeven jaar miserie'. Dat was het voor mij ook (zucht).

» Ik weet niet wat ze met haar leven gaat aanvangen: ze heeft ook bijna geen cent meer op zak. Ze werkt als styliste, misschien ziet ze over enkele jaren in dat het leven niet makkelijk is - voor geen van ons beiden. Bij mij kreeg ze alles wat ze verlangde, materieel en emotioneel.»

HUMO Het interview was een repliek op de verklaringen van je ploegleider Palmiro Masciarelli, die haar had beschreven als 'een kil en koud persoon'.

Vandenbroucke «De laatste maanden gedroeg ze zich vreemd. In februari had men bij haar endometritis (ontsteking van het baarmoederslijmvlies, red.) vastgesteld: bloedcysten op de eierstokken. Ze had voortdurend buikpijn. Sinds maart kreeg ze inspuitingen, een hormonenbehandeling waarmee een kunstmatige menopauze van vijf à zes maanden werd ingeleid. Die behandeling heeft haar veranderd. De invloed van de hormonen?

» In principe zou ze nu, in juli, geopereerd worden: de cysten moeten worden weggehaald. Maar ik hoor niks van haar, al drie maanden niet. Ik wil ons huis in Nieuwkerke verkopen, maar daarvoor heb ik haar handtekening nodig. Ook dat lukt niet.»

HUMO Waar ligt jouw toekomst, in België, Frankrijk of Italië?

Vandenbroucke « België of Italië? Ik zit in de grootst mogelijke twijfel: het is de eerste keer dat ik weer alleen op de wereld ben, zonder vrouw of kinderen. Het zal me nog zwaar vallen, dat weet ik, maar ik moet er doorheen.»

HUMO Moet je ook weer gezond worden?

Vandenbroucke «Ik rijd weer met de fiets, dat is het probleem niet. Mijn geest is vrij.»

HUMO Wanneer precies heb je de vorige keer bijna zelfmoord gepleegd?

Vandenbroucke « In 2004, toen Sarah me verliet. Toen ik dat schot heb gelost, waar zoveel om te doen is geweest.»

HUMO Een duistere kwestie, nog altijd.

Vandenbroucke «Duister? Ik heb het al tien keer uitgelegd. Bon, ik smeekte haar aan de telefoon terug te keren - ze zat vijf kilometer bij me vandaan, bij de babysitter. Maar ze wilde niet. 'Oké,' zei ik, 'dan schiet ik me een kogel door het hoofd.' Om haar schrik aan te jagen, heb ik geschoten - in de lucht - en de telefoon losgelaten, alsof ik het écht had gedaan. Ze heeft meteen de politie gewaarschuwd: 'Mijn man heeft zich een kogel door het hoofd gejaagd!'»

HUMO Een beetje emotionele chantage?

Vandenbroucke «En dat mag je niet doen, weet ik nu. Het helpt niks: ze is nog sneller vertrokken.»

HUMO Was je recente zelfmoordpoging iets soortgelijks?

Vandenbroucke «Dat heb ik voor mezelf gedaan: ik kon niet meer leven met zoveel pijn. Ze is me ook niet komen bezoeken in het ziekenhuis. 'Ik wil hem niet zien,' zei ze tegen de artsen, op tien meter van mijn ziekbed. Ik begrijp dat.»

HUMO Herinner je je nog iets van je bijna-doodervaring?

Vandenbroucke « Niks. Vijf, zes uur lang moet ik om mijn leven hebben gevochten. Maar: j'ai un physique trop fort - ik wijk niet (lacht)

HUMO Was je gelukkig toen je weer wakker werd?

Vandenbroucke « Niet gelukkig en niet ongelukkig, ik had te veel pijn.»

HUMO Je hebt geregeld last van depressies.

Vandenbroucke « In 2000, 2001, 2004, en nu ook weer.»

HUMO In het interview met Le Soir vertelde je vader dat hij er ook last van heeft, drie dagen op zijn bed liggen met de gordijnen toe, en dat ook zijn vader ermee kampte. Is depressie genetisch bij de Vandenbrouckes?

Vandenbroucke (schouderophalend) « Ik val makkelijk in een put. Hoewel, makkelijk: ik heb ook al zoveel meegemaakt. Als een ander een honderdste meemaakt van wat ik meemaak, wordt-ie misschien al depressief. C'est mon parcours, c'est ma vie - en of ik dat nu van mijn vader heb, dat maakt niet uit. Ik moet ermee leren omgaan.»

HUMO Kun je je een leven zonder Sarah voorstellen?

Vandenbroucke « Hopelijk, hè. Ik weet één ding: ik zal altijd van haar houden. En hopelijk slaagt zij erin de gelukkige vrouw te worden die ze zeven jaar lang niet is geweest.»


Zwarte magie

HUMO In de Gazzetta had Sarah het, net als je vader, over je drugsverslaving. De schuld van foute vrienden, zei je vader. En hij noemde je ex-ploegmaat Philippe Gaumont.

Vandenbroucke «Die verslaving stamde inderdaad uit mijn Cofidis-tijd (mei '99, de eerste affaire waarin Vandenbroucke én Sainz werden genoemd, red.), toen ik valselijk van dopinggebruik werd beschuldigd. Om te vergeten gebruikte ik van alles: barbituraten, slaapmiddelen, amfetamine om weer wakker te worden.»

