null Beeld

Woedeaanvallen en spermadoekjes: geheim agent Gary Byrne rekent af met de Clintons

‘De vlieg op de muur’ noemt Gary Byrne zichzelf. In de jaren 90 hield hij als agent van de Secret Service de wacht voor het kantoor van president Clinton. Hij ruimde de rotzooi van Bill op en liet zich de huid volschelden door de first lady. ‘Toen een collega haar op een keer goedemorgen wenste, antwoordde ze: ‘Go fuck yourself.’’ Het leven zoals het is in het Witte Huis.

'De enige reden waarom zij president wil worden, is dat de Clintons verslaafd zijn aan macht en geld'

Ergens in het voorjaar van 1993. De kersverse president Bill Clinton en zijn vrouw Hillary geven een receptie in het Witte Huis om kennis te maken met hun bewakingsagenten van de Secret Service. Gary Byrne en zijn vrouw Genny zijn ook van de partij. Gary werkt sinds juli 1991 als agent van de geheime dienst. Eerst voor de Republikein George H.W. Bush, nu voor de Democraat Bill Clinton. Na een speech en een glas champagne is het tijd voor foto’s. Ook Gary en Genny poseren samen met the first couple. ‘Ik legde mijn hand op de rug van mevrouw Clinton,’ herinnert Gary zich. ‘Maar ik voelde hoe een zachte hand de mijne vastnam en op het achterwerk van mevrouw Clinton legde. Ik stond als aan de grond genageld. Na de foto zei ik lacherig tegen mijn vrouw: ‘Ik geloof dat de president daarnet mijn hand op de kont van de first lady legde.’ Genny zei: ‘De president streelde de hele tijd mijn rug. Waarschijnlijk vind je dat iets minder grappig.’

Meer herinneringen aan zijn jaren in het Witte Huis bundelde de inmiddels gepensioneerde Byrne in het schandaalboek ‘Crisis of Character’. Hij borstelt een niet al te flatterend portret van de Clintons, met Bill als seksverslaafde charmeur en Hillary als valse, agressieve bitch. Nog voor het boek eind juni in de boekhandel lag, twitterde Donald Trump enthousiast: ‘Een voormalige geheim agent van president Clinton vilt achterbakse Hillary door haar als LABIEL en GEWELDDADIG te omschrijven. Slecht temperament voor een president.’

undefined

null Beeld

undefined

'De Clintons waren ervan overtuigd dat de Republikeinse Partij al hun gesprekken afluisterde'

‘Crisis of Character’ stoomde op zowat alle Amerikaanse bestsellerlijsten meteen door naar de eerste plaats. Byrne vindt dat zelf een klein mirakel. ‘Mainstreammedia zoals ABC en NBC weigeren om op een fatsoenlijke manier aandacht te schenken aan mijn boek. Zij beweren dat het mijn bedoeling is om de presidentskandidaat van de Democraten te beschadigen, en ik krijg niet de kans om die nonsens te weerleggen.’

HUMO Ze verdenken u ervan in opdracht van Donald Trump te werken.

Gary Byrne «De waarheid is dat Donald Trump waarschijnlijk op hetzelfde moment als u over mijn boek hoorde. Niemand wist dat ik ‘Crisis of Character’ aan het schrijven was. In heel die periode heb ik er bewust ook niemand iets over verteld. Ik wou mijn collega’s van de Secret Service niet in verlegenheid brengen. Sommigen sturen mij nu wel felicitaties; anderen werken nog bij de Service en durven me niet openlijk te steunen.»

HUMO Mag u, als ex-agent van de geheime dienst, dit boek wel schrijven?

