null Beeld

World War Z

Brad Pitt contra de zombies. Yééééééé-hà!

Erik Stockman

Zes ellenlange jaren in de maak, keer op keer uitgestelde releasedata, een script dat langs een dozijn scenaristen passeerde en onderweg van een ‘All the President’s Men’-achtige politieke thriller evolueerde tot een onversneden actieverhaal, een uit de pan swingend budget, peperdure re­shoots, gloeiend artistiek wapengekletter tussen de hoofdacteur (Brad Pitt was tevens producent) en de regisseur (Marc Forster van ‘Quantum of Solace’): de productie van ‘World War Z’, de duurste zombieflick aller tijden, heeft etter en bloed gekost.

Maar zie: de makers hebben uit het puin zowaar een puntige scherf cinema kunnen redden, een entertainende, spannende mengeling tussen een intense zombieprent in de trant van ‘28 Days Later’ en een grootschalige einde-van-de-wereld-film in de sfeer van ‘2012’. Een film ook die ons, nogal onverwachts, ter hoogte van de hartstreek opzadelde met een akelig beklemmend gevoel.

De vele verre locaties geven ‘World War Z’ bij momenten de exotische reistascharme van een Jason Bourne-prent: per vliegtuig en per helikopter, maar soms ook gewoon met de fiets, hopt VN-crisisspecialist Gerry Lane (Pitt) van de ene hot zone naar de andere, op zoek naar een remedie én een verklaring voor de sinistere zombiepandemie die de mensheid in snel tempo aan het uitroeien is. In een grappige scène krijgt Gerry van een onfrisse, door de fantastische David Morse vertolkte CIA-agent te horen waarom Noord-Korea als enige land ter wereld voorlopig gespaard is gebleven: daar hebben ze het zombieprobleem opgelost door in amper vierentwintig uur van de hele bevolking de tanden te trekken. Kies gehandeld!

De walking dead in ‘WWZ’ behoren overigens tot een merkwaardige variëteit: geen schuifelende George A. Romero-creaturen, maar snelle sprinters die zich met een nooit eerder geziene agressie op hun gezonde medemensen smijten (háp!). Maar wat Brads zombies pas écht uniek en schrikaanjagend maakt – en de hele film bij uitbreiding tot een behoorlijk beklemmende ervaring - is hun hysterische kuddegedrag.

Wanneer de zombies bijvoorbeeld op een hinderlijk muurwerk stoten, beginnen ze met duizenden tegelijk op en over elkaar te klauteren, tot ze een soort levende, steeds hoger reikende berg vormen die zich over de hindernis heen kromt. Een beetje zoals de forenzen op het perron van Gent-Sint-Pieters zich tijdens de ochtendspits massaal op de reeds overvolle trein naar Brussel werpen (de horror!).

Het beeld van de zombies die, als in een opeenvolging van aanrollende tsunami’s, de ringmuur rond Jeruzalem trachten te doorbreken, is wat ons betreft één van de strafste, meest angstaanjagende en meest iconische fresco’s die we de laatste tijd in een Hollywood-blockbuster hebben gezien. Voor elke originele vondst – zou er in Israël inderdaad zoiets bestaan als de Tiende Man? - zit er in ‘World War Z’ jammer genoeg wel een ondraaglijk goedkoop clicheetje: nét wanneer onze held zo geruisloos mogelijk naar zijn klaarstaande jet probeert te fietsen – u moet weten dat deze zombies op geluid reageren – begint, uiteraard, wat dacht u, het zou er nog aan mankeren, een mobieltje te rinkelen. Duh!

Maar goed: in het zomerseizoen, die pufferige periode waarin wij onze maatstaven steevast laten zakken tot op het niveau van onze uitdeinende bierbuik, vinden wij dat soort scènes eerder amusant dan ergerlijk. Of ‘World War Z’ nu een betere film was geworden indien de makers trouwer waren gebleven aan de bestseller van Max Brooks (‘World War Z: An Oral History of the Zombie War’ is eigenlijk een compilatie van fictieve VN-rapporten, ooggetuigenverslagen en interviews met militairen, overlevenden, en wetenschappers die jaren later terugkijken op de zombieapocalyps) is een vraag waar wij niet bepaald wakker van liggen.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234