HUMO Je vader had het over verslaving aan le pot belge.

Vandenbroucke « Pot belge, dat zijn amfetamines.»

HUMO En andere harddrugs.

Vandenbroucke « Nee, dat weet ik goed genoeg. Ik heb laten onderzoeken wat de bestanddelen van pot belge zijn: amfetamine. Ik kon het me, met het oog op de dopingcontroles, niet veroorloven zomaar wat te gebruiken.»

HUMO En vóór 1999?

Vandenbroucke « Onmogelijk. J'étais un enfant sage, één van de braafsten in het peloton.»

HUMO Waarom ben je verslaafd geraakt?

Vandenbroucke « Zoiets gaat snel. Om te vergeten neem je iets, om wakker te worden iets anders, en voor je het weet zit je in een vicieuze cirkel: als je een probleem hebt, neem je iets.»

HUMO Hoe keek je tegen de amfetamines aan - haatte je ze of had je ze lief?

Vandenbroucke « Eerst zijn het je vrienden: ze helpen je problemen te overwinnen. Soms hield ik ermee op, omdat ik weer ging koersen. Maar als ik dan een tik kreeg, keerde ik telkens weer naar ze terug - tot 2005 is het zo gegaan. En toen ben ik er helemaal mee gestopt.»

HUMO Hoe?

Vandenbroucke « Op een bepaald moment moet je toch beseffen dat je 'vrienden' je leven vernietigen. Toen Sarah in 2005 bij mij terugkeerde, heb ik haar beloofd eraf te blijven. Zij was, samen met Margaux, het belangrijkste in mijn leven.»

HUMO Is het zwaar met iemand samen te leven die aan de drugs is?

Vandenbroucke « Het ergste dat er bestaat.»

HUMO Die drugs deden Sarah pijn?

Vandenbroucke « Ja, maar na 2005 ging het weer goed - dácht ik. Me dunkt was ze diep ontgoocheld dat ik eerder dit jaar afzegde voor de Giro. Met kniepijn, maar daar twijfelde zij aan. De ene nederlaag volgde de andere op, en daar kon ze niet tegen. Ze vroeg zich af: wanneer zal mijn man eindelijk weer eens winnen

HUMO Ze zat erover in dat jij, sinds het begin van jullie relatie, niet meer won. Dat nam ze zichzelf ook kwalijk.

Vandenbroucke « Ze was ervan overtuigd dat zij daar schuld aan had. 'Nee,' zei ik. 'Geen sprake van.' Maar ik kreeg het niet uit haar hoofd. 'Door mij ga jij nooit meer iets winnen.' Daarom is ze ook weggegaan, denk ik - voor mij

HUMO Was het ook bijgeloof?

Vandenbroucke « Sarah zocht geregeld waarzeggers op, liet zich in met zwarte magie. En kaarten. Mede daarom heeft ze zich zulke domme dingen in het hoofd gehaald. En dan kwam daar nog die ziekte bovenop, waardoor ze - zoals een vrouw in de overgang - veranderde. In maart en april zei zij dat ze het niet meer zag zitten: 'Als Margaux er niet was, zou ik er nu een eind aan maken.' Elke dag weer. 'We schieten niet op: jij hebt pijn aan je knie, ik ben niks waard.'»

HUMO Waarom zei ze dat: 'Ik ben niks waard'?

Vandenbroucke « Weet ik niet. Ik probeerde haar te kalmeren: 'Sarah, we hebben een prachtig kind, we hebben geld, je kan uit werken gaan als je wilt: er zijn mensen die het honderd keer minder goed hebben.' Maar dat drong niet tot haar door. Ze beeldde zich ook in dat ze een ongeneeslijke ziekte onder de leden had, kanker of zo. Geobsedeerd door haar gezondheid. Dat was zwaar, maar nooit heb ik me beklaagd - omdat ik van haar houd.»

HUMO Ken jij de angst om te mislukken?

Vandenbroucke (verbaasd) « Natuurlijk.»

HUMO Er zijn nog andere mensen die twijfelen aan het gesukkel met je knie of de pijn van gebroken polsen - zijn het geen uitvluchten soms?

Vandenbroucke « Ik heb mijn pols gebroken. Ik ben aan mijn knie geopereerd. Ik ben depressief als ik niet kan koersen. Ik wil geen pijn, ik wil slagen.»


Wonderkind

HUMO Je hebt jezelf altijd onder druk gezet. Je wilde alles, en snel: je hebt één jaar bij de junioren overgeslagen, één jaar bij de amateurs, en bij de profs heb je op je twintigste je contract verbroken om bij de beste ploeg ter wereld te rijden.

Vandenbroucke « Zo ben ik opgevoed. Dat ik maar één jaar bij de junioren gereden heb, was overigens niet mijn beslissing, wel die van mijn vader. Il a brûlé les étappes - ook omdat alles me zo makkelijk afging. Tot ik in '99 plotseling af te rekenen kreeg met de affaire-Sainz. Dat was een klap: mensen lieten me vallen, zogenaamde vrienden toonden hun ware gelaat. Voor het eerst liep het niet zoals ik wilde, en ik kon daar niet mee omgaan.»

