Will Tura & Willy Sommers: het allereerste dubbelinterview

‘Een dubbelinterview met Willy Sommers? Dat heeft nog geen enkele journalist gevraagd,’ zegt Will Tura aan de telefoon. Vier seconden blijft het stil. ‘Oké, man, we gaan dat doen.

'Eieren en bier heb ik niet gezien, wel veel blote borsten'

Een kwartier vroeger dan afgesproken verschijnen Willy Sommers (65) en Will Tura (77) in de lobby. ‘Wij zijn allebei Leeuwen, die zijn altijd stipt,’ lacht Will. Het zal niet de enige parallel zijn. Beiden zijn Porsche-liefhebbers, hebben een Nederlandstalig repertoire en zijn verslaafd aan optreden. Ze lagen ook alle twee in de bovenste lade bij half vrouwelijk Vlaanderen. Maar er kan maar één Lion King in de jungle van het Vlaamse lied zijn, en Tura’s manen blinken iets feller. Hij zit strak in een crèmekleurig pak, klaar om de bühne van een operazaal te veroveren. Sommers oogt eveneens verzorgd, maar zijn casual leren jack maakt hem iets toegankelijker.

Dat wil niet zeggen dat ridder Arthur Blanckaert een stijve aristocraat is geworden. Voor de lens van onze fotograaf neemt hij gezwind een Elvis Presley-pose aan. ‘Moet ik het je weer tonen?’ grapt hij tegen Sommers, terwijl hij losjes door de knie buigt en zijn microstandaard naar voren gooit. Wanneer de fotograaf vraagt of ze samen in de microfoon willen zingen, komt de perfectionist in Tura boven. ‘Liever niet. De mensen mogen niet denken dat we een duet hebben opgenomen. Ik heb alleen de muziek van het liedje geschreven.’ Dat liedje heet ‘Zondag’, en als de heren de vleugelpiano in de bar ontdekken, zijn ze niet te houden. Will slaat het beginakkoord aan, Willy valt in. ‘Ik ga er blazers aan laten toevoegen en nog een extra koor, er moet meer power in,’ zegt hij twee minuten later, nog half naar adem happend. ‘Gelijk heb je,’ zegt Tura. ‘Als je het voelt, moet je meteen doorduwen.’

HUMO Heren, het lijkt alsof jullie al jaren samen muziek maken.

Willy Sommers «Nochtans is dit onze eerste coproductie. Ik heb vroeger wel nummers van Will gecoverd – ‘Arrivederci Maria’, bijvoorbeeld – maar nu heeft hij speciaal voor mij dat nummer geschreven.»

Will Tura «We kennen elkaar al lang en gaan af en toe samen iets eten. ‘Schrijf eens een nummer voor mij,’ zei Willy op een dag. ‘Als jij de tekst schrijft,’ antwoordde ik. De muziek was snel klaar, maar op zijn tekst hebben we toch een jaar of twee moeten wachten (lacht).»

Sommers (glimlacht) «Je overdrijft een beetje, Will. Het was maar twee maanden. Ik heb het nummer opgespaard voor mijn nieuwe plaat ‘Boven de wolken’. Vandaar dat het een tijdje duurde.»

HUMO Jullie hebben nog nooit samen een interview gegeven. Was dat omdat jullie concurrenten waren?

Sommers «We hebben altijd goed met elkaar kunnen opschieten. Het waren de concert-organisatoren die ons tegen elkaar uitspeelden. Nooit werden we op dezelfde avond geprogrammeerd: Will speelde op vrijdag op de Druivenfeesten, ik op zaterdag. En de fans volgden: vroeger kon je niet houden van Will Tura én van Willy Sommers, zoals je ook niet voor Anderlecht én voor Club Brugge kon supporteren. Dat is intussen gelukkig veranderd.»

Tura «Ik maakte met Marva hetzelfde mee. Haar fans stapten op toen ik het podium opkwam. En omgekeerd: de mijne verlieten de zaal als zij begon te spelen. Die rivaliteit hoorde erbij en is zo oud als de muziekgeschiedenis. Je kon ook geen fan zijn van The Beatles én The Rolling Stones

HUMO Laten we beginnen met een trip down memory lane. Wat is jullie eerste muzikale herinnering?

