null Beeld

Wire: 'Wie beweert dat we vroeger scherper waren: dikke zever'

Wire voor beginners, in een soortement telexvorm. Artistiek geïnspireerd muzikantenclubje, opgericht in 1976. Werd nagenoeg overnight een legende dankzij z’n eerste drie platen ‘Pink Flag’, ‘Chairs Missing’ en ‘154’. Reed sindsdien een parcours dat even grillig is als hun songs.

HUMO Wat ik me zoal afvroeg: vinden jullie het, bijna veertig jaar na jullie debuut, nog altijd spannend om een nieuwe plaat uit te brengen?

Colin Newman «Euh, ik probeer me even te herinneren of ik in de jaren 70 eigenlijk wel opwinding voelde als we een plaat uitbrachten. Het feit dat ik me dat bewust moet afvragen, betekent vast van niet (lacht). Het laat me natuurlijk niet koud, hè. Het kost altijd bloed, zweet en tranen om een plaat te maken, en in de laatste rechte lijn naar de release ben je er nog eens extra op gefocust. En omdat je zo aandringt: ik vind ‘Wire’ de allerbeste plaat die we ooit hebben gemaakt. Het zou toch raar zijn als ik er zoveel tijd en energie had ingestopt en nadien zou zeggen: ‘Hey, hier is plaatje nummer zoveel, luister maar eens als je tijd te veel hebt, ’t is niet slecht hoor.’ Nee, je kunt er maar beter in geloven.»

undefined

'Er zit voor een muzikant maar één ding op: live in the now!' Graham Lewis

Graham Lewis «Opluchting: dat was het overheersende gevoel toen de plaat in de winkel lag. ‘Hoera, we hebben het weer eens gehaald!’ Want vergis je niet: een plaat maken, dat is ook een strak schema opstellen en vervolgens zien dat je je deadline haalt. En onderweg duiken altijd onvoorziene omstandigheden op: daar kun je donder op zeggen.»

Newman (knikt) «Als ik mensen vertel over onze planning, en hoe we onze agenda’s op elkaar moeten afstemmen, denken ze dat Wire een soort machine is: druk de juiste knoppen in en er rolt vanzelf een plaat uit. (Droog) Ik wou dat het waar was.»

Lewis «Ik kan me anders niet van de indruk ontdoen dat het dit keer remarkably fluent ging.»

Newman (fronst) «Nou, nee hoor.»

Lewis «De basistracks hebben we toch ontzettend snel opgenomen? Twintig songs in vijf dagen, of iets daaromtrent?»

Newman «Negentien. Een handvol daarvan hadden we samen geschreven op tournee, de rest waren demo’s van mijn hand. En het klopt wel dat we de basistracks heel snel opgenomen hebben: ik speelde de demo in de controlekamer, vervolgens ging iedereen ermee aan de slag – de akkoordenwisselingen leren, arrangementen verzinnen. En dan: opnemen. Meestal één of twee takes, en dat was het dan. Ik kijk altijd uit naar het moment waarop de groep kennismaakt met nieuwe songs: je voelt hoe iedereen intuïtief zijn weg zoekt. It’s basically a no-brain activity: het rolt er als het ware vanzelf uit. Als het werkt, dan werkt het; zo niet, weg ermee. Je kunt een half nummer niet rechttrekken in de postproductie, ’t moet vanaf het begin goed zitten.

»Wat niet wegneemt dat er na de opnames nog maandenlang aan de nummers is gesleuteld.»

HUMO Ik meende begrepen te hebben dat het conflict bij Wire een vast onderdeel van de werkmethode is. Ook dit keer?

Newman «Klonk dat alsof we geen ambras meer maken? Don’t worry, ik had het alléén over het schrijven en uitwerken van de nummers, voor de rest blijft het een hindernissenparcours. De keuze van de songs, de volgorde waarin ze op de plaat verschijnen, de titel: allemaal hartverscheurende keuzes, en dat blijft keihard werken. Kan ook niet anders, hè? Als je helemaal verknocht bent aan een project, dan wil je ook over elk aspect iets in de pap te brokken hebben, en over sommige dingen ben je ’t gewoon vreselijk oneens.»