HUMO Wilde je vader dat je een vedette werd?

Vandenbroucke « Mijn hele entourage wilde dat, inclusief de Belgische Wielrijdersbond: zij lieten me meteen naar de amateurs overgaan, want bij de junioren had ik, met 22 overwinningen in mijn eerste jaar, niks meer te leren. 'Wat ga je volgend jaar doen?' vroegen ze. 'Véértig koersen winnen en iedereen op de zenuwen werken?'

» Ook bij de amateurs won ik meteen. Mijn oom Jean-Luc Vandenbroucke, ploegleider bij Lotto, smeekte me om bij hem te tekenen. Ik had geen zin. Kreeg ruzie met mijn ouders. Tekende tegen mijn zin toch. Verbrak mijn contract twee jaar later. Enfin, één grote chaos.

» Ik was een wonderkind, hè. Het kon niet snel genoeg gaan, ook voor mijn ouders niet. Ik wil niemand een steen werpen, maar ik ben niet opgegroeid in een gezin waarin de ouders er waren voor de kinderen. Mijn vader was, als mecanicien, altijd op de baan, mijn moeder altijd in de weer: ze runde de hostellerie. En de kinderen moesten hun plan trekken. 's Avonds zaten wij niet met zijn allen rond de tafel: als ik honger had, at ik. Ik heb, wat men ook beweert, geen makkelijke jeugd gehad.»

HUMO Je vader heeft zelf nog als prof onder contract gelegen, maar van koersen is weinig in huis gekomen: toen eerst zijn moeder en daarna zijn vader overleed, ging hij als oudste voor de rest van het gezin zorgen. Heb jij, plaatsvervangend, zijn droom waargemaakt?

Vandenbroucke « Misschien was hij daarom zo hard voor me. Het ging zo ver dat ik zei: 'Stop, zo wil ik niet verder.'»

HUMO In Le Soir vertelde je vader dat zijn vader niet alleen depressief was, maar in zijn donkerste uren ook agressief. Hij zelf ook?

Vandenbroucke « Mijn vader was hard. Op een dag had ik mijn fiets niet schoongemaakt zoals het hoort. 'Goed,' zei hij, 'dan ga jij vandaag niet koersen.' Je kon me niet harder raken. Maar: hij heeft me nooit geslagen.»

HUMO Moest jij zelf je fiets poetsen, ja?

Vandenbroucke « Tot ik prof werd.»

HUMO Maar: jij was de ster in huis. Is dat goed voor het geestelijk evenwicht van een jonge gast?

Vandenbroucke « Wat denk je (lacht)? Een kind hoort niet op een piëdestal gezet te worden, een kind hoort respect te hebben: voor zijn ouders, voor de regels van het huis. Nogmaals, ik neem mijn ouders niks kwalijk - mijn vader heeft het zelf niet makkelijk gehad in zijn jeugd. Maar met mijn dochters heb ik het helemaal anders aangepakt, en dat zijn toch meisjes met manieren. Die 'dank u' zeggen als ze iets krijgen, die geen nukken en grillen hebben als ze iets niet mogen. Margaux heb ik correct behandeld, met veel onuitgesproken vertrouwen dat ze geen enkele keer beschaamd heeft. Cameron ken ik bijna niet - ze wordt opgevoed bij Clothilde. Maar Margaux... (tranen in de ogen) ik mis haar misschien meer dan Sarah. Twee dagen voor Sarahs vertrek heb ik Margaux nog leren fietsen zonder wieltjes. En de dag daarop reed ze al acht kilometer op haar kleine fietsje. Vijf jaar! En ze wilde nog (lacht)

HUMO Haar papa achterna?

Vandenbroucke « Ze bewonderde me enorm. Nu, ik moet Sarah ook bedanken: ze heeft nooit één kwaad woord over mij gesproken.

» Haar vertrek viel me des te zwaarder omdat ik wist: ik zal Margaux niet meer te zien krijgen.»

HUMO Wat voor vader was je toen je in hogere sferen verkeerde?

Vandenbroucke « Margaux heeft me nooit zo gezien. Dat wilde ik niet: ik gebruikte de drugs buitenshuis. En Sarah heeft me altijd verdedigd; papa moest voor zijn werk vaak het huis uit.»

HUMO Had jij als kind veel respect voor je ouders?

Vandenbroucke « Vanaf mijn dertiende was ik een rebel, en het ging almaar verder. Als ik zei: 'Vandaag ga ik niet naar school,' dan ging ik niet. Om een toprenner te worden hoefde ik geen goede cijfers op school. Dat is niet gezond, hè?»

HUMO Hééft iemand ooit moreel gezag over je gehad?

Vandenbroucke « Met Jef (Brouwers, psycholoog) heb ik goede perioden gekend. Met Bernard heb ik het ook altijd kunnen vinden. Ik neem 't hem niet kwalijk dat ik in '99 en later in 2002 door zijn toedoen in dopingtoestanden verzeild ben geraakt, want ik weet: Bernard heeft me nooit doping verstrekt. Alle producten van hem die zijn onderzocht, hebben nooit iets onregelmatigs opgeleverd. Nu komt zijn zaak van '99 weer voor het Franse gerecht: ze zullen niks vinden. Niks


De beste van de wereld

HUMO Was de affaire-Sainz in '99 een keerpunt? Je had net op verschroeiende wijze Luik-Bastenaken-Luik gewonnen, je speelde met de concurrentie. Je was de beste eendagsrenner ter wereld.

