WWWater: superster in wording Charlotte Adigéry

WWWater zit in een stroomversnelling! In gesprek met superster in wording Charlotte Adigéry (27).

'Ik hou wel van de punk-attitude: je hoeft geen virtuoos te zijn, je moet gewoon álles geven'

De trofee voor WWWaters derde plaats op de jongste Red Bull Elektropedia Awards (in de categorie ‘Doorbraak’) staat op de kast, maar daar heeft ze zelf niks mee te maken: ‘Mijn lief heeft die daar gezet.’ Het lijkt een beetje de constante te zijn in haar carrière. Adigéry wordt dankzij haar unieke, tegelijk donkere en catchy r&b-elektronica (luister maar naar de geweldige songs ‘WWWater’ en ‘Mine Yours’) op handen gedragen, maar zelf kijkt ze alleen vooruit – behalve wanneer een interviewer haar vraagt om terug te blikken.

HUMO Hoe is je muzikale carrière begonnen?

Charlotte Adigéry «Heel simpel: ik ben gewoon op een podium gaan staan. Omdat ik zoveel mogelijk ervaring wilde opdoen, nam ik alle projecten als sessie- en achtergrondzangeres aan. Ik zong blues, reggae, soul... Alles! Tegelijk wilde ik zoveel mogelijk te weten komen over muziek, dus ging ik studeren aan de PXL-hogeschool. Daar heb ik niet alleen de héle discografie van The Beatles ontdekt, maar ook veel alternatieve bands zoals Nina Hagen en The Slits. Ik hou van bijna alle genres, en ik ontdek graag de verhalen achter een genre, beweging of artiest. Ik zie muziek als één groot samenhangend verhaal, en daardoor voel ik nauwelijks grenzen in die muziek die ik zelf maak.

»Het begon pas echt te kriebelen om een solocarrière te beginnen toen ik de backing vocals mocht verzorgen bij Baloji en bij Arsenal. Dat was enorm leuk, maar al snel voelde ik dat het niet genoeg was. Dat ik ook zélf iets te vertellen had.»

HUMO De bal ging aan het rollen door een klein rolletje in de film ‘Belgica’, waardoor je in contact kwam met je mentors Stephen en David Dewaele.

Adigéry «Ja, Felix Van Groeningen (de regisseur, red.) zocht een zangeres om in één scène een nummer te playbacken. Voor die zoektocht werkte hij samen met Stephen en David, die als Soulwax de soundtrack verzorgden. Ze waren eerst gegêneerd dat ik ‘maar’ moest playbacken – ‘Sorry, we weten dat je een goeie zangeres bent!’ – maar zelf vond ik dat niet erg. Ik was gewoon blij dat ik hen kon leren kennen (lacht).

»Ze vroegen toch om eens een zanglijntje op te nemen. Dat vonden ze goed en daar is het nummer ‘The Best Thing’ van gekomen, dat ik dus mocht inzingen. Ik raapte dan mijn moed bij elkaar en liet hen mijn eigen muziek horen. Ik herinner me hun reactie nog goed: ‘Vree Leftfield, de max!’ (lacht) Ze wilden weten wat ik met mijn muziek van plan was, en boden hun hulp aan: ‘We denken dat jij veel verder kunt raken dan Vlaanderen. Jij gaat het máken.’»

HUMO Wat was jouw reactie?

Adigéry «Whoa whoa, rustig! (lacht) Maar zo is het altijd gegaan wanneer ik met hen samenwerk: zij zien mijn potentieel voor ik het zélf zie. Ik schat Stephen en David héél hoog in, zowel in de Vlaamse als in de internationale muziekwereld. Dat zij zoveel vertrouwen in me hebben, is een zaligheid.»

HUMO Was je aanvankelijk toch niet een klein beetje geïntimideerd?

Adigéry «Het zijn schatten van kerels, maar ik voel me in hun bijzijn nog altijd een kneusje (lachje). Hun referentiekader is een miljoen keer groter dan het mijne! Zij snáppen muziek, kennen alle draadjes die genres en plaatsen en muzikanten met elkaar verbinden. Vandaar ook dat ze zo’n revolutionaire dj’s zijn. Salt-N-Pepa mixen met The Stooges? Sure!

