'Wij lijken meer op de 'Callboys' dan we denken': acteurs Stef Aerts, Rik Verheye en Bart Hollanders

Ze zijn uitgelaten, Bart Hollanders (32), Stef Aerts (28) en Rik Verheye (29). ‘Callboys’ slaat aan en iedereen is het erover eens dat hun alter ego’s, de escortjongens Randy Paret, Wesley Biets en Jay Vleugels, als onvergetelijk de geschiedenis zullen ingaan. ‘Ik hoop wel dat wij allemaal intelligenter zijn dan onze personages.’

'Met vier mannen onder elkaar is het toch normaal dat je het constant over seks hebt?'

Of ze nu zot van glorie zijn of gewoon oververmoeid weet ik niet, maar tijdens het gesprek zijn de boys nauwelijks in toom te houden. Ze spelen onophoudelijk verbaal pingpong zonder dat een buitenstaander er een touw aan vast kan knopen. Ze kennen elkaar door en door, veroordeeld tot elkaar toen ze – samen met callboy nummer vier, Matteo Simoni – overbleven in het laatste jaar van Studio Herman Teirlinck. Met hun eerste voorstelling ‘De thuiskomst’ wonnen ze meteen de Theater aan Zee-prijs, en daarna werd theatergezelschap FC Bergman geboren.

HUMO Jan Eelen vertelde in Humo dat het idee om een serie over seks te maken door jullie is ingegeven. Jullie zouden het constant over seks hebben.

Stef Aerts «Met vier mannen onder elkaar is dat toch normaal. Dat is een testosteronbom.»

HUMO Ik ben daar nooit bij. Hoe gaat dat dan?

Aerts «Dat zal voor jou altijd een soort geheim blijven.»

Bart Hollanders «Bij vrouwen is dat toch niet anders.»

Rik Verheye «Een oestrogeengranaat!»

'Bij mij stond het gewoon stijf van de gel' Stef Aerts

HUMO Ik weet het niet. Wij hebben het eerder over...

Aerts «Binnenhuisinrichting? Voeding?»

HUMO Oké, je hebt gelijk. Volgende vraag dan. Hadden jullie je ballen al eens geschoren?

Verheye «Wel getrimd. Eigenlijk kwam dat door Bart. We stonden eens samen onder de douche...»

[LOGIN_SCREEN]

Hollanders «Pas op wat je zegt, hè.»

Verheye «Jij zei toen: ‘Allee, jongens, scheren jullie je schaamhaar nooit?’ Ik lachte dat weg en zei dat dat voor janetten was. Maar ’s avonds ben ik toch heel onhandig boven de wc-pot de zaak beginnen te trimmen.»

HUMO Jij scheert je dus wel, Bart?

Hollanders «Scheren niet. Ik zet dat proper.»

Verheye «Haha, hij zet dat proper, alsof hij z’n gevel gaat schilderen.»

Hollanders «Simoniseren noem ik dat.»

Aerts «Voor ‘Callboys’ hebben we ons allemaal moeten scheren, omdat er oorspronkelijk ook pieten in beeld zouden komen.»

HUMO Waarom mocht dat niet naturel?

Hollanders «Omdat het ideaalbeeld van het geslacht nu zo is. In alle boekskes met naaktmodellen zie je dat alles keurig geschoren is.»

Verheye «Ik weet niet welke boekskes jij openslaat, hoor.»

Hollanders «Allee! Ook bij artistiek naakt is de trend kaal. Dat weet toch iedereen!»

HUMO Ik niet.

Aerts «Ik ook niet.»

Hollanders (bloedserieus) «Allee. Je kunt toch duidelijk stellen dat er een evolutie van het schaamhaar is. Dat er tussen de jaren 70 en nu op dat gebied van alles is gebeurd.»

Verheye (lacht) «Bart Hollanders, onze specialist schaamhaar.»

Aerts «Nu, ik treed hem wel bij. Toen we met z’n allen voor ‘Callboys’ naar de fitness gingen, zag ik in de douches ook alleen maar geschoren onderbuiken.»

Hollanders «Voilà.»

'Iedereen is vandaag zó bezig met façades rond zich te bouwen dat ze nauwelijks weten wat ze zelf vinden of zijn'


Iedereen zijn pose

HUMO Stef, volgens jou hekelt ‘Callboys’ het bezig zijn met uiterlijkheden, een obsessie die we te danken hebben aan de sociale media. Bart bewees net min of meer dat ook hij daar niet aan ontsnapt.