Vandenbroucke « En opeens hoorde ik mensen op tv zeggen dat ik Luik-Bastenaken-Luik had gewonnen omdát ik gedopeerd was: 'Neem hem die overwinning af, schrap zijn erelijst maar: het is allemaal doping.' Flauwekul. En dat is ook gebleken na de analyse van mijn urine, mijn haar én mijn bloed. Maar mijn ploeg zette me twee maanden op non-actief: ik stond er alleen voor. En ik ben gevlucht, voor de eerste keer ben ik gevlucht. In mei '99 heb ik een auto genomen en ben ik weggereden van mijn problemen. Twee maanden lang heb ik van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat drugs genomen: ik wilde vergeten. Wég zijn. Terrible!

» In juni en juli 2001 zat ik hier ook, bij Bernard. Hij heeft me genezen van mijn drugsverslaving. Daarna hebben Lieven (Maesschalck, fysiotherapeut) en Jef een programma voor me opgesteld: begin 2002 was ik er weer helemaal bovenop. Un homme parfait avec une vie sentimentale parfaite - ik was net vader van Margaux geworden.

» En toen kwam die huiszoeking in Lebbeke (waar het gerecht verboden middelen zou hebben aangetroffen, red.). Daar hebben ze, voor de tweede keer, mijn leven geruïneerd.»

HUMO Je bent jarenlang aan de amfetamines geweest, maar nooit betrapt.

Vandenbroucke « Ik nam die dingen voor mezelf, niet voor de koers. Ik heb nooit iets genomen. Het beste bewijs: ik ben nooit positief bevonden.»

HUMO Hoe lang blijft amfetamine in je urine?

Vandenbroucke « Een dag of vier, vijf. Als je amfetamines neemt, kun je niet koersen. Onmogelijk.»

HUMO Terug naar '99. In mei en juni ben je twee maanden wég, drugs van 's ochtends tot 's avonds, en in september ben je niet te temmen. In de laatste week van de Vuelta rijd je alles kapot. Kon je zo makkelijk met amfetamines stoppen?

Vandenbroucke « Momentje. Ik was opnieuw begonnen in de Ronde van het Vlaamse Gewest. Je moet de beelden nog maar eens bekijken: ik was tien kilo aangekomen. Als je stopt met amfetamines, word je boulemisch: je lichaam heeft de hele dag honger. Ik werd gelost door amateurs, de vijfde dag gaf ik op. Daarna reed ik het ene kleine rondje na het andere: Poitou-Charentes, Limousin, Tour de l'Ain, GP van Plouay - vijfentwintig koersdagen om me voor te bereiden op de Vuelta. En op het einde van de Vuelta was ik top.»

HUMO Je won twee etappes, maar de rit naar Alto de Abantos, waarin je tweede werd, blijft onvergetelijk. In het hooggebergte ging je de gevleugelde klimmer José Maria Jimenez halen. Je liet hem ter plaatse. En in de verte riep Jan Ullrich om zijn moeder.

Vandenbroucke « En Heras. En Galdeano (lacht). Op dat moment was ik de beste van de wereld.»

HUMO Na die etappe, in de nacht van 23 op 24 september, rij je honderden kilometers naar Madrid, voor een ontmoeting met Sarah, je prachtig nieuw lief. En 's ochtends vroeg keer je terug, aldus verzorger Freddy Viaene, chauffeur met dienst.

Vandenbroucke « Freddy overdrijft. Zestig kilometer was het. En om drie uur lag ik weer in bed.»

HUMO En 's anderendaags win je de etappe.

Vandenbroucke « Dat had ik Sarah beloofd (lacht)

HUMO Volgers gingen zich vragen stellen: 'Bijna niet slapen en toch etappes winnen, hoe is dat te verklaren?'

Vandenbroucke « Een etappe in de Vuelta begint niet voor één uur 's middags. Als je om drie uur gaat slapen, heb je best nog wat rust. Ik was niet gek: ik had van tevoren uitgerekend dat het kon.

» Ik wist: als ik dit in de Vuelta kan, zal ik ooit de Tour winnen.»

HUMOSainz zegt: 'Frank had vijf keer de Tour moeten winnen.'

Vandenbroucke « Dat was mogelijk geweest, ja.»

HUMO Jij hebt Ullrich die Vuelta laten winnen.

Vandenbroucke « Anders was het hem niet gelukt - als alle Spanjaarden tegen je samenspannen, kun je het schudden.»

HUMO In ruil hielp Ullrich jou op het WK in Verona.

Vandenbroucke « Hij heeft daar veel kopwerk voor me gedaan, maar met twee gebroken polsen kon ik het helaas niet afmaken: ik ben als zevende geëindigd. In Verona had ik wereldkampioen moeten worden. Dan had mijn carrière er helemaal anders uitgezien.