Lewis «Wire is een soort democratie: we mogen allemaal ons zegje doen, en vervolgens gaan we over tot een stemming. Helaas voor mij wordt mijn mening vaak weggestemd.»

Newman «Het kan er soms een tikje hard aan toe gaan, maar hey: we proberen ons nu eenmaal hyperbewust te zijn van de gevolgen van onze beslissingen. Anders dan sommige van onze collega’s, die hun plaat bij wijze van spreken afgeven aan de voordeur van de platenfirma en vervolgens de industrie haar werk laten doen. Gevaarlijk, want je weet nooit wat die er verder mee aanvangt. Ik begrijp ze ook wel, want het is makkelijker. Maar ik steek liever veel tijd in het nemen van besluiten waar iedereen zich min of meer in kan vinden. Zo hoort het ook, want je bent niet zomaar een stelletje collega’s, eerder een soort familie.»

HUMO De Nederlandse schrijver Oscar van den Boogaard schreef ooit dat je je familie uit vrienden zou moeten samenstellen: niks voor jullie?

Newman «Mijn vader – God bless him – zou daar zijn vaste antwoord tegen ingebracht hebben: ‘Het hemd is nader dan de rok.’ Ook al weet ik dat veel van z’n familieleden hem verschrikkelijk ergerden.

»Ik zou het maar raar vinden als ik zou zeggen: ‘Deze jongen irriteert me, laat ik ’m maar buitengooien.’ Zo werkt het niet. We’re a unit, en of we nu ruzie aan het maken zijn of elkaar opvrijen: we’re still a unit. Het was echt een enorme schok toen Bruce (Gilbert, gitarist, red.) de groep verliet. Ik wilde bijna dat ik in een positie had gezeten om te zeggen: ‘Sorry, maar deze persoon mag niet opstappen.’ Hadden we Matt (Simms, red.) niet meteen aan boord kunnen hijsen, ik geloof nooit dat we waren doorgegaan.»

HUMO Blij te horen dat jullie niet aan bloedarmoede lijden: een groep met bijna veertig jaar op de teller die negentien nummers schrijft voor z’n nieuwe plaat, ’t gebeurt niet vaak meer.

Newman «Weet je hoe dat komt? Doordat ik níét elke dag op een stoel ga zitten componeren. Niet om tegendraads of interessant te doen hoor, het is gewoon een weloverwogen artistieke keuze. Als ik een song ga schrijven, ben ik zo opgewonden als een kleuter, gewoonweg omdat het iets speciaals is. Ik heb mijn laatste nummer geschreven tijdens onze tournee in de VS, afgelopen mei. Misschien dat ik in november, als we gaan repeteren voor onze najaarstournee, nog eens een verse song meebreng. Maar ik zie nog wel. Ik ben geen ambachtsman die uren en uren spendeert aan het aanscherpen van z’n vaardigheden. Wel integendeel: ik ben blij met mijn simpele, ietwat naïeve schrijfstijl. Het is een beetje zoals Charlie Watts drumt: een beetje rondhangen en niks doen, om dan plots vol gas te geven. En te scoren (glimlacht).»

HUMO Misschien is ‘het ambacht negeren’ gewoon een onderdeel van uw ambacht?

Newman «Wie zal het zeggen? Ik laat me altijd graag laatdunkend uit over het concept ‘ambacht’, omdat het in mijn hoofd haaks staat op kunst, en daar hou ik nu eenmaal meer van. Is dat snobistisch? So be it. (Denkt na) Muzikale ambacht doet me altijd te veel denken aan lui die hits in elkaar draaien, of liever: van die nummers die ze op ‘Pop Idol’ zingen en zo. Mij klinken die meestal als een synthese van twintig andere songs die je ook al een keer te vaak gehoord hebt. Alsof ze de juiste knopjes proberen in te drukken om ze toch maar populair te maken. Wrééd oninteressant spul is dat.»


Verankerd in het hier en nu

HUMO Jullie hebben er bijna veertig jaar over gedaan om een plaat naar jullie groep te vernoemen. Proficiat, want veel groepen zitten al na twee, drie platen zonder inspiratie.