Aerts «Niemand ontsnapt daaraan, tenzij je in een joert ergens in de bossen van Transsylvanië woont. Zelfs ik, die nauwelijks op Facebook zit, ben me bewuster van mijn imago dan ik wil. Iedereen is zich in deze Instagramtijd veel meer dan vroeger aan het profileren en een aura rond zich aan het creëren. Het ergste vind ik al die vrouwen op Instagram die zo’n duckface trekken, en niemand die dat nog raar vindt. Dat is nu de norm. Ik heb echt het gevoel dat er een perversie aan het ontstaan is, dat mensen zó bezig zijn met al dan niet door hun idolen geïnspireerde aura’s en façades rond zich te bouwen dat ze hun kern kwijtraken, en nauwelijks weten wat ze zelf vinden of zijn. De callboys doen dat ook, elk op zijn eigen manier. Devon verschuilt zich erg achter zijn uiterlijk en zijn poses. Wesley bouwt zijn façade meer met woorden. De date die hij heeft met Fonda, voor wie hij echte gevoelens koestert, is een fiasco omdat hij niet in staat is het over zichzelf te hebben. Hij praat alleen maar in quotes en jargon en neemt houdingen aan waarvan hij denkt dat die overeenkomen met hoe hij zijn idolen op foto’s heeft gezien. Daar gaat ‘Callboys’ volgens mij over: mensen die zich een personage aanmeten.

»Je moet ‘Callboys’ eens vergelijken met ‘In de gloria’. Jakke (Jan Eelen, red.) maakte dat programma in 2001, toen de human interest opkwam. Daarin zie je nog mensen die niet goed met een camera overweg kunnen, een halfslachtige camerafiguur creëren waar ze zelf niet in geloven en daardoor in de problemen komen of in paniek raken. Nu zijn we vijftien jaar later en ik zie voor de camera niemand meer panikeren, je ziet allemaal mensen die een personage rond zich gebouwd hebben, maar die dat zelf niet meer beseffen. Ze praten allemaal in naam van hun personage, maar als je vraagt wat ze écht van dingen vinden, of wat ze zélf willen, dan raken ze in een existentiële crisis, net als Wesley, omdat hij niet begrijpt dat-ie opgesloten zit in een huls. Daarbinnen zit ergens nog wel degene die hij echt is, maar hij kan er niet meer bij. Ik vind dat ongelofelijk, die evolutie – zo perfect verbeeld in die twee programma’s van Jakke. En dat heeft zich voltrokken in amper vijftien jaar tijd.»

HUMO Ik moet nu denken aan een uitspraak van jou, Rik, dat jij je meer kunt vinden in Leonardo DiCaprio zoals hij nu is dan zoals hij was in de tijd van ‘Titanic’.

Aerts «Eén van je betere uitspraken, Rik.»

Verheye «Ja, maar het klopt toch? DiCaprio heeft nu karakter. Achter de acteur zie je nu veel meer een mens die heeft geleefd. In het begin was hij meer Ken van Barbie die op een boot zat en toevallig een ijsberg tegenkwam.»

HUMO De vrouwen in ‘Callboys’ lijken hun kern niet kwijt te zijn. Volgens Jan Eelen zijn de vrouwen op alle fronten aan het winnen en is het aan hen om de scepter te zwaaien. Hebben jullie dat gevoel ook?

Verheye «Het schijnt dat er in Nederland remancipatiecursussen zijn voor mannen die zich in het nauw gedreven voelen door de vrijgevochten vrouwen van vandaag. Die niet weten hoe ze hen aan zich moeten binden of hoe ze indruk op hen moeten maken. Ik heb daar gelukkig geen last van.»

HUMO Is het ook niet jammer dat vrouwen soms, zoals in ‘Callboys’, de mannelijke rol overnemen en mannen de vrouwelijke? Ik vind het wel sexy als een man strijkt, maar soms verlang ik er ook naar...

Hollanders «...eens goed geslagen te worden?»

HUMO Bijvoorbeeld.

Aerts «Ik denk dat, als er een wereld is waar mannen mannen en vrouwen vrouwen blijven, het wel de wereld van de televisiefictie is. Vrouwen kunnen meestal veel meer dan mannen, maar een callboy spelen is hun niet gegeven. Daarvoor hebben ze simpelweg een piet te weinig.»

'Voor 'Callboys' hebben we ons allemaal moeten scheren, omdat er oorspronkelijk ook pieten in beeld zouden komen.'