» Het was een turbulente tijd. Na de Vuelta was ik bij Massimo Lelli ingetrokken, want ik kon niet terug naar België. Mijn ouders wilden niet dat ik Clothilde liet vallen voor Sarah. Ik was misschien de beste renner ter wereld, ik had misschien de mooiste vrouw, ik zou misschien het meeste gaan verdienen - en ik zat diep in de put. Ik wist niet wat ik moest. Twee dagen na de Vuelta zei ik al tegen Sarah: 'Ik kan niet meer in Italië blijven, ik ga terug naar België.' Zo is het die hele winter gegaan, pendelen tussen België en Italië, tusen Clothilde en ons kind hier en Sarah daar. Ik kon maar niet beslissen.»

HUMO Je stond op het punt te trouwen met Clothilde. Dat is alvast niet doorgegaan.

Vandenbroucke « Ik heb getwijfeld - uit medelijden. Ik wilde Clothilde niet kwetsen, maar ik was verliefd op Sarah, die het ook niet meer begreep. Mijn ouders wilden me niet helpen, de hare ook niet. Ik was alleen.»

HUMO Waarom kon je niet kiezen?

Vandenbroucke « Ik héb gekozen, na een maand of vier, in januari. Ik was vijf jaar met Clothilde geweest, ik had een kind met haar, een huis, een wagen: ik moest zeker van mijn zaak zijn. Sarah kon daar, als Italiaanse, met haar verstand niet bij: 'Je houdt niet voor honderd procent van me.'»

HUMO Had jij het van haar aanvaard?

Vandenbroucke « Dat kan ik niet zeggen. Maar ik had niks meer met Clothilde. Seksueel was het over. Ik stond recht in mijn schoenen. Maar leg dat maar eens uit aan een Italiaanse (lacht)

HUMO Later is Clothilde getrouwd met je neef.

Vandenbroucke « Jean-Denis, de zoon van Jean-Luc.»

HUMO Was het een klap voor je?

Vandenbroucke « Dat zégt men, omdat ik in 2001 niet van de drugs loskwam. Maar ik heb daar geen hartzeer van gehad, echt waar niet.»


Riis, Museeuw en de anderen

HUMO Heeft Sarah je niet van de drugs kunnen houden?

Vandenbroucke « Zij heeft me in contact gebracht met Jef. Hij heeft me geholpen, in februari 2002 was ik terug: in de Omloop Het Volk reed ik als een vliegtuig. Niemand ging me kloppen. En toen kwam die huiszoeking.»

HUMO Na de arrestatie van Sainz.

Vandenbroucke « Bernard had de avond daarvoor bij me gelogeerd: 's anderendaags had hij een dubbelinterview met Nico Mattan, die hij ook begeleidt. De politie heeft hem aangehouden voor 'overdreven snelheid', ze hebben zijn wagen onderzocht, en ze vroegen waar hij vandaan kwam. Daarop hebben ze een huiszoeking bij mij thuis verricht.»

Sainz (boos) « Niks overdreven snelheid! Ik was geseind. Ze stonden op me te wachten. Interpol! Twee weken later was er een groot congres van het WADA in Brussel, dat veel fondsen moest werven. Het Dopingagentschap had een grote vis nodig. En dus arresteerden ze mij en lieten ze Reuters het bericht verspreiden dat ze 'een internationale dopingtrafiek' hadden onderschept. Ze hadden niks. Maar het congres werd een succes, dankzij Sainz en Vandenbroucke.»

HUMO En bij Vandenbroucke thuis troffen ze oude troep aan.

Vandenbroucke (Knikt)

HUMO Op zich al zeer verbazend: een beetje toprenner bewaart zijn verboden middelen niet thuis.

Vandenbroucke « Het verraste mij ook.»

HUMO Was Sarah ze vergeten weg te gooien?

Vandenbroucke (Zucht) « Kijk, het ging om twee ampullen epo, gebruikt in 2001. In 2001 had ik bij Lampre amper vijftien koersen gereden! Beste resultaat: zestigste. Als ik epo heb gebruikt, heeft het me niks opgeleverd.

» Er waren ook twee ampullen morfine, een overblijfsel van die val in Verona met mijn twee gebroken polsen. En dan was er nog een ongeopende doos clenbuterol (spierversterker, red.). Ik zou niet weten waar al die dingen vandaan kwamen: in 2001 was ik zo depressief en suf van alle drugs, ik heb zulke gaten in mijn geheugen dat ik echt waar geen idee heb.

» Het gerecht heeft me honderdzestig uur ondervraagd. Ik heb niks bekend, maar een klap was het wel. Negen maanden lang heb ik onder politietoezicht gestaan: als ik het land verliet, had ik toestemming nodig - en het is nog niet afgelopen. (Cynisch) Là, on a cassé notre vie, bravo!»

HUMO Je bent zes maanden geschorst door de Vlaamse Gemeenschap.

Vandenbroucke « Terwijl ik nooit betrapt ben op het gebruik van verboden middelen. Ik heb mijn straf uitgezeten, maar het blijft duren: vijf jaar later woedt de discussie nog of ook de correctionele rechtbank me mag veroordelen.»

HUMO Je zaak is een precedent: als jij wordt vrijgesproken, dreigen Museeuw en co. in de zaak-Landuyt ook vrijuit te gaan.

Vandenbroucke « Moet ik opdraaien voor Museeuw en de anderen? Dat Museeuw en de anderen me dan ook maar een schadevergoeding betalen.»