Lewis «Ik ben in het verleden vaak met plaattitels komen aandraven, behalve dit keer. Als ik het me goed herinner, heb ik me zelfs serieus verzet toen Colin opperde dat we de plaat maar gewoon ‘Wire’ moesten noemen.»

Newman «We gooien altijd een paar titels in de lucht, maar dit keer was er niet eentje waarover we ’t eens konden geraken. Bovendien waren we nog volop ruzie aan het maken over de volgorde van de nummers (lacht). Uiteindelijk zei onze ontwerper John Wozencroft: ‘Waarom noem je de plaat niet gewoon ‘Wire’?’ Voor hem alleszins een godsgeschenk: hoefde hij maar vier letters op de hoes te zetten, en het zou er sowieso fantastisch uitzien. Vond ik meteen een prima idee, en toen ik het bij de andere leden aftoetste, hadden we al gauw een, euh, werkbare meerderheid. Maar zoals dat gaat bij Wire leggen we ons daar dan niet zomaar bij neer: we willen zelf graag weten waarom het zo’n briljant idee is. En dan krijg je dus discussies over uitstekende platen die ook de groepsnaam dragen – ‘The White Album’ van The Beatles bijvoorbeeld, een ontwerp van Richard Hamilton op een hagelwitte hoes – pretty high art, als je ’t mij vraagt.

undefined

null Beeld

undefined

'De huidige bezetting. V.l.n.r.: Matthew Simms, Graham Lewis, Colin Newman en Robert Grey.'

»Maar het belangrijkste argument was dit: ‘Wire’ is de eerste plaat waarvoor Matt bij het hele proces betrokken is geweest. ’t Voelde dus wel een beetje als een nieuwe start, of alleszins een nieuw hoofdstuk in het verhaal van Wire.»

Lewis «En daarmee heeft Colin me uiteindelijk toch kunnen overtuigen. ‘Wire’ is een soort herbevestiging van onze artistieke lijn, zo van: ‘Kijk, dit is waar we anno 2015 voor staan.’»

HUMO Alleszins niet voor een stelletje nostalgische bejaarden die teren op werk dat ze bijna veertig jaar geleden uit hun mouw hebben geschud. Nooit overwogen om ‘Pink Flag’, ‘Chairs Missing’ of ‘154’ in zijn geheel op te voeren, al was het maar om ook eens langs een uitbundig rinkelende kassa te kunnen passeren?

Lewis «Ze hebben ons daar wel vaker toe proberen te verleiden, maar ’t is een leidend beginsel in Wire: we doen daar niet aan mee. Al van in het prille begin wilden we een eigentijdse band zijn. En dat was toen ook al geen lachertje, want wij klonken heel erg als een groep uit 1977, terwijl de meeste andere groepen als de prototypische punkgroep uit 1976 probeerden te klinken. Er waren toen ook al niet zo gek veel groepen waarvan we vonden dat ze iets particularly interesting deden – behalve Bowie en Eno, dan. Er zit voor een muzikant maar één ding op: live in the now! Je verleden zal je altijd op de één of andere manier sturen, maar je moet één oog strak op de toekomst gericht houden. Ik was triest toen ik onlangs hoorde dat Dieter Moebius overleden was, want hij was nu net zo’n muzikant die het verleden op zijn duimpje kende, maar toch steeds dapper voorwaarts ging – check zijn werk met Cluster maar eens: zo fris dat het klinkt.»

Newman «Ik heb Wire ook altijd gezien als een contemporaine groep die verankerd was in het hier en nu, maar helaas hebben we ook een schare fans die geobsedeerd zijn door wat we in het verleden hebben gedaan, zozeer dat ze weleens vergeten dat wij niet noodzakelijk willen klinken als op onze eerste drie platen. Jammer, want ik durf met een gerust hart beweren dat we op ‘Wire’ weer nieuw territorium hebben betreden. Met ‘Shifting’ bijvoorbeeld: een soulnummer, godbetert! Ik geloof niet dat we ooit eerder zoiets radicaals gemaakt hebben. Om nog maar te zwijgen van ‘Harpooned’, zowat de meest heavy song die we ooit op band gezet hebben.»