Byrne «Ik mag schrijven wat ik wil. In mijn contract met de Secret Service stond geen geheimhoudingsclausule. Ik heb ook nooit een zogeheten State Secrecy Agreement getekend. Het is wél zo dat bij de beveiligingsagenten van het Witte Huis de ongeschreven wet geldt dat ze hun lippen stijf op elkaar houden over wat ze tijdens hun dienst horen of zien. Maar na 29 jaar trouwe dienst ben ik nu met pensioen en voel ik me niet langer verplicht om te zwijgen. Veel feiten uit mijn boek zijn ook al door anderen gesignaleerd. Zij werden niet altijd geloofd, maar ik zag met mijn eigen ogen hoe Hillary het personeel als vuil behandelde. Ik was de stille, onopvallende man in de kamer die alles registreerde. Ik was de vlieg op de muur. Ik wil dat het Amerikaanse volk de waarheid over mevrouw Clinton leert kennen. Ik twijfel heel sterk aan haar leiderscapaciteiten, want tijdens momenten van stress ontpopte ze zich tot een kwaadaardige furie die haar woede afreageerde op anderen. In vergelijking met Hillary was Richard Nixon het evenbeeld van Mahatma Gandhi. Ik wil dat haar potentiële kiezers weten op wie ze straks zullen stemmen. Ik zeg niet dat ze niet voor haar mógen stemmen. Ik wil alleen dat ze goed geïnformeerd zijn. Weet u dat ik de allereerste geüniformeerde agent van de Secret Service ben die opgeroepen werd om voor een onderzoekscommissie te komen getuigen?»

undefined

null Beeld

undefined

'De Clintons vervolgen mij niet, omdat ze heel goed weten dat ik de waarheid spreek' Gary Byrne

HUMO Eind jaren 90 heeft de beruchte openbare aanklager Kenneth Starr u ondervraagd in het Monica Lewinsky-schandaal.

Byrne «Precies. Ik ben zes keer gedagvaard om voor het Hooggerechtshof te komen getuigen. Het team van Kenneth Starr wilde van mij te weten komen of Bill Clinton en Monica Lewinsky een affaire hadden gehad.»

undefined

null Beeld

undefined

'Monica Lewinsky gedroeg zich als een stalker: ze was niet weg te slaan uit de gangen rond het presidentiële kantoor.'

HUMO Volgens de Association of Former Agents of the US Secret Service (AFAUSSS) zuigt u al uw verhalen uit uw duim. Zij zeggen dat u nooit de wacht gehouden kúnt hebben bij het Oval Office of andere vertrekken van de president. Daar waakten leden van de Presidential Protective Division, zijn persoonlijke lijfwachten.

Byrne «Ze lullen uit hun nek. Waarom moest ik dan zes keer komen getuigen? Tijdens het onderzoek van rechter Starr kenden de mensen aan de top van de geheime dienst alle details over de affaire tussen Clinton en Lewinsky. Maar ze hadden geen zin om zelf te getuigen en lieten mij en mijn collega’s dagvaarden om de kastanjes uit het vuur te halen. Twintig beveiligingsagenten moesten getuigenissen afleggen. Ik heb toen de waarheid verteld, net zoals ik dat nu doe in mijn boek. Die kerels van AFAUSSS hebben geen flauw idee hoe het er toen aan toeging in het Witte Huis. Ik wil dat ze ophouden met hun onzin en zet daar nu juridische stappen voor.»

HUMO AFAUSSS-voorzitter Jan Gilhooly was van 1995 tot 1997 inspecteur bij de Secret Service en zegt dat hij toen nauw in contact stond met de agenten in het Witte Huis én met Hillary Clinton. Hij beweert dat hij nooit klachten over Hillary gekregen heeft. Hij kan zich ook niet herinneren ooit iets over u gehoord te hebben.

Byrne «Ik heb ook nooit met hem samengewerkt. Wat wil dat nu zeggen? Ik heb zoveel mensen nog nooit ontmoet. Het is toch niet omdat een andere gepensioneerde collega fan is van Hillary Clinton, dat mijn boek niet deugt? Elk woord is waar. Gilhooly neemt nu de Secret Service en de Clintons in bescherming. Dat is zijn goed recht, alleen mag hij geen leugens over mij rondstrooien. Ook hij krijgt een dagvaarding in de bus. De Clintons vervolgen mij trouwens niet, omdat ze heel goed weten dat ik de waarheid spreek.»


HIPPIE-INVASIE

HUMO Waar in het Witte Huis hield u de wacht?

Byrne «Meestal vlak aan het Oval Office, het kantoor van de president in de westelijke vleugel van het Witte Huis. Af en toe sprong ik in op andere plaatsen in het gebouw.»

