null Beeld

William Basinski - Nocturnes

Op YouTube zwerft een video rond van een performance van artieste Marina Abramović in het MoMA. Ze zit aan een houten tafel. Elke minuut neemt een andere museumbezoeker plaats tegenover haar, opent ze de ogen en kijkt ze hem of haar aan. Niets meer, niets minder.

Herbert Struyf

Tot – zonder dat Abramović iets vermoedt – haar ex Ulay tegenover haar gaat zitten. De twee hebben elkaar meer dan twintig jaar niet of nauwelijks gezien. Als Abramović haar ogen opent, zijn we vertrokken voor de meest ontroerende onlineminuten van de laatste jaren.

Dit filmpje spookte door ons hoofd toen we William Basinski's nieuwe plaat voor het eerst hoorden. Niet alleen omdat het met tapes, drones en feedback bij elkaar gecomponeerde ‘The Trail of Tears’ vier jaar geleden op de klankband van de opera ‘The Life and Death of Marina Abramović’ stond, maar ook omdat ontroering het eerste gevoel is dat in ons opkomt wanneer we naar Basinski's stukken luisteren.

In zijn vroege werk vertraagde hij samples van strijkersversies van evergreens tot ze eindelijk de melancholie prijsgaven die diep onder hun oppervlak verborgen zat. Maar wie ook maar een béétje fan is van minimalistische muziek, kent Basinski van zijn ‘The Disintegration Loops’, die ontstonden toen oude klankbanden uit elkaar bleken te vallen, terwijl hij ze trachtte te digitaliseren. De fragiele schoonheid die overbleef, paste perfect bij de tristesse die over de VS neerdaalde na de aanslag op de Twin Towers enkele maanden later.

Basinski zal wel altijd die kerel van ‘The Disintegration Loops’ blijven, maar ‘Nocturnes’ blijkt óók een geslaagde trip naar Basinski's muzikale universum. Luister maar hoe hij in de uit 1979 (!) daterende titeltrack een handvol noten veertig minuten lang telkens opnieuw doet samenvloeien tot een hypnotiserende melodie die van de bodem van de oceaan lijkt te komen. Basinski's composities laten zich niet opjagen en zitten vol happy accidents, als onverwachte sneeuwbuien in het midden van de zomer ten gevolge van een vulkaanuitbarsting duizenden kilometers verderop.

U krijgt ruimschoots de tijd om er schoonheid of mysterie in te ontdekken, of een ondertoon van dreiging (die twist na negen minuten ‘The Trail of Tears’ is bepááld omineus). Of u kunt ook heel aandachtig luisteren naar de pianoakkoorden van ‘Nocturnes’ : secondenlang lijken die door de kamer te zweven om dan heel langzaam uit te sterven. In deze getimemanagede tijden is ‘Nocturnes’ een kostbaar tegengif.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234