Tura «Toen ik 9 jaar was, vond ik op zolder een mondharmonicaatje. Zonder één noot muziek te kennen, speelde ik er de hit van het moment mee na. Mijn pa wist niet wat hij hoorde, maar toch nam hij het instrument af: ‘Je mag daar niet op spelen, er zit kopergroen op. Sla je spaarvarken stuk en ga een propere mondharmonica kopen!’ zei hij. De broer van mijn moeder had een café. Als klein manneke klom ik op de tafel en speelde ik de liedjes die de klanten vroegen. Daarna leerde ik op de muziekschool ook accordeon, gitaar en piano spelen. Op mijn 15de componeerde ik zelf liedjes op mijn piano. Ik was dus eerst componist en daarna pas zanger. Het schrijven van muziek beschouw ik trouwens nog altijd als mijn grootste talent.»

Sommers «Mijn grootvader heeft me met muziek in contact gebracht. Hij was trompettist in een orkest dat de kermissen in het Pajottenland afschuimde. De muzikanten werden niet betaald, maar gingen met de hoed rond. In de oorlog had hij met dat geld zijn gezin van eten voorzien. Toen ik 10 jaar oud was, zei hij tegen mij: ‘Manneke, ge gelooft toch niet meer in Sinterklaas, hè? Wel, ik ga u een gitaar kopen. Want als ge muziek kunt spelen, kunt ge altijd uwen boterham verdienen.’»

HUMO Zijn jullie altijd fulltime met muziek bezig geweest?

Sommers «Ik twijfelde of ik van mijn muziek zou kunnen leven, en daarom ben ik aan mijn regentaat begonnen. Maar toen ik in mijn tweede jaar zat, scoorde ik een hit met ‘Zeven anjers, zeven rozen’. Ineens had ik zoveel optredens, dat ik aan mijn ouders gevraagd heb of ik mijn studie één jaar mocht onderbreken. Het plan was om na dat jaar de draad weer op te nemen, tot ik op een dag naast de weg een grote affiche zag: ‘Vijf jaar Willy Sommers!’. Ik dacht: ‘Ja, nu kan ik maar beter voortdoen.’ (lacht)»

Tura «Ik heb nooit iets anders gedaan. Studeren interesseerde me niet, ik wou absoluut muzikant worden. ‘Die kleine Blanckaert, daar komt niks van terecht,’ zei de meester tegen mijn moeder. Tijdens mijn wiskunde-examen was ik partituren aan het schrijven. In plaats van rekensommen stonden er muzieknoten op mijn blad. Ik was verzot op de muziek van Amerikaanse bigbands. Duke Ellington en Harry James zijn twee grote orkestleiders die me sterk hebben geïnspireerd.»

HUMO Ik dacht dat jouw grote voorbeeld Gilbert Bécaud was.

Tura «Dat kwam later. Aanvankelijk componeerde ik muziek voor anderen en zong ik zelf liedjes ván anderen. Tot mijn producer Jean Kluger zei: ‘Will, waarom schrijf je geen muziek voor je eigen stem?’ ‘Ik heb dat al gedaan, maar ik durf het niet te laten horen,’ antwoordde ik. Dat was ‘Eenzaam zonder jou’, mijn doorbraaknummer. Pas daarna ben ik me in zangers gaan interesseren.»

HUMO Wat vinden jullie elkaars mooiste nummer?

Sommers «‘Zondag’! (hilariteit) Grapje, ‘Alleen op de wereld’ vind ik Wills allerbeste nummer. Ik heb het ook gecoverd.»

Tura «Ik ga voor ‘Het water is veel te diep’. Wie heeft dat eigenlijk geschreven?»

Sommers «Roland Verlooven. Het dateert uit de begindagen van ‘Tien om te zien’. Will stond op één met ‘Mooi, ’t leven is mooi’ en ik op nummer twee met ‘Het water is veel te diep’. Die twee songs hebben de revival van het Vlaamse lied ingeluid: in februari 1989 ontdekte men in de Vlaamse huiskamer dat er nog Nederlandstalige artiesten bestonden.»

HUMO Was het dan zo slecht met het Vlaamse lied gesteld?

