null Beeld

World Trade Center


Oliver Stone
die 9/11 aanpakt? Dan verwacht je spontaan een film waarin vooral aandacht wordt besteed aan de complottheorieën, de verborgen agenda's van Bush, en de motieven van de daders. Wat je níet verwacht is een van misplaatste meligheid barstende en ronduit vervelende rampenfilm.

Maar dat is precies wat Stone heeft gemaakt. Was 'United 93' achteraf gezien een volstrekt onsentimentele, verrassend sobere en behoorlijk neutrale reconstructie van de gebeurtenissen aan boord van het vierde gekaapte vliegtuig, dan is 'World Trade Center' een stuitend manipulatieve zaterdagavondfilm die op het vlak van sentimenteel gezemel all the way gaat. De film vertelt het verhaal van twee flikken die onder het puin van de ineengestorte WTC-torens op redding liggen te wachten, waarbij we van geluk mogen spreken dat hun hoofden tussen het gruis blijven uitsteken: nu kunnen we tenminste nog nét zien dat Nicolas Cage hoogst ongeloofwaardige grimassen ligt te trekken terwijl hij, ten einde zichzelf moed in te pompen, vrolijk het deuntje van 'Starsky & Hutch' neuriet. Met twee sprekende hoofden vul je evenwel geen volledige film, en dus snijdt Stone ook af en toe naar de huilende echtgenotes die op het thuisfront op nieuws zitten te wachten (het zou ons verbazen als ze de gelegenheid hadden gebruikt om een feestneus op te zetten). Kortom, Stone haalt alle cinematografische trucjes uit de kast (die flashbacks!) met als doel toch maar zoveel mogelijk traanvocht uit onze ooghoeken te trekken (hoogtepunt: de nu al legendarische verschijning van Jezus Christus). Het is eigenlijk straf: uit de verschrikkelijke gebeurtenis die 9/11 was, weet Stone toch nog een film (of beter nog: een propagandafilm) te puren waarbij je je goed en trots en blij kan voelen en waarbij de gemiddelde Amerikaan allicht spontaan de aandrang voelt om in 'The Star-spangled Banner' uit te barsten.

En dan nu de vraag van één miljoen: waarom, Oliver? Nu is het wel zo dat Stone onmiddellijk na het floppen van 'Alexander' had verklaard dat een nieuw debacle waarschijnlijk het einde van zijn carrière zou betekenen; misschien heeft hij daarom voor één keer de nek gebogen, om volgende keer weer uit te kunnen pakken met een échte Stone-film. Maar het blijft ontluisterend. Oliver Stone die zich ontpopt als dienstknecht van het post-9/11-chauvinisme: zelfs Bin Laden zal nooit hebben vermoed dat de aanslagen van elf september zóveel effect zouden sorteren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234