HUMO Na je schorsing veroordeelde de correctionele rechtbank je in eerste instantie tot 200 uur werkstraf. Had je dat achteraf bekeken niet beter deemoedig aanvaard?

Vandenbroucke « Mijn advocaten hadden gezegd dat je na een schorsing door een sportrechtbank niet nog eens door een burgerlijke rechtbank kunt worden veroordeeld. Het ging om het principe: 'We kunnen dit onmogelijk verliezen.' Alleen, Vandenbroucke is altijd wel ergens op te pakken, desnoods schrijven ze een nieuw decreet. Als ik het had geweten, had ik met plezier die tweehonderd uur werkstraf gedaan.»

HUMO Je hebt tegen de onderzoeksrechter gezegd: 'Om aan wielrennen te doen moet je gebruiken.'

Vandenbroucke « Beweren zij. Ik heb dat niet verklaard: mijn woorden zijn voortdurend verdraaid. En in het dossier staat het evenmin.»

HUMO Het lijkt me geen foute conclusie, na alle bekentenissen van de jongste tijd.

Vandenbroucke « Sorry, al die bekentenissen doen me lachen. Bjarne Riis die alléén de Tour met epo heeft gewonnen, Erik Zabel die maar één kuurtje heeft gevolgd, Johan Museeuw die nog één keer wilde vlammen. Komaan zeg. Moeten we dat geloven? Of je doet een échte bekentenis, of je zwijgt.»

HUMO En jij zwijgt tot je boek uitkomt.

Vandenbroucke « Het moet toch nog een beetje exclusief zijn?»

HUMO Toen je boek begin dit jaar op uitkomen stond, ging het gerucht dat je over je epogebruik zou uitweiden.

Vandenbroucke « Goed geprobeerd: ik ben het ráts vergeten (lacht)


Leven onder een vergrootglas

Sainz komt tussenbeide: tijd om de koffers te pakken. Straks rijdt het duo naar Parijs, van daaruit nemen ze de trein naar de Ardèche. Het interview, zegt Vandenbroucke, kunnen we zonder problemen in de auto afwerken. Maar eerst is het tijd voor de inwendige mens. Om te ontgiften heeft Vandenbroucke drie dagen lang niet gegeten. Nu staan er frietjes met andouillettes - worst met varkensingewanden - op het menu in een nabijgelegen restaurant.

Tijdens het eten komt het gesprek op VDB's competitiegewicht: drieënzestig kilo in zijn beste dagen. 'Daar zit ik niet ver meer vanaf,' beweert hij. 'Larie,' zegt Sainz, en voor Vandenbroucke er erg in heeft, staat Sainz naast hem, schort zijn T-shirt op en neemt het vel van zijn buik tussen duim en wijsvinger. 'Zevenenzestig kilo,' zegt hij met het air van een connaisseur. 'Vijfenzestig komma twee,' riposteert Vandenbroucke in alle ernst. 'Drie dagen niet eten is vijfenzestig komma twee.'

'Laten we bij de bazin om een weegschaal vragen,' stel ik voor. Sainz stuift op: 'Dat zouden alleen mensen zonder enig normbesef doen.' Maar twee minuten later komt de bazin al aangestiefeld met een digitaal exemplaar. Vandenbroucke speelt zijn sportschoenen uit, zijn trainingsjack, zijn trainingsbroek, zijn shirt, en vraagt: 'Bernard, hoeveel gram is een slip? Tweehonderd? Trekken we die eraf?'

In de gelagzaal gaat hij in blote bast maar mét slip op de weegschaal staan: 65 kilo. Een vreugdekreet: hij had gelijk! Op zijn rug bespeur ik, van schouder tot schouder, een nieuwe tatoeage: Immortal. 'Dat heb ik toch bewezen,' lacht hij.

De frieten op zijn bord raakt hij niet meer aan.

HUMO Nog even over Riis en Museeuw. Je wordt boos als zij zich 'slachtoffers van een dopinghetze' noemen.

Vandenbroucke « De enige slachtoffers zijn Marco Pantani en ik: onze families hebben er járen onder geleden. Zes jaar onderzoeken ze nu al twee ampullen die ik niet gebruikt heb.»

HUMO We spraken elkaar in het voorjaar van 2004, enkele dagen na de dood van Pantani. 'Ik zal niet eindigen zoals hij,' zei je trots. Het heeft maar een haartje gescheeld.

Vandenbroucke « Nu begrijp ik hem nog beter: waarom zou je blijven vechten als je, door alles en iedereen verlaten, klap na klap te verwerken krijgt? Ik weet niet of Pantani echt wilde sterven, misschien is hij bezweken aan een overdosis. Maar hij was in elk geval gebroken - net als ik.»

HUMO Pantani en Jimenez zijn allebei als drugsverslaafden aan hun eind gekomen. Ten gevolge van doping, of was het toch iets anders?

Vandenbroucke «Doping. Ik ben er ook bijna aan bezweken.»

HUMO Je bent geen junkie?

Vandenbroucke « Pas du tout

HUMO Wat is het verschil?

Vandenbroucke « Weet ik niet. Ik ben nooit een junkie geweest. Ik ben een tijdlang wielrenner geweest, en een tijdlang ook niet.»