Sommers «Ja. Midden de jaren 80 waren er geen promotiemogelijkheden meer: het enige tv-programma waarin al eens een artiest mocht optreden, was ‘Met Mike in zee’. Ook op de radio was er weinig ondersteuning. Will en ik hadden gelukkig onze optredens: de mensen wisten wat we waard waren en we werden geregeld geboekt. Maar nieuwe artiesten kwamen niet meer aan de bak.»

Tura «Een andere oorzaak van de crisis was het verdwijnen van de jukeboxen in de cafés. In de jaren 60 en 70 vormden die ons belangrijkste promotiekanaal. Elke platenbaas zorgde ervoor dat het singletje van zijn artiest in de Wurlitzer of AMI zat.»

Sommers «Klopt. De vertegenwoordigers van mijn platenfirma moesten 36.000 exemplaren van ‘Zeven anjers, zeven rozen’ in de cafés verdelen. Zoveel jukeboxen telde Vlaanderen in 1971 nog. Iedereen slowde op het liedje, maar niemand kende de jonge gast die het zong. Pas toen ik op tv kwam, ontplofte de platenverkoop. Als je een artiest bent, moeten de mensen je kunnen zíén.»

'Elke artiest is verslaafd aan applaus. Ik rijd nooit naar een optreden met het idee: 'Ik ga hier eens 1.000 euro verdienen''

HUMO Zijn jullie vandaag tevreden met de airplay die jullie krijgen?

Sommers «Van Radio 2 heb ik zeker niet te klagen. Alleen zou het quotum ‘Nederlandstalig’ in het algemeen wat hoger mogen. Op de Franse radio spelen ze niet meer dan 50 procent buitenlandse platen. Zij wisselen oude platen van Hervé Vilard moeiteloos af met recente nummers van Rihanna. Ze zijn meer chauvinist dan wij.»

Tura «Gilbert Bécaud, met wie ik bevriend was, begreep dat niet. ‘Treed je vaak op in Luik?’ vroeg hij me. ‘Ik kom daar nooit,’ antwoordde ik. ‘Ik zing in het Nederlands en de Walen horen liever Franstalige liedjes.’ Hij keek me onbegrijpend aan. ‘Quel pays de cons,’ zei hij. ‘Als ik in Duitsland ga optreden, zing ik toch ook niet in het Duits?’ Er is trouwens een Franstalige versie van ‘Eenzaam zonder jou’, van de Waalse zanger Robert Cogoi. Een groot succes, het werd een nummer één in Canada. Maar in Wallonië weet niemand dat ík zijn ‘Je me sens très seul’ geschreven heb. Ze denken dat het een Frans liedje is.»


Trouwen zoals Elvis

HUMO Jullie waren allebei tieneridolen met een niet onaardige schare vrouwelijke fans. Klopt het dat jullie managers vroegen de schijn van het vrijgezellenbestaan op te houden?

Tura «Ja, ik heb mijn verloving met Jenny lang afgeschermd. Er was een mythe dat wanneer je als zanger trouwde, je platenverkoop een duik nam. Vandaar dat Willy nog steeds niet getrouwd is (grijnst).»

Sommers (schaterlacht) «Wat niet is, kan nog komen. Kijk, ik ben begonnen als tieneridool. De eerste zeven jaar mocht absoluut niet bekend zijn dat ik een vriendin had. Op een dag kwam een journalist van Joepie naar me toe. ‘Ik weet het van je vriendin. Nu ga je meewerken of ik leg de hele nacht een fotograaf voor je deur.’ Ik was doodsbang om fans te verliezen, maar ik kon geen kant meer uit. Ik heb toen beslist om de boel zelf in handen te nemen. ‘Stuur een fotograaf met een telelens naar Parijs,’ zei ik. ‘Laat hem wat foto’s nemen terwijl ik met mijn lief op de Champs-Elysées winkel. En schrijf eronder: ‘Sommers in buitenland betrapt met geheime vriendin.’ Ik heb dus zelf mijn paparazzimoment georganiseerd. Daarna heb ik welgeteld drie kwade brieven gekregen. Genre: ‘Ik heb al je posters en foto’s verscheurd.’ Ik had daar dus niet zoveel spel over moeten maken.»

HUMO Jij hebt je relatie met Jenny tot aan je huwelijk kunnen afschermen, Will. Tot er plots beelden van de plechtigheid in het tv-programma ‘Echo’ opdoken. Dat moet een bom in de Vlaamse huiskamers zijn geweest?

