Wu-Tang Clan - 8 Diagrams

De terugkeer van de Wu-Tang Clan wordt al maanden aangekondigd in de Amerikaanse hiphopblaadjes (onze favoriete vrijetijdslectuur, alleen al om de wansmakelijke advertenties voor diamond grills en leisure wear).

Op '8 Diagrams' zou RZA zou de hiphop redden van 'the southern shit' - lees: het Neptunes- en Timbaland-geluid - en de wereld tonen dat er meer te beleven valt dan de gefingeerde vete tussen Kanye West en 50 Cent.

De veertienjarige zoon van wijlen Ol' Dirty Bastard zou de plaats van zijn vader innemen. Los-vast lid Cappadonna zou na een omzwerving als taxichauffeur opnieuw zijn ingehuurd onder het pseudoniem Cab Driver. En bovenal: op '8 Diagrams' zou de Clan opnieuw 'Re-united' zijn, wat niet meer gebeurd was sinds 'Wu-Tang Forever' van tien jaar geleden.

Het goeie nieuws is dat '8 Diagrams' de meest kleurrijke plaat is die de Clan ooit gemaakt heeft: er staan zelf songs (!) op. Het slechte nieuws is dat het meteen ook hun meest wisselvallige is. Het probleem is vooral dat er wordt gezongen en gitaargespeeld. We begrijpen dat hiphoppers na jaren samplen the real deal willen, maar de geschiedenis wijst uit dat de combinatie rappers-livemuzikanten niet altijd een goed idee is.

Het lome, stonede 'Wolves' met George Clinton is nog lachen, maar 'The Heart Gently Weeps' - John Frusciante speelt de riff van 'While My Guitar Gently Weeps', Dhani Harrison (zoon van George) drumt en Erykah Badu zingt - is ronduit affreus. In 'Stick Me for My Riches' doet gospelzanger Gerald Alston iets bijzonder aanstekelijks dat doet denken aan 'Across 110th Street' van Bobby Womack. Props! Maar u hoort ons komen: 'Starter' en 'Windmill' zijn slappe songs die het daisy age-geluid van Dela Soul in herinnering brengen, en dat is niet wat wij verwachten van de Wu (zou Raekwon dát bedoeld hebben toen hij kritiek had op 'hippie hiphop'?).

Wij prefereren de hardere RZA: zoals in het strakke 'Take It Back' (gedragen door een verknipte sample van Bob James' 'Nautilus') of de koortsige grootstadsnachtmerrie 'Unpredictable', met gastrol voor Dexter Wiggle, of het triomfantelijke 'Rushing Elephants', dat herinnert aan 'Gravel Pit'.

Gesteld dat de hiphop gered dient te worden, dan doet '8 Diagrams' dat niet: het is een middelmatige plaat met een vijftal uitschieters. Young Dirty Bastard is overigens nergens te bespeuren (ook dát was een kwakkel), maar in de zeven minuten durende afsluiter 'Life Changes' brengen alle clanleden wel hulde aan vader ODB - mét humor.

Bij wijze van afscheidsgroet citeren wij Method Man: 'Shame on a nigga, I heard the reaper done came to get'cha / So I done copped this fifth of vodka / And in your honor I grown this fetish for loose ladies and baby mommas / Some say it's bad Karma, what you do (...) Damn it hurts me, I hate it when brothers go early.' Zo is het maar net.

Toptrack: Take It Back

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234