»Ondanks hun kennis luisteren zij op een erg pure manier. Het kan hen niet schelen wat cool is, want zij luisteren met hun hart. Net als ik zijn het muzikale sponzen. Ze zijn mijn muzes (lacht).»

HUMO Wat is eigenlijk het verschil tussen WWWater en Charlotte Adigéry?

Adigéry «Voor de muziek die ik als Charlotte Adigéry maak, en die uitkomt op het Soulwax-label DEEWEE, hebben Stephen en David me samen gezet met producer Boris Pupul (de zoon van Kamagurka, ook bekend van Hong Kong Dong en The Germans, red.). Hij is ondertussen één van mijn allerbeste vrienden: de broertjes Dewaele hebben dat héél goed aangevoeld (lacht). Eigenlijk vind ik het jammer dat het project ‘Charlotte Adigéry’ heet. Het is echt wel iets van ons tweeën.

»WWWater is wél helemaal van mezelf, ook al begin ik nu meer nummers te schrijven tijdens de repetities, samen met de muzikanten. Het is een meer duister project, meer punky. Ik wil niet beweren dat ik punk ben – verre van – maar ik hou wel van de attitude: je hoeft geen virtuoos te zijn om iets te delen met een publiek, je moet gewoon álles geven.»

HUMO Na de eerste WWWater-ep heb je even met een writer’s block geworsteld. Wat daarna moest volgen en wat de toekomst zou brengen, was je niet meteen duidelijk?

Adigéry «Toen de ep uit was, was mijn sound alweer geëvolueerd, en wilde ik iets totaal anders maken. Ik wilde niet dat mensen mij met de sound van ‘La Falaise’ zouden vereenzelvigen, omdat ik dat zelf nog maar als een aanzet zag. Daar zat ik even mee vast.

»De singles die ik binnenkort uitbreng, zijn er vooral om te laten horen hoe WWWater nú klinkt!»

HUMO Die nummers – ‘Never Nuff’ en ‘Screen’ – hebben een actueel thema: de krampachtige zoektocht naar geluk.

Adigéry «Ze gaan vooral over het lóslaten van dat voortdurende streven naar geluk. Ik vind dat mijn generatie veel te veel tijd verspilt aan er gelukkig úítzien, aan de mening van anderen. Het lijkt alsof je nu aan een hoop voorwaarden moet voldoen om kans te maken op geluk – terwijl het net iets is waarvoor je moet openstaan, iets dat je spontaan overvalt en dat je jezelf moet gunnen.»

HUMO Aan welke voorwaarden moet je dan zogezegd voldoen voor je jezelf gelukkig mag noemen?

Adigéry «Je moet succesvol, productief, sociaal én mooi zijn. Die maskerade is eigen aan de mens, die is niet exclusief verbonden aan deze tijd, maar door sociale media wordt het eens zo hard verkocht: ‘Het moet zo en anders tel je niet mee.’

»Daarom wil ik zeggen: wees toch alsjeblieft tevréden met wie je bent! Je krijgt één leven en dat is – als je het even vanop een afstand bekijkt – een mirakel, dus ben je het aan jezelf verplicht om ervan te genieten. En dat is moeilijk, want het leven is niet altijd positief. Maar we moeten het onszelf ook niet moeilijker maken dan het al is. Dat probeer ik te uiten in mijn muziek. In de eerste plaats omdat ik er zelf mee worstel (lachje).»

HUMO Is het podium voor jou de plek bij uitstek om alles even los te laten?

Adigéry «Absoluut. Daar is dat heel gemakkelijk voor mij. Dan gaat alle zelfbewustzijn het raam uit en sta ik los van tijd en ruimte – dan ben ik volledig in connectie met de mensen rondom mij en met mijn eigen lichaam.»

HUMO Hadden ‘Never Nuff’ en ‘Screen’ ook op je debuut-ep ‘La Falaise’ kunnen staan?

Adigéry «Ze klinken anders. De nieuwe nummers zijn veel vuiler en rauwer: ik mag nu schreeuwen! Ik ben veel minder voorzichtig.»

HUMO Zijn er nummers die je niet meer speelt?

Adigéry «‘My Hands’. Veel mensen vinden dat jammer. ‘Dat is toch een cool nummer?’ Ik weet waarom ze het een cool nummer vinden – het is een aangename akkoordenprogressie die wérkt – maar dat