Lewis «En wie beweert dat we vroeger scherper waren: dikke zever. We speelden in het voorjaar al een paar keer in de VS, en sorry dat ik het moet zeggen, maar we were absolutely phenomenal.»

Newman «Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen naar concerten gaan om hun jeugd te herbeleven. In ons geval zou dat trouwens geen optie zijn: in de late seventies daagde bij onze shows nauwelijks volk op, er zijn er dus niet zo heel veel wier jeugd onlosmakelijk verbonden is met Wire (lacht). Het hangt er natuurlijk maar van af wat je zoekt: sommige muziekfans verkiezen de artistieke aanpak – ze willen dingen horen die ze nog niet eerder gehoord hebben, van lui die iets te vertellen hebben. Andere beschouwen muziek als louter entertainment: ze willen anderhalf uur aangenaam beziggehouden worden. Ik heb het altijd meer voor het eerste gehad.»


Octopus Paul

HUMO Ik heb nog een paar vragen over de teksten op ‘Wire’; ik neem aan dat ik ze aan Graham moet stellen?

Lewis «Meestal schrijf ik de teksten, maar je zult altijd zien dat de eerste tekst waarover je iets wilde weten eentje van Colin is. Maar shoot.»

null Beeld

HUMO Gaat ‘Octopus’…

Lewis «Ik wist het (lacht). Maar nu ben ik wel razend benieuwd of je het andere nummer dat ik níét schreef er ook kunt uitvissen.»

HUMO ‘Blogging’?

Lewis «Wél van mij. Geveld in de tweede ronde, makker. Had je ‘Sleepwalking’ genoemd, ik had je het maximum aantal punten toegekend.»

HUMO Over naar Colin, dan: ik las dat ‘Octopus’ gaat over Paul, de inktvis van het Duitse Sea Life Centre die zogezegd de scores van het WK voetbal kon voorspellen.

Newman «Klopt: ’t is een symbool van hoe het er tegenwoordig aan toegaat in deze wereld. Mensen stoppen onvoorstelbaar veel geld en energie in een project – in casu: het WK voetbal – en vervolgens gaat een slijmerig beest met alle aandacht lopen. Zie ook: streakers, of lui die hun eigen kleine evenementjes delen op jouw drukbezochte Facebookpagina, in de hoop hun eigen populariteit op te krikken. Ik word daar lichtjes depressief van.»

HUMO Terug naar Graham: gaat ‘In Manchester’ over een specifieke begrafenis aldaar, of heb je die locatie gekozen omdat ze – ik gok maar wat – zo lekker klonk?

Lewis «’t Zal je misschien verbazen, maar veel van mijn songteksten beginnen als een soort reportage – ik zie iets, bijvoorbeeld vanuit het raam van een rijdend voertuig op tournee, en ik noteer het in mijn opschrijfboekje, voor later gebruik. En in het geval van ‘In Manchester’ zag ik inderdaad een IRA-begrafenis een kerkhofweg indraaien, net toen we de stad binnenreden: well, there you go. Sommige recensenten beschuldigen me er wel eens van dat mijn teksten lastig te doorgronden zijn, maar het tegendeel is waar: 90 procent is verdomme echt gebeurd, al durf ik de stukken en brokken realiteit wel eens raar aan elkaar te lijmen.»

HUMO O, je werkt dus écht aan ‘the Trappist guide to happy hours’, zoals je belooft in ‘High’.

Lewis (lacht) «It takes a Belgian to notice that one! En: nee hoor. Ik heb gewoon een bijzondere interesse in bieren, en daar hoort de Belgische trappist uiteraard bij. Maar jullie kijken toch maar beter uit, want Amerika is aan een inhaalbeweging bezig. Twintig jaar geleden produceerden ze daar alleen maar verschrikkelijke rommel, maar de laatste tijd tieren de microbrouwerijen welig – it’s a massive explosion of absolutely astonishing stuff. Ik denk dat we daar dringend nog eens op tournee moeten.»


Beluister 'Wire' integraal hieronder:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234