HUMO Zonder Sarah wordt het moeilijk, maar kun je je ook een leven zonder fiets voorstellen?

Vandenbroucke « Dat zal ooit moeten, hoeveel angst me dat ook inboezemt. Het zou dom zijn nu al een kruis over mijn carrière te maken. Mijn hele leven heeft in het teken van de fiets gestaan. Ik ging kijken naar mijn oom Jean-Luc: op de piste, op de weg. En met mijn vader, als mecanicien, was ik voortdurend de hort op, van klassieker naar kermiskoers. De koers ging voor alles.»

HUMO Is de liefde voor de fiets zo groot dat je desnoods met de licentie van 'Francesco del Ponte' aan Italiaanse wedstrijdjes in de nevenbonden deelneemt?

Vandenbroucke « Dat was een grap van Jevgeni Berzin, de ex-Girowinnaar met wie ik af en toe een trainingsritje maak. Na het afscheid van Unibet had ik eind vorig seizoen geen licentie meer, dus zei Berzin: 'Laten we zo wat wedstrijdjes doen.' Hij haalde telkens mijn rugnummer af opdat ik niet herkend zou worden, maar na een wedstrijd of twaalf ben ik tegen de lamp gelopen.

» Drie maanden niet koersen kan lang duren, hoor.»

HUMO Op je licentie stond een foto van Tom Boonen. Grapje?

Vandenbroucke « Dat moet je Berzin vragen. Die heeft wel humor.»

HUMO Wat wil je als renner nog bereiken?

Vandenbroucke « Nog enkele jaren probleemloos meerijden, bewijzen wat ik kan, zonder ziekte of wat dan ook.»

HUMO Dat zou een mirakel zijn.

Vandenbroucke « Dan probeer ik een mirakel te verwezenlijken, hè.

» Het zal, met mijn verleden, niet vanzelfsprekend zijn weer een plaats in de grote wedstrijden te krijgen. Ik zal misschien een jaar of twee kleine wedstrijdjes moeten rijden. Conclusie: ik heb geen tijd meer te verliezen.»


Leven onder een vergrootglas (2)

HUMO Hoe kijk je zelf terug op je carrière?

Vandenbroucke « Ik heb een grillige carrière gehad, maar dat was het gevolg van een turbulente jeugd. Ik heb mijn talent verspild, ik heb fouten gemaakt, maar ik probeer er lessen uit te trekken.»

HUMO Heb je een strenge hand gemist?

Vandenbroucke « Zeker. Iemand van vijftien kan nog niet voor zichzelf beslissen.»

HUMO En een ongezeglijk jongetje van vijftien?

Vandenbroucke « Je bent niet gehoorzaam op je achtste en ongezeglijk op je vijftiende - daar gaat een hele evolutie aan vooraf. Alleen, ik werd er niet voor afgestraft, want ik won alles. En toen ik niet meer won, was ik niemand meer. Waarop ik alweer het conflict zocht.»

HUMO Je moest winnen om te bestaan?

Vandenbroucke « Dat was het patroon van mijn leven, ja. Toen ik drieëntwintig was, vertrok ik met ruzie bij Patrick Lefevere. Ik ging naar Cofidis en won Luik-Bastenaken-Luik: ik haalde wéér mijn gelijk. Tot het niet meer lukte. En toen ben ik diep gevallen.»

HUMO Ben je verwend?

Vandenbroucke « Verwend ben je, volgens mij, als je met je ouders Kerst en nieuwjaar viert; als je samen met vakantie gaat. Dat heb ik nooit meegemaakt. Ik was aan mezelf overgeleverd. Op mijn twaalfde ging ik vissen van 's ochtends vroeg tot een uur of acht 's avonds: ik bepaalde zelf wanneer ik er genoeg van had.

» Mijn oudste zus heeft hetzelfde meegemaakt, maar die is later onderwijzeres geworden, een rustig en geordend leven, zánder huiszoekingen naar verboden middelen. Zij klaagt nergens over. Ik ook niet, maar: ik was niet voorbereid op het leven van een profrenner in de jaren negentig. Een leven onder het vergrootglas.»

HUMO Heb je je talent ook niet vergooid omdat je niet hard genoeg voor jezelf was? Je was nooit een trainingsbeul à la Museeuw.

Vandenbroucke « Wie het hardst traint, wint de meeste wedstrijden? Sorry, dat is nonsens. Ik was uiterst competitief, uiterst minutieus, perfectionistisch zelfs. Kom me niet vertellen dat ik er niet genoeg voor deed: ik deed er te véél voor.»

HUMO Ook wat training betreft?

Vandenbroucke « Ik heb misschien minder getraind, maar mijn gestel had ook minder kilometers nodig om scherp te zijn. Tweehonderd kilometer was genoeg. Museeuw, die minder klasse had, moest meer kilometers maken. Als ik zoveel had gereden, had ik me allicht overtraind.»

HUMO Je had het gestel van een ronderenner. Toch heb je, zoals het een goed flandrien betaamt, altijd de kasseienklassiekers gereden. Ten onrechte?

Vandenbroucke « Ik ben opgevoed als een Vlaming: ik droomde van de klassiekers. De Tour zei me niks. Pas nadat ik Bernard had leren kennen en zo'n goede Vuelta had gereden, zag ik in dat ik ook best een grote ronde kon winnen. Ik had er het gabarit voor.»