Tura «Het was een bewuste zet. Bij Elvis Presley wist ook niemand dat hij een lief had, tot hij met Priscilla trouwde. Nog voor ik Jenny kende, had ik tegen mijn moeder gezegd: ‘Als ik ooit trouw, ga ik het zoals Elvis doen.’ Jan Van Rompaey, die getipt was, is ons toen op het stadhuis komen interviewen. Fantastische beelden om nu terug te zien. Ik weet nog dat Jean Kluger me belde. ‘Will, Jenny komt heel goed over bij de mensen.’ En we hadden ons geen zorgen hoeven te maken: de platenverkoop ging door het dak. Mijn single ‘Verboden dromen’ stond meteen op nummer één.»

Sommers «Dat toont aan dat mensen graag hebben dat het goed gaat met een artiest. ‘Will heeft een mooie en goede vrouw gevonden. Hij is gelukkig, we zijn content voor hem.’ Fans leven meer met je mee dan je denkt. Toen ik ooit eens met een kleine vervangwagen op een concert aankwam, kreeg ik meteen meelijwekkende reacties: ‘Oei, Willy, wat scheelt er? Heb je geldzorgen? Lig je buiten bij je platenfirma?’ (lacht)»

HUMO Jij stond vaker op de cover van Dag Allemaal dan Will. Schermde hij zijn privéleven beter af?

Sommers «Goh, dat weet ik niet. Volgens mij komt dat omdat ik meer relaties heb gehad. En ik speelde graag de spelletjes van de media mee. Iedereen herinnert zich wel de coverfoto van Panorama waar ik met de handen voor Isabelle A’s borsten poseer. Daar heb ik absoluut geen spijt van.»

Tura (glimlacht) «Waarom zou hij? Hij voelde zich gewoon goed in zijn vel.»

'Will Tura: 'Het grootste moment uit mijn carrière was het zingen op de begrafenis van Boudewijn. De zenuwen gierden door mijn lichaam.'

HUMO Leidde Willy Sommers naast het podium een groter rock-’n-rollleven dan Will Tura?

Sommers «De laatste twintig jaar zeker niet meer. Sinds ik met Cindy ben, zijn mijn wilde haren weg. Door de geboorte van mijn dochter Luna kreeg ik een andere visie op het leven. Ik draag nu een verantwoordelijkheid voor mijn gezin, terwijl ik vroeger van vriendin naar vriendin ging.»

Tura «Ook ik heb een jong leven gehad, hoor. Vergeet niet dat ik al 32 jaar was toen ik trouwde. Maar toen verscheen Jenny. Een coup de foudre, ik voelde direct: ‘Dat is ze.’ Als de vrouw van je leven voor je staat, moet je geen zotte toeren meer uithalen.»

HUMO Het was voor jullie vrouwen wellicht niet makkelijk om jullie te delen met al die vrouwelijke fans?

Tura «Dat geldt voor elke artiest. Als je een jaloerse vrouw hebt, hang je (lacht).»

Sommers «Klopt. Al hoeven ze zich ook niet te veel zorgen te maken. De fans van Will en mij weten perfect waar de grens ligt en hoever ze kunnen gaan.»

HUMO Wat is het gekste wat een fan ooit voor jullie heeft gedaan?

Tura «Bij mij hebben ze eens na het soundchecken mijn gitaar gepikt. Paniek, want een kwartier later moest ik optreden. Plots verscheen een vijftal vrouwen voor me. Ze hadden mijn gitaar bij zich. Hij was volgeklad met lipstick. ‘Love you’, ‘Kisses’ en meer van die boodschappen.»

Sommers «Ik heb ooit een motor als verjaardagscadeau gekregen. Mijn grootste fans hadden samengelegd voor een Suzuki Intruder. Na een optreden verscheen hij plots op het podium. Dat heeft toch een grote indruk op me gemaakt.»

HUMO Waar trekken jullie de grens? Mogen fans aan de deur bellen voor een handtekening?

Sommers «Ze trekken zelf die grens: ‘Dat is zijn privéleven, daar kom ik niet.’ Een foto van je huis durven sommigen wel te nemen, maar aanbellen gebeurt zelden. Er is meer respect dan je zou vermoeden.»