HUMO U startte uw carrière als beveiligingsagent in het Witte Huis bij vader George H.W. Bush. U noemt hem liefkozend ‘Papa Bush’.

Byrne «Zo spreken al mijn collega’s uit die tijd over hem. Hij was een heer van stand: het voorbeeld van hoe de president van de Verenigde Staten er hoort uit te zien. Natuurlijk heeft hij zijn gebreken, maar Papa Bush is een aardige man. Hij is een echte patriot: tijdens de Tweede Wereldoorlog vocht hij als piloot bij de marine. Zijn vliegtuig werd door de Japanners neergehaald boven de Stille Oceaan. Op het laatste nippertje werd hij gered.

»Weet je, de belangrijkste taak van een beveiligingsagent in het Witte Huis is om een hele dag stil te blijven staan en op te gaan in het meubilair. Maar president Bush zag ons altijd: hij kwam ons begroeten en maakte soms een praatje.»

undefined

'Ze liepen er als sloddervossen bij en hun kantoren waren net veredelde studentenkoten'

HUMO Toen het team van Bill Clinton na zijn verkiezingsoverwinning in 1992 het Witte Huis overnam, leek dat voor u op een hippie-invasie. U hield niet van die frisse wind?

Byrne «De hippies hadden lak aan autoriteit. Agenten zoals ik vertegenwoordigden die autoriteit en daarom keken ze neer op ons. Clintons medewerkers stamden uit die hippiecultuur. Zij werden plots zélf de autoriteit waar ze jarenlang op hadden geschimpt. Ze keken nog steeds op ons neer, ze reageerden hun frustraties op ons af en zorgden zeker in de eerste Clinton-jaren voor chaos. Ze liepen er als sloddervossen bij en hun kantoren in het Witte Huis waren net veredelde studentenkoten.»

HUMO Zou het kunnen dat u gewoon een hekel hebt aan jonge mensen die lak hebben aan hypocriete stijfheid en vermolmde grandeur?

Byrne «Ik heb geen hekel aan jonge mensen, maar ik hou niet van pas afgestudeerde verwende snotapen die zich als hooligans gedragen. Het Witte Huis heeft een grote symboolwaarde. De boys and girls van de Clintons toonden geen greintje respect voor het gebouw. Ze liepen er met hun bekers koffie of frisdrank van de ene kamer naar de andere, hingen languit in de zetels en morsten op de tapijten. Ze plakten zelfs stickers op antieke kasten. Ze beschadigden moedwillig cultureel erfgoed. Gelukkig veranderde dat in juli 1994, toen de latere CIA-baas Leon Panetta Clintons kabinetschef werd: hij voerde opnieuw discipline in.»

HUMO In uw boek beschrijft u ook hoe de kersverse vicepresident Al Gore het brandalarm liet afgaan tijdens een zoektocht naar afluisterapparatuur en verborgen camera’s. De Clintons en hij waren bang dat ze afgeluisterd werden?

Byrne «Ja, en die angst nam paranoïde vormen aan. Vader Bush had op een herverkiezing gerekend en vlak voor de verkiezingen had zijn administratie een compleet nieuw telecommunicatiesysteem laten installeren. Dat had flink wat geld en moeite gekost. Bill en Hillary vertrouwden dat hele zaakje niet. Ze bestelden een nieuw systeem bij AT&T. Wij moesten de technici de weg wijzen en ze vertelden ons dat de Clintons ervan overtuigd waren dat de Republikeinse Partij al hun gesprekken afluisterde.»


SCHELDPARTIJEN

HUMO Wat vond u van de mens Bill Clinton?

Byrne «Het zal u misschien verbazen, maar ik vond hem heel sympathiek. Hij was vriendelijk tegen voetvolk zoals wij. Hij is een aardige vent, alleen heeft hij een immens probleem met vrouwen. Als hij mijn 27-jarige nicht een lift aanbiedt, kruip ik op de achterbank om hem in de gaten te houden (lacht).»

HUMO Hillary was iets minder sympathiek?