Turks toupetje

HUMO Met jullie haarcoupes vertelt Jan Eelen iets over jullie personages. De kapsels zijn puur jaren 90. Wat voor haar hadden jullie zelf in die tijd?

Verheye «Ik heb redelijk hard geprobeerd mee te gaan met alle haartooien van David Beckham. Ook die coupe waarbij het lijkt alsof je een mosselpot op je hoofd hebt gezet.»

Hollanders «O, nee, dat vond ik vreselijk. Ik had op een gegeven moment van die gordijntjes zoals Jimmy van Get Ready!»

Aerts «Nééén! Bij mij stond het gewoon stijf van de gel.»

HUMO Jouw haar is geënt op de jonge Werther, zei Jan Eelen: de jongen die zich ongebreideld laat leiden door zijn emoties, en blind een onbeantwoorde liefde achternarent. Verwijst dat ook naar jouw eigenheid?

Aerts «Ik heb héél lang achter een onbereikbare liefde aan gerend.»

Hollanders «Dat was heel mooi om te zien.»

Aerts «Met die liefde ben ik nu al heel lang samen.»

'Randy is het moedertje dat ons soigneert, net zoals Bart dat ook in het echt doet.'

HUMO Jay krijgt in één van de volgende afleveringen haarextensies. Zijn hoofdtooi verbeeldt zijn gevecht tegen de aftakeling. Ben jij daarmee bezig?

Verheye «Nee, al ben ik natuurlijk gezond ijdel, zoals iedereen. Die kilo’s die ik voor de rol van Jay moest aankomen, stoorden me op de set totaal niet. Maar als ik thuis voor de spiegel stond en, erger nog, daarna bij mijn lief in bed moest kruipen, voelde ik me wel minder sexy en een beetje onzeker. En ja, ik heb ook wel complexen gehad over de startbanen in mijn haar: ‘Oei, waar gaat die haargrens naartoe?’ Maar ik heb op kinderfoto’s gezien dat ik toen ook zo’n ingroei had, en toen hield iedereen ook van mij. En als ik kaal word, ga ik naar Turkije en laat ik zo’n zwarte toupet steken.»

HUMO Randy wordt her en der de teddybeer genoemd. Herken jij daarin iets van jezelf, Bart?

Aerts «Bart is heel tactiel, hij knuffelt graag.»

Hollanders «Ik vind: je kunt maar beter lief zijn voor mensen.»

HUMO Maar, zegt Stany Crets, destijds jullie coach bij Bergman, hoe lief je ook bent, als puntje bij paaltje komt, zorg je er wel voor dat je je zin krijgt.

Aerts «Passief agressief!»

Verheye «Echt waar! Als het allemaal boven je uitstijgt en je denkt: ‘Oei, ik kom hier niet genoeg aan mijn trekken,’ kun je de boel opeens kapen.»

Hollanders «Is dat zo? Mja... Als ik voor ons iets organiseer – een feest, een diner of een reis – en de dingen lopen niet zoals ik ze had voorzien, dan kan ik heel emotioneel reageren. Op Ibiza wilde ik, bijvoorbeeld, absoluut traditioneel Spaans gegeten hebben voor we terugkeerden, maar de laatste avond zaten we in een strandbar en niemand wou er weg. Dan doe ik er inderdaad alles aan om toch die paella te kunnen eten.»

Verheye «En wat Bart altijd doet als we aan een stuk beginnen en de rollen nog moeten verdelen: hij zegt een hele tijd niks – terwijl we over de rolverdeling babbelen zit hij alleen wat te knikken – en opeens zegt hij: ‘Nee, ik wil die spelen.’»

Hollanders «Serieus: is dat zo? Doe ik dat?»

Aerts «Jij kiest heel duidelijk je moment om te spreken. Je weet dan heel goed wat je gaat zeggen, en zegt dat met jouw welbekende handgebaren.»

Verheye «Ja, als jij iets uitlegt, vouw jij altijd een foldertje open (doet het voor, begint met de zijkanten van de twee handen parallel, en zet ze telkens wat verder uiteen) en zegt: ‘Het is zó en zó en zó.’»

Hollanders «Dat kan. Het is zo dat… (legt ongemerkt inderdaad zijn twee handen op tafel klaar voor de folder, waarop iedereen giert van het lachen)»

'Ik probeer continu puur en alleen mijn goesting te doen, omdat mijn vader in zijn tijd niet mocht wat hij graag en goed deed'


Stenen kloten

HUMO Jan Eelen zei dat hij jullie eigenheden in jullie personages had verwerkt.