Tura «Inderdaad. Vroeger vierde ik mijn verjaardag met mijn fans. Eén keer per jaar, op 2 augustus, nodigde ik hen in mijn tuin uit voor een hapje en een drankje. Toen ik op mijn 50ste aankondigde dat ik daarmee zou stoppen, heeft iedereen dat zonder morren aanvaard.»

HUMO Jullie zijn wel heel bereikbaar voor de fans. Will, mijn ouders vertelden me dat jij hen ooit na een optreden gewoon een hand kwam geven. Ik zie het internationale sterren niet doen.

Tura «Dat is de typische Vlaamse bescheidenheid, denk ik. Na een optreden deel ik soms nog een uur handtekeningen uit, ik voel me daar niet te goed voor.»

Sommers «Ze zouden het ons erg kwalijk nemen als we dat niet meer zouden doen. Bij die grote artiesten is het vooral de entourage die hen afschermt van de fans. Ze zijn daar zelf vaak niet blij mee. Achter de schermen van ‘Tien om te zien’ vroegen wereldsterren als Bryan Adams of Tina Turner zelf of ze met Anne (De Baetzelier, red.) en mij op de foto mochten.»

HUMO Jaren van het ene optreden naar het andere rijden, heeft dat zijn tol geëist?

Tura «Ik heb één keer een zware inzinking gehad. Eind jaren 60, in volle ‘Eenzaam zonder jou’-hype, ging plots het licht uit. Mijn dokter heeft me toen verplicht op vakantie naar Mallorca gestuurd. Daar heb ik me op het bed van mijn hotelkamer gegooid en twee dagen doorgeslapen. Ik was toen niet goed bezig: na optredens reed ik als een gek naar huis, terwijl ik doodvermoeid achter het stuur zat. Ik had dat probleem met een privéchauffeur kunnen oplossen, maar ik wil gewoon mijn stuur niet afstaan. Ik rijd ook nu nog zelf naar mijn optredens.»

Sommers «Ik heb sinds vijf maanden een privéchauffeur. Anderhalf jaar geleden werd ik onwel in de wagen en zijn er hartritmestoornissen bij me vastgesteld. Toen heeft Cindy gezegd: ‘Jij mag ’s nachts niet meer alleen de baan op.’ Jammer, want net als Will ben ik verzot op auto’s en wil ik het liefst zelf rijden.»


Thermos van Jenny

HUMO Het leven on the road is bij veel muzikanten een bron van grappige anekdotes. Ben Crabbé mocht ooit van de security het podium niet meer op na een ererondje met De Kreuners door een nokvol Sportpaleis. Wat is jullie favoriete ‘Spinal Tap’-moment?

Tura (lacht) «Wij komen zulke zaken niet tegen. We zijn daarvoor te goed georganiseerd.»

Sommers «Ik ben ooit tijdens een optreden van het podium gesleurd. Een jaloerse Italiaan kon niet verkroppen dat zijn vriendin zo enthousiast mijn liedjes meezong. Ik kwam met mijn rug op een gebroken glas terecht en zag de achterkant van mijn wit kostuum rood kleuren. Die gast is de tent uit gevlucht, maar mijn fans zijn achter hem aan gegaan. Op het kerkhof van Sint-Pieters-Leeuw hadden ze hem te pakken. De dag daarna stond hij met een blauw oog aan mijn deur om zich te excuseren.»

Tura (kurkdroog) «Allee, ge kunt er een film van maken.»

Sommers «Zwijg, Will. Dat verhaal werd natuurlijk opgeblazen: in de krant stond dat ik een messteek in de rug had gekregen. Terwijl ik een kwartier later gewoon weer op het podium stond.»

HUMO Willy, je hebt onlangs op Camping Kitsch opgetreden, volgens de organisatoren het marginaalste festival van ’t land. Was je niet bang dat ze je met bier of eieren zouden bekogelen?

Sommers «Ik ben daar toch met enige vrees naartoe getrokken. Maar het viel reuze mee: 20.000 jonge gasten die al mijn nummers van a tot z meezongen. Eieren en bier heb ik niet gezien, wel veel blote borsten. Ongelofelijk was dat. Ik begon met ‘Laat de zon in je hart’ en ineens gingen maar liefst acht dames voor het podium aan het flashen. Dat had ik nog nooit in mijn carrière meegemaakt.»