Byrne «Ze was koud en afstandelijk. Het leek of ze voortdurend boos was en ze had dictatoriale trekjes. Er is nu veel ophef over haar e-mailverkeer als minister van Buitenlandse Zaken, maar dat is typisch Hillary. Ze liet haar eigen mailserver installeren in plaats van gebruik te maken van de officiële regeringsserver. De regels die voor anderen wel gelden, gelden niet voor Hillary. Haar motto is: ‘Doe wat ik zeg, maar doe niet wat ik doe.’»

undefined

null Beeld

'Wie niet naar de pijpen van Hillary danste, werd afgedreigd'

HUMO Hoe behandelde ze u en uw collega’s?

Byrne «Zeer vijandig. Ze vertrouwde ons voor geen haar. Ze leek echt een probleem te hebben met mannen in uniform. Dat werkte bij haar als een rode lap op een stier. Ze blafte ons voor het minste af en reageerde haar frustraties af op het personeel en op de beveiligingsagenten. Sommige collega’s werden continu de huid vol gescholden. Als ze niet naar haar pijpen dansten, dreigde ze hen af. Ik ben trouwens niet de enige die daarover getuigt. Ex-FBI-agent Gary Aldrich was ook een tijdlang bij de Clintons gestationeerd. In zijn in 1996 verschenen boek ‘An FBI Agent Inside the Clinton White House’ beschreef hij hoe ze zeven ondergeschikten het bloed vanonder de nagels haalde. Volgens Aldrich vertrouwde ze die jongens niet en wou ze hen laten vervangen door jaknikkers uit Arkansas. Ze had het alleszins heel moeilijk om haar kwaadheid onder controle te houden. Voor de kleinste onnozelheid begon ze te roepen en te tieren. Veel Witte Huis-medewerkers waren als de dood om een fout te maken. ‘Who’s going to tell Hillary?’ De kleinste misstap kon hen hun job kosten.»

HUMO Jullie klaagden nooit over het gedrag van de first lady tegen jullie superieuren?

Byrne «Toch wel. De spreekwoordelijke druppel was haar aanvaring met een nieuwe beveiligingsagent. Op één van zijn eerste werkdagen liep hij haar in een gang tegen het lijf. Hij zei ‘Good morning’ en ze antwoordde: ‘Go to hell.’ Die jongen was helemaal van streek. Een paar dagen eerder had een andere collega het aangedurfd om haar vriendelijk goedemorgen te wensen. ‘Go fuck yourself,’ had ze toen geantwoord. Na die incidenten ging onze sergeant klagen bij de top van de Secret Service. Zij beloofden dat ze het aan Leon Panetta zouden melden. Er volgden excuses, al kwamen die niet rechtstreeks van Hillary. Er werd ook een interne memo rondgestuurd met het verzoek om in het vervolg alle bizarre uitvallen van de first lady meteen te melden.»

HUMO U zag Bill Clinton ooit met een blauw oog. Was dat het resultaat van een woede-uitbarsting van Hillary?

Byrne «Ik vermoed van wel. Dat blauwe oog was gigantisch. Toen ik aan zijn assistente Nancy Hernreich vroeg wat er was gebeurd, antwoordde ze: ‘Hij is allergisch voor koffie.’ (lacht) Ik heb verschillende keren gehoord hoe Hillary hem uitschold.»

HUMO Vóór de Lewinsky-affaire leek het toch alsof de Clintons een uitstekend koppel vormden? Ze liepen hand in hand, maakten grapjes en waren lief voor elkaar.

Byrne «Lang vóór de Lewinsky-affaire speelden ze al toneel. Tijdens de verkiezingscampagne van 1992 beweerde zangeres en actrice Gennifer Flowers dat ze twaalf jaar lang Clintons minnares was geweest. In 1998 heeft hij die seksuele betrekkingen onder ede toegegeven. Na Flowers, en zeker na Lewinsky, volgden vele andere vrouwen die hem hun ex-minnaar noemden. Sommigen beschuldigden hem zelfs van verkrachting. Maar die beschuldigingen heeft hij altijd staalhard ontkend. Ik wil maar zeggen: al lang voor zijn kandidatuur voor het presidentschap was hij geen onbeschreven blad. Het léék alleen maar of hij en Hillary een voorbeeldig paar vormden.»