HUMO Heb je ooit met de beruchte dokter Ferrari getraind?

Vandenbroucke « Niet met Ferrari, niet met Conconi. Ik heb vijf jaar lang gewerkt met Yvan Vanmol, enkele maanden met dokter Mouton, en daarna met Bernard en de ploegdokters.»

HUMO Had je een achterstand op anderen die wél met Ferrari en Conconi werkten?

Vandenbroucke Ach, die twee hadden misschien wel de helft van het peloton onder hun hoede. Ik had genoeg aan Bernard.»

HUMO Kan hij wat Ferrari kan?

Vandenbroucke « Dat interesseert me niet, zulke vergelijkingen.»

HUMO Is Bernard de laatste die je kan genezen?

Vandenbroucke « Misschien, maar hij is ook een vriend. Toen ik de psychiatrische kliniek in Ieper verliet, heeft hij aan mij gedacht. 'Kom mee,' zei hij. 'Hier in je eentje thuiszitten heeft geen zin.'»

Sainz « Frank is in opspraak gekomen door mijn affaire: ik móét hem de hand reiken als hij uitgeteld op de grond ligt.

» Hij is ook een aandoenlijke jongen. Toen hij vijf was, is hij aangereden door een rallywagen. Paniek alom. Toen de ambulanciers eindelijk bij hem waren, sneden ze zijn broekspijp open om zijn been beter te kunnen verzorgen. Hij was woest. Zijn mooie broek beschadigd, zijn eer gekrenkt. Een ventje van vijf! Een kampioen in de dop! Un illuminé! Een perfectionist, zoals hij daarnet al uitlegde: hij zal alles doen om het hoogste te bereiken, maar als het tegenvalt, zal hij diep vallen. En dan is er niemand meer.

» Je mag niet zeggen dat Frank zijn talent heeft verspild. In het leven moet je een hoofdstuk in sereniteit afsluiten; pas dan kun je aan het volgende beginnen. Frank is nog niet zover - het wielerhoofdstuk moet nog afgesloten worden.

» Ik ben er stellig van overtuigd dat hij de Tour kan winnen; hij moet er alleen een regelmatiger leven voor leiden. Volgens zijn identiteitskaart wordt Frank straks drieëndertig, maar fysiologisch is hij vier-, vijfentwintig: hij heeft gemiddeld maar twee maanden per seizoen gekoerst. Ik ga nog verder: al die keren dat hij in het ziekenhuis lag, heeft men hem zeer zware medicatie toegediend. Dat kan je organisme juist versterken. Want wat was het geheim van Armstrong? Hij weerstond de chemotherapie - en dus ook de vermoeidheid die topwielrennen met zich brengt.

» Als Frank zijn evenwicht terugvindt, zal zijn organisme nog sterker worden - februari 2002 was hij beter dan ooit. Alleen, het is eigen aan Frank dat, als hij op het toppunt van zijn kracht is, het noodlot hem komt sarren. Da's ook het verhaal van mijn leven. Daarom klikt het tussen ons.»

HUMO U gaat van hem een tweede Armstrong maken?

Sainz « De Tour wil ik met hem winnen. Ik heb renners van een ander niveau gekend die de Tour hebben gewonnen.»

HUMO U bedoelt: als de oude Christophe Moreau nog favoriet voor de Tour kan zijn, kan Frank er één winnen.

Sainz « Tien! Als Laurent Fignon (volgens Sainz één van zijn ex-cliënten, red.) twee Tours kan winnen, kan Frank er vijftien winnen.»

HUMO Hij is drieëndertig.

Vandenbroucke « Vierentwintig, fysiologisch. En gerijpt door alle klappen. Hij leest de koers beter dan wie ook. Hij heeft het silhouet om cols te bedwingen, maar ook in Parijs-Roubaix kan hij om de zege strijden, zoals hij bewezen heeft. Hij recupereert buitengewoon goed.

» Nu moet hij tot rust komen. Meedoen aan kleine wedstrijdjes, rijden en rijden maar, en dat gloeiende verlangen om te winnen zal vanzelf wel terugkeren.»

HUMO Akkoord, Frank?

Vandenbroucke « In theorie is het mogelijk. Op de fiets voel ik me geen drieëndertig: ik ben nog altijd dezelfde als vroeger.»

HUMO Kún je de Tour nog winnen?

Vandenbroucke « Ja, waarom niet? Nu, met minder zal ik ook tevreden zijn, maar je kunt maar beter in zulke dingen geloven.»


Bang van het leven

HUMO In Humo heb je eens verklaard dat je niet bang was van de dood. Dat heb je nu wel bewezen. En van het leven?

Vandenbroucke « Dat wel, ja - daarom ben ik ook bijna gestorven. Mensen zouden meer moeten nadenken voor ze een kind op de wereld zetten. Ik heb er niet om gevraagd geboren te worden. Het leven is niet makkelijk tegenwoordig, zeker voor een wielrenner. Als ik terugkom, zal ik scheef bekeken worden: dat weet ik nu al. Een mirakel, zoals jij het noemt.»

HUMO Het wordt weer een gevecht.

Vandenbroucke « Het blijft een gevecht, zeker. Maar dat ben ik gewend.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234