HUMO Wat staat er zoal op jullie rider?

Sommers «Niks speciaals. Eten hoef ik niet, het enige wat ik vraag, is een goede fles witte wijn: een pouilly-fumé of een sancerre die ik na het optreden met mijn bandleden en technici deel.»

Tura «Ik breng zelf mijn drank mee: een thermos thee van Jenny. Voor de rest hoef ik niks.»

HUMO Jullie zijn wel heel snel tevreden. Loop je niet het risico dat je je in een varkensstal moet omkleden en op een paar bierbakken moet optreden?

Sommers «Dat zijn verhalen uit de oertijd. Ik heb één keer in een stal opgetreden, in een paardenstal van Willy Naessens. Dat komt in de buurt van een suite in de Hilton. Je kunt er van de vloer eten.»

Tura «De tijd van de scoutstenten en bouwvallige parochiezalen is voorbij. Organisatoren worden steeds professioneler. Ik speel al een paar jaar alleen nog in concert- en theaterzalen, en daar is de organisatie altijd perfect.»

'De fans zitten met ons in. Toen ik ooit eens met een kleine vervangwagen op een concert aankwam, vroegen ze: 'Oei, Willy. Wat scheelt er met je? Heb je geldzorgen?''

HUMO Wat was het belangrijkste moment uit jullie carrière?

Sommers «Sowieso mijn ontmoeting met Roland Verlooven. Hij heeft mijn leven bepaald. Ik zong Engelstalige nummers in een coverbandje. Toen we in het voorprogramma van The Pebbles optraden, kwam Roland kijken. Achteraf zei hij: ‘Ik zie wel iets in jou, maar dan Nederlandstalig. Je moet bij mij eens een Vlaams nummer komen zingen.’ Dat werd ‘In de koolmijn’, een nummer van Will. (Richt zich tot zijn collega) Dus eigenlijk lig jij aan de basis van mijn ontdekking.»

Tura «Echt? Allee, zeg! Ook ik ben Jacques Kluger dankbaar voor de kansen die ik gekregen heb, maar mijn grootste moment was toch wel het zingen op de begrafenis van Boudewijn. Met hem had ik een speciale band. Een heel innemende man, onze koning… (Stil) Op zo’n emotioneel moment moeten zingen, dat is niet eenvoudig. ‘Hoop doet leven’ is bovendien ook geen gemakkelijk nummer. De zenuwen gierden door mijn lichaam. Je weet dat de hele wereld naar je kijkt, en je krijgt maar één kans. Het moet er meteen knal op zijn. Gelukkig begeleidde Steve Willaert, mijn vaste orkestleider, me toen op het kerkorgel. Dat gaf me enige houvast.»

Sommers «Ik zou het echt niet gekund hebben. Zingen op begrafenissen doe ik sowieso niet: als ik iemand zie huilen, krijg ik geen noot meer door mijn keel.»

Tura «Je moet op dat moment helemaal in de muziek opgaan, anders lukt het niet. En dat marcheert het best met een nummer dat je zelf hebt gecomponeerd. Met een liedje van iemand anders zou het me niet gelukt zijn.»

HUMO Wat is de grootste gemiste kans in jullie carrière?

Sommers «Dat ik door tijdsgebrek de Franse versie van ‘Zeven anjers, zeven rozen’ niet heb ingezongen. Ik had toen 24 optredens per maand en een nummer 1-hit in Spanje, mijn agenda zat bomvol. Ik was op promotournee in Madrid toen de vraag van mijn platenfirma kwam. ‘Wanneer gaan we dát doen?’ zei Roland. ‘Laten we het maar aan een andere artiest van het label doorspelen.’ Crazy Horse kreeg de eer: van hun ‘Une fleur rien qu’une rose’ zijn er 1,4 miljoen stuks verkocht. Om zot van te worden.»

Tura «Ik heb de kans laten liggen om met Norman Newell te werken, de producer van Shirley Bassey. Hij had een Engelse versie van ‘Arme Joe’ gemaakt. Een internationale doorbraak wenkte, maar dan moest ik wel vier maanden per jaar in Londen gaan wonen. Er was mijn orkest, mijn broer Staf die voor me werkte… Ik wou die mensen niet in de steek laten. Bovendien dacht ik: ‘Ik heb veel succes in Vlaanderen, waarom dat risico nemen?’ Newell zei wel dat hij in mij geloofde, maar succes kon hij me niet garanderen. Of er in ‘Arme Joe’ een wereldhit schuilde, zullen we dus nooit weten (lacht).»