HUMO Op 20 juli 1993 joeg Hillary Clintons persoonlijke assistent Vince Foster zich een kogel door het hoofd. Volgens u dreven haar uitbarstingen hem tot zelfmoord.

Byrne «Vince Foster was een advocaat uit Arkansas. Hillary behandelde hem zonder een greintje mededogen. De eerste keer dat ik hem in het Witte Huis tegenkwam, dacht ik: ‘Die man wil hier duidelijk liever niet zijn.’ Zijn lichaamstaal sprak boekdelen: hij was doodongelukkig en zat bovendien in een diepe depressie. Hillary verweet hem dat hij te traag was. Hij slaagde er maar niet in om alle vacatures voor haar staf ingevuld te krijgen. Hij kon al evenmin de weinig flatterende verhalen over haar die toen al de ronde deden, in de kiem smoren. Een kind kon zien dat Foster aan het eind van zijn Latijn was en toch bleef ze op hem inhakken. Hij stapte uit het leven in Fort Marcy Park in McLean, Virginia. Ik zeg niet dat Hillary’s gedrag de rechtstreekse aanleiding was voor zijn zelfmoord, maar de manier waarop ze hem behandelde, heeft hem zeker geen deugd gedaan.»

HUMO Heeft ze zijn leven geruïneerd?

Byrne «Er zat een verscheurde afscheidsbrief in zijn tas. Zijn mislukking was volgens hem de schuld van de FBI, de media, de Republikeinen en zelfs het kantoor van de portiers van het Witte Huis. De laatste zin luidde: ‘Ik was niet voorbestemd voor die job of voor een publiek leven in Washington in de spotlights. Mensen ruïneren wordt er als een nationale sport beschouwd.’»


ESCAPADES

HUMO U zag hoe de 22-jarige stagiaire Monica Lewinsky hardnekkige pogingen ondernam om binnen te raken in het kantoor van president Clinton?

Byrne «Ja. Dat was heel raar. In de lente van 1996 wou zij per se binnen raken in het Oval Office: ze probeerde mij en andere beveiligingsagenten te verschalken. Er werkten wel meer stagiairs in het Witte Huis en zij was lang niet de enige die tot bij de president wou raken. De meesten waren star-struck, maar Monica was anders. Zij gedroeg zich als een stalker en was niet weg te slaan uit de gangen rond het presidentiële kantoor. Ik ging klagen bij Clintons adjunct-kabinetschef Evelyn Lieberman. ‘Die stagiaire Monica Lewinsky wil per se tot bij de president raken. Ik vertrouw haar niet.’ Waarna Monica’s pasje voor de West Wing werd ingetrokken. Tot ze een tijd later met een blauwe pas voor mijn neus stond te zwaaien. Blauw wil zeggen dat ze tot de betaalde staf van de president behoorde. Vervolgens stapte ze vastbesloten het Oval Office binnen. Nu, Monica was in die tijd niet het enige liefje van de president.»

HUMO Hoe weet u dat zo zeker?

Byrne «Ik was bevriend met Nelvin, de Filipijnse steward die de hemden van de president streek en hem thee en koffie bracht. Nelvin was heel discreet, maar in de Monica-periode sloeg hij op tilt. Op een dag kwam hij bij me uithuilen toen ik de post aan het sorteren was. Hij liet me de handdoekjes zien die hij elke dag met de hand uitwaste in zijn keukentje. Hij was het beu om voortdurend de rotzooi van de president te moeten opruimen. Sommige handdoekjes zaten onder de lippenstift, andere zaten vol sperma. Nelvin durfde ze niet naar de wasserij te sturen, want zo zouden de roddels alleen maar toenemen. De kleur van de lippenstift op de handdoekjes was niet die van Monica, maar leek verdomd veel op die van een receptioniste. Ik wou Nelvin helpen, stopte alles in een zak en heb die onderweg naar huis in een vuilniscontainer gedumpt.»