Hollanders «Ik denk dat wij allemaal meer op de callboys lijken dan we denken, alleen worden onze karakters in de reeks natuurlijk uitvergroot.»

Verheye «Ja. Jay vulkaniseert vaak. Daar heb ik ook last van. Dat heeft te maken met mijn ongeduld. En Randy is het moedertje dat ons soigneert. We zijn na de première samen naar Ibiza geweest. Daar gingen we allemaal direct aan het zwembad liggen, maar Bart is meteen hapjes beginnen klaar te maken.»

HUMO Stef, Wesley is iemand die graag de touwtjes in handen heeft. Van FC Bergman ben jij ook min of meer de motor: ‘de denker van het gezelschap’, noemde Stany Crets je.

Aerts «Mja. Maar organiseren kan ik niet.»

Verheye «Het is wel zo dat jij nood hebt aan omringd zijn, dat je zorgt dat je een constellatie om je heen hebt waarin jij kunt floreren – zoals FC Bergman.»

Aerts «Ik hoop wel dat mijn ideeën daar iets beter zijn dan die van Wesley Biets.»

Verheye «Ik hoop dat wij allemaal intelligenter zijn dan onze personages.»

Hollanders «Nu, Matteo… (algehele hilariteit)»

HUMO Matteo vertelde me dat hij geen boekenmens is, maar dat hij veel respect heeft voor hoeveel Stef leest en weet. Hij heeft nu eenmaal een andere rol: die van gangmaker – zoals iedereen in het gezelschap zijn rol heeft. Wat is die van jou, Bart?

Hollanders «Ah, wel, misschien is het goed om nu even te zeggen dat ik uit de artistieke kern van FC Bergman ben gestapt.»

Aerts «Net als Matteo.»

HUMO Waarom wilde je weg?

Hollanders «Ik wil op zoek naar een nieuwe theatrale taal, een nieuwe manier van denken en vertellen. De beeldende taal van Bergman blijft superinteressant en is vergroeid in mijn denken, maar na tien jaar is het tijd voor iets nieuws.»

Verheye «Je wilt gewoon graag meer spelen en meer op de scène staan. Terwijl de stukken die Bergman brengt zich er niet altijd toe lenen om veelvuldig te touren. Neem nu het zwembad en het woud in ‘Van den vos’, of de nagebouwde Rubenszaal van ‘Het land Nod’.»

Aerts «En omdat het beeldende concept vaak op de eerste plaats komt en de acteurs daar dienstbaar aan zijn, is er niet altijd evenveel ruimte voor het spelen.»

Verheye «Dat is ook waarom ik nooit bij Bergman zou kunnen functioneren. Ik heb er wel altijd als een satelliet rond gedraaid en we hebben veel met de vier callboys gespeeld, maar dat waren dan repertoirestukken, echt teksttheater zoals ‘De thuiskomst’ of ‘Het verjaardagsfeest’ van Harold Pinter. Spelen om te spelen.

»Ik denk dat het bij mij lang heeft geduurd voordat ik besefte dat jullie echt mijn vrienden konden zijn. Jullie begonnen altijd in de zomer met brainstormen en dan had ik heimwee naar de zee, naar Knokke, waar ik vandaan kom. Daar stak ik in mijn eentje monologen in elkaar. In de Scharpoord, het cultureel centrum in Knokke, kon ik altijd mijn ding doen. Ik kreeg er een budget en carte blanche.»

HUMO Dankzij de steun van de plaatselijke schepen van cultuur.

Verheye «Ja, Maxim Willems, die jammer genoeg niet meer onder ons is. Hij was een vriend van de familie en een soort vaderfiguur voor mij. Hij zag mij vaak spelen in het jeugdtheater en geloofde in mij. Ik heb toen ‘De tijger’ van Dario Fo gespeeld – zoals Jan Decleir ooit heeft gedaan, ook omdat ik wilde weten hoe het was om in mijn eentje anderhalf uur op de scène te staan.»

Aerts «Dat was één van de redenen waarom jij niet bij FC Bergman kwam: je had altijd veel zin in eenmansvoorstellingen. Jij schreef een eigen monoloog en een stand-upcomedyshow, terwijl wij experimentele installatiestukken op poten zetten. Daar had jij gewoon geen zin in.»

Verheye «Klopt. Ik denk dat ik vergeleken met jullie meer mainstream ben.»

'Wesley komt in een existentiële crisis terecht, omdat hij niet begrijpt dat-ie opgesloten zit in een huls.'

HUMO Jay staat te boek als de clown van de callboys. Stany Crets noemde je ook al een clown, en naar het schijnt was je als kind gek op circussen en droomde je ervan clown te worden.

Verheye «Tja, waarom wil iemand dat? Je wilt mensen entertainen, aan het lachen maken, je geliefd voelen door de mensen die je graag ziet. Maar hoe langer hoe meer begin ik me te interesseren voor datgene waar ‘Callboys’ ook over gaat: de tristesse die in de clown schuilt.»

HUMO Vind jij, Stef, die zo graag goed omringd bent, het jammer dat Bart en Matteo vertrekken?

Aerts «Het heeft wel iets melancholisch, maar het is ook goed dat het ‘Callboys’-ploegje en FC Bergman nu twee duidelijk verschillende werelden zijn.»

Hollanders «Dat vind ik ook. Ik wil zelf zeker nog werken met FC Bergman, maar dan als ingehuurde acteur, of gewoon om te koken op tournee. Echt, dat vind ik fijn. We zijn op de eerste plaats echt vrienden.»


Doodgedronken

HUMO Bart, jij hebt de theatermicrobe van huis uit meegekregen.

Hollanders «Ja, mijn ouders speelden amateurtoneel in Kapellen. Mijn vader heeft nog rondgetourd met een monoloog van Jack Staal, die ook sketches voor Gaston Berghmans heeft geschreven. Mijn ouders zijn gescheiden en als ik bij mijn vader was, zat ik in de loges mijn huiswerk te maken. Ik woonde dus tot op een zekere leeftijd min of meer in het theater.»

'In Nederland heb je nu cursussen voor mannen die zich in het nauw gedreven voelen door de vrijgevochten vrouwen van vandaag'

HUMO Toch heb je toerisme gestudeerd.

Hollanders «Ja, maar daar was ik faliekant voor gebuisd. Het interesseerde me allemaal geen lor. Geen idee waarom ik die studie ooit ben gaan doen.»

Aerts «Omdat jij graag kookt en mensen ontvangt, Bart.»

Verheye «Ja, je zou een heel goede hoteluitbater zijn.»

Hollanders «Gelukkig heeft een leerkracht toen tegen me gezegd: volgens mij moet jij naar de kunsthumaniora.»

HUMO Jij droomde dus niet zoals Stef al van je 7de van een leven als acteur.

Aerts «Ik wist op mijn 7de ook nog niet dat ik acteur wou worden, hoor.»

HUMO Dat is wel wat je me zei toen ik je op je 14de interviewde. Jij was toen de stem van Harry Potter. Je was je daar op eigen initiatief voor gaan aanmelden.

Aerts «Ik wilde absoluut iets met theater te maken hebben, maar wat precies, dat deed er op dat moment nog niet zoveel toe. Mijn moeder nam me van kinds af aan mee naar voorstellingen en heeft me zo de liefde voor de toneelkunst meegegeven.»

Hollanders «Voor mij stond die droom te ver van de realiteit. Ik heb van dichtbij gezien dat het niet leuk is om geen werk te hebben en je hele leven te moeten solliciteren. Dat maakt het er thuis niet gezelliger op. Dus toen die leraar zei: ‘Ga naar de kunsthumaniora,’ dacht ik: ‘Mag ik dat wel?’ Maar mijn ouders zeiden meteen: ‘Natuurlijk.’ Op die school had ik een heerlijke tijd, ik was nooit meer gebuisd. Maar daarna dacht ik weer: ‘Mag ik nu wel in die richting verder gaan? Ik kan beter leerkracht worden, dan heb ik werkzekerheid.’ Op het allerlaatste moment ben ik toch bij Studio Herman Teirlinck het toelatingsexamen gaan afleggen. De poort was al dicht, maar ik had heel veel geluk dat de conciërge nog even buitenkwam: ‘Godverdomme, je bent veel te laat. Maar goed, geef je inschrijvingspapier maar.’ En nu zit ik hier, en ik doe waar ik van hou en waar ik mijn boterham mee verdien.»

''Callboys' gaat in essentie over mensen die zich een personage aanmeten.'

HUMO Rik, jij kreeg de microbe ook thuis te pakken.

Verheye «Ja, mijn vader speelde ook amateurtoneel. Ik heb hem nooit aan het werk gezien, hij is overleden toen ik 7 was. Maar naar het schijnt speelde hij de pannen van het dak. Mijn moeder zie ik nog steeds aan het werk op het podium. Ze heeft mij alleen opgevoed, en dat heeft ze fantastisch gedaan. Als ik niet moest voetballen of tennissen, zat ik in een hoekje in de zaal in mijn eentje – ik ben enig kind – mijn huiswerk te maken. En als de zaal leeg was, stapte ik het podium op. Ik wist de knoppen voor het licht te vinden en ging daar dan staan monologeren terwijl ik deed alsof de zaal vol zat.»

HUMO Je vader is gestorven aan een leveraandoening. Hij dronk.

Verheye «Jááá, anders droog je uit (lacht). Nee, mijn vader was verslaafd aan alcohol. Een jaar voor hij stierf, is mijn moeder om die reden van hem gescheiden.»

'Die kilo's die ik voor de rol van Jay moest aankomen, stoorden me op de set totaal niet. Maar als ik daarna bij mijn lief in bed moest kruipen, voelde ik me wel minder sexy.'

HUMO Heb je willen weten waarom hij zichzelf zo in de roes heeft verloren?

Verheye «Ja, natuurlijk. Mijn vader kwam uit een vrij bourgeois familie. Mijn grootvader was een prominente figuur in het Knokse leven, een welgestelde ondernemer. Mijn peter, de broer van mijn vader en tevens mijn tweede vader, die mij ook deels heeft opgevoed, heeft fotografie gestudeerd. Volkomen tegen de zin van mijn grootvader. Dus toen mijn vader, die ouder was, toneel of iets creatiefs wilde volgen, klonk het meteen: ‘No way! Je gaat een vak studeren.’ Hij is dan in drie jaar tijd aan vijf verschillende studierichtingen begonnen, maar hij floreerde vooral in het nachtleven als preses van de studentenclub. Er werd natuurlijk flink gedronken en daar is hij jammer genoeg nooit meer mee gestopt.»

HUMO Omdat hij zijn leven niet mocht wijden aan wat hij zo graag en zo goed deed.

Verheye «Ik vermoed dat, ja. Vandaar dat ik continu puur en alleen mijn goesting probeer te doen. Op geen enkele manier zal ik het pad van mijn grootvader volgen. Zijn vrouw is ook in bizarre omstandigheden overleden, en vlak voor zijn dood is hij nog met een veel jongere vrouw getrouwd. Allemaal heel shakespeareaans, maar er hangt wel kak aan.

»Ik deed als kind niks anders dan spelen. Ik heb het op de klassieke humaniora uitgehouden tot het vijfde jaar, en daarna ben ik naar de kunstacademie in Brugge gegaan. Mijn moeder heeft me altijd gesteund – ongelofelijk, want zij stond in haar eentje voor mij in en had twee jobs om rond te kunnen komen.»

HUMO Maar je tenniste wel, zei je net.

Verheye «Ja. Bij de Royal Zoute Tennis Club, de meest snobistische club van de stad, die mee door mijn grootvader is opgericht en waar ik Donaldson-toernooien speelde in Mickey Mouse-T-shirts. Ook al heb ik mijn grootvader en vader nooit écht bewust gekend, toch denk ik dat ik een echte Verheye ben. Dat aanwezig zijn, veel ondernemen, barsten van de energie, dat heb ik toch van de tak van mijn vader.»

'Ook bij artistiek naakt is de trend kaal. Dat weet toch iedereen!'

HUMO Op de Studio werden jullie de goudhaantjes genoemd. Jullie waren gedreven, maar gedroegen je op het arrogante af. Jullie eisten om met bepaalde leerkrachten te kunnen werken, en wilden absoluut in methodacting geschoold worden. Toen hebben jullie uren in een wigwam moeten zitten, en Rik heeft er naar een foto van zijn vader zitten staren.

Verheye «Klopt. Peter Gorissen, die die lessen gaf, noemde dat radiëren. Ik moest naar die foto kijken en nagaan wat die losmaakte, en dan kwam hij kijken of ik die emotie ook uitstraalde.»

HUMO En jullie dachten in die wigwam niet: ‘Wat zit ik hier te doen?’

Aerts «Nee, want je bent op dat moment heel ontvankelijk voor alles. Je wilt leren. We wilden in aanraking komen met zoveel mogelijk interessante figuren en manieren van theater maken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234