HUMO Stel dat je één internationale artiest mag aanduiden om een duet mee te zingen, wie kies je dan?

Tura «Bruce Springsteen. Ik voel als muzikant hetzelfde, denk ik. De beleving, hoe hij zich in de song smijt, dat heb ik ook.»

Sommers «Ik ga voor Elton John. Ik zag hem ooit optreden in Flanders Expo: hij alleen aan de piano, met één sobere spot op hem gericht. Dat heeft toen enorm veel indruk op me gemaakt. Hij die me begeleidt op zijn piano, dat zou een droom zijn die in vervulling gaat.»

HUMO Will, op 3 augustus 2015 gaf je met veel bombarie een afscheidsconcert in Veurne, maar ondertussen zie ik dat je opnieuw optreedt. Je had ons dus goed liggen?

Sommers (grinnikt) «Ik zat die dag in de wagen en hoorde Wills afscheidsconcert live op de radio. ‘Ik geloof nooit dat die stopt,’ heb ik toen tegen Cindy gezegd. Omdat ik het zelf ook nooit zal kunnen laten.»

Tura «We begrijpen elkaar, Willy. Ik wilde toen vooral afbouwen, ik was bang dat mijn optredens door het helse ritme aan kwaliteit zouden inboeten. Want vergeet niet, als je twee uur met een liveband optreedt, moet je in topconditie zijn. Daarom ben ik ook als de dood voor verkoudheden. Dé valkuil zijn de airco’s in vliegtuigen. Elke keer wikkel ik een dikke sjaal rond mijn nek.»

HUMO Hij vergeet af en toe wel een flard tekst, maar Charles Aznavour treedt op zijn 92ste nog steeds op. Gaan jullie ook zo lang door?

Tura (lange stilte) «Het is aantrekkelijk om te blijven doorgaan, maar ik hoop dat iemand me beschermt voor dat ene optreden te veel. Ik zou niet graag afgaan. Dat is de leeuw in mij: ik ben daar gewoon te trots voor.»

Sommers «Ik heb vrienden die grote fans van Aznavour zijn. En die zeiden me toch: ‘Het wordt een beetje zielig.’ Maar ik begrijp wel dat hij nog op het podium kruipt. Elke artiest is verslaafd aan applaus. Ik rijd nooit naar een optreden met het idee: ‘Ik ga hier eens 1.000 euro verdienen.’»

HUMO Tot slot: hebben jullie een bucketlist? Iets wat jullie nog heel graag zouden verwezenlijken?

Tura «Ik zou graag eens acteren in een stomme film. Begin jaren 60 scheelde het geen haar of ik was acteur geworden. Nog voor ik doorbrak als zanger, kreeg ik een rol in de verfilming van ‘De lange nacht’ van Marnix Gijsen. Dat was een Frans-Belgische productie, geregisseerd door John Slegers, een Antwerpenaar. Het zou een James Dean-achtige prent worden en dat zag Kluger wel zitten. Op één voorwaarde: ik mocht niet zingen in de film. Na tien dagen opnemen stoof er plots iemand woedend de set op: ‘S’il n’y a pas d’argent, je ne travaille plus.’ Ik kende genoeg Frans om te weten dat er financiële problemen waren. De productie ging failliet en ik heb nooit één beeld van mijn acteerprestaties gezien. Later is het er nooit meer van gekomen. Als je 52 platen en 630 liedjes hebt opgenomen, rest er weinig tijd voor nog iets anders.»

Sommers «Eerlijk, ik had nooit gedacht dat ik op mijn 65ste nog zou zingen. ‘Als ik 40 ben, stop ik,’ las ik onlangs in een oud interview. Maar elk jaar treed ik nog tweehonderd keer op. Alles wat ik nu nog meemaak, beschouw ik als een bonus. Dus ik heb geen speciale verzuchtingen meer. Of wacht… Ja, nog eens samen met Will een nummer maken.»

HUMO Als het zover is, kom ik nog eens op bezoek. Bedankt voor het gesprek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234