HUMO U schrijft in uw boek dat u de president betrapte in de Map Room van het Witte Huis met de inmiddels aan kanker overleden Eleanor Mondale, dochter van ex-vicepresident Walter Mondale.

Byrne «Ik stond samen met een collega op de gang op wacht. Een steward stapte de Map Room binnen met een proper hemd voor de president. Toen de deur openging, zagen we de president en Eleanor Mondale elkaar innig zoenen. Bill schrok, hij keek naar ons en wij naar hem. Hij liet haar los, stapte naar de deur en staarde ons indringend aan voor hij ze sloot. Ik zei tegen mijn collega: ‘Here we go again.’ (lacht)»

HUMO Waarom neemt u zo’n aanstoot aan de seksuele escapades van Bill Clinton? Wij hebben daar toch niets mee te maken?

Byrne «Hij gedroeg zich niet zoals een president zich hoort te gedragen. Daar komt bij dat het mijn job was om hem te beschermen. Ik moest ervoor zorgen dat hem niets kon overkomen en toch slaagde zo’n stagiaire erin om zich bij hem naar binnen te bluffen. Dat kon alleen maar omdat híj dat mogelijk maakte. De getuigenissen die Kenneth Starr heeft verzameld, maken deel uit van de Amerikaanse geschiedenis. Ze tonen aan dat de president heeft gelogen over zijn relatie met mevrouw Lewinsky. Onze kinderen van 12 moeten nu op school leren hoe een president zich in het Witte Huis te buiten ging aan vunzige spelletjes met een vrouw die niet de zijne was. Vindt u dat normaal?»

undefined

null Beeld


HET MERK CLINTON

HUMO Zijn de woedeaanvallen van Hillary Clinton niet te begrijpen in het licht van de Lewinsky-affaire?

Byrne «Ik kan aannemen dat Hillary Clinton het niet fijn vond dat haar man haar maar bleef bedriegen. Maar u schat haar verkeerd in. Wat haar vooral stoorde, was dat de Lewinsky-affaire het merk Clinton besmeurde. Ze wist dat hij verschillende avontuurtjes had, maar ze bleef lang geloven dat de Lewinsky-affaire enkel op roddels was gebaseerd. Toen Monica Lewinsky op de proppen kwam met haar inmiddels beruchte blauwe jurk met spermavlekken, wist de advocaat van Bill Clinton hoe laat het was. Na overleg met Bill heeft hij Hillary ingelicht. Toen pas! Die mededeling had onmiddellijk effect op haar gedrag, en dat is inderdaad normaal. Toch koos ze ervoor om na die zoveelste vernedering bij hem te blijven.»

HUMO U ziet haar als het brein achter het merk Clinton?

Byrne «Ja. Of je het leuk vindt of niet, ze vormen wel degelijk een goed team. In de jaren 90 was hij het gezicht van het merk Clinton. Hij was charmant, wist hoe hij mensen voor zich moest winnen, liet harten sneller slaan en zorgde zo voor Hillary’s ticket richting succes. De enige reden waarom zij nu president wil worden, is dat allebei de Clintons verslaafd zijn aan macht en geld. Dankzij zijn presidentschap hebben ze miljoenen dollars binnengehaald.»

HUMO Zijn niet zowat alle Amerikaanse presidentskandidaten walgelijk rijk? Donald Trump is toch ook geen arme duts?

Byrne «Dat is zo, maar toch spannen de Clintons de kroon. Hun Clinton Foundation draait zogezegd rond liefdadigheid, maar zowel Bill als Hillary gebruikt die om er zelf beter van te worden. Toen zij minister van Buitenlandse Zaken was, sloot ze een grote wapendeal met Saoedi-Arabië. Dat land blijkt één van de grote sponsors van de Clinton Foundation te zijn. Hoe toevallig is dat?»

HUMO Op wie stemt u in november?

Byrne «Ik vind het tweede amendement van onze grondwet het allerbelangrijkste: ‘A well regulated militia, being necessary to the security of a free state, the right of the people to keep and bear arms, shall not be infringed.’ De kandidaat die opkomt voor vrij wapenbezit, krijgt altijd mijn stem. Meestal is hij lid van de Republikeinse Partij (grijnst).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234