Wilco - Schmilco

Jeff Tweedy over het als een mop klinkende ‘Schmilco’: ‘Ik geef enorm veel om Wilco. Maar de groep als iets heel kostbaars zien… Er zijn momenten dat die sérieux me dwarszit. Dan denk ik: ‘Hey, Wilco Schmilco.’’ Wij hadden nog geen noot gehoord, en wilden al trakteren.

De eerste aanzetten van de songs komen uit dezelfde periode als die van voorganger ‘Star Wars’, maar werden opzijgelegd. Aan ‘Star Wars’ werd langer gewerkt dan verwacht. ‘Schmilco’ was veel sneller klaar dan begroot. Zo komt het dat er niet veel tijd zit tussen het stoere broertje met de feestneus – ‘Star Wars heeft een hoog T. Rex-gehalte’ – en dit één jaar jongere zusje, dat wel de hele nacht zou kunnen mijmeren.

‘Star Wars’ heeft ettelijke keren onze kamer gevuld, maar er is geen enkele lyric van blijven hangen. Voor ‘Schmilco’ zijn we vrij snel onder de koptelefoon gekropen, in de ban van de teksten van Tweedy, die kalm en berustend klinkt in korte, schuchtere, soms zelfs schichtige songs.

Boven bescheiden, maar zeer precies en subtiel getokkel, geschuif en geborstel gaat Tweedy terug naar de jaren voor hij kon autorijden en mocht stemmen, bang als hij toen was voor ‘Normal American Kids’. De eerste prachtige gedachte zit in song twee: ‘I’ve never been alone / Long enough to know / If I ever was a child’.

‘Cry All Day’ is een akoestische variant op de motorik van hun eigen ‘Spiders (Kidsmoke)’. ‘Common Sense’ kraakt en piept als vroege dEUS. ‘Nope’ is depri Beatles. ‘Someone to Lose’ is classic Wilco en uptempo én komt als iets uit 1970: in de tekst is Tweedy jaloers op zijn geliefde, ook als ze in winterjas de deur uit wandelt.

‘The tavern where you worked / was cold and dark as a cavern’, gaat het in ‘Quarters’, een lied met machtig getikkeltok en zingende zaag. Als er in trance naar een jukebox wordt geluisterd, speelt de wind plots iets uit de categorie ‘experimenteel ontplugd’.

In het refrein van ‘Locator’ zit eerst zestien keer ‘High’ en daarna vier keer ‘Here below’. Wij hadden ‘Shrug and Destroy’ als cd-titel genomen, de song zelf wordt haast gefluisterd, er wordt ook boldly gemijmerd where no one has gone before. In ‘We Aren’t the World (Safety Girl)’ zit ook een ‘We aren’t the children’, maar de geliefde is wel Tweedy’s enige echte safety girl. Dat orgel ook! En dat ‘Is that so?’-koortje!

Aan het eind zucht Tweedy: ‘Why am I in my skin again?’ Zijn groep slaapwandelt met ’m mee. Leadgitarist Nels Cline daarover: ‘Normaal komt hij met vragen, omdat hij onzeker is over zijn teksten. Dit keer hebben we hem niet gehoord, dus volgden we maar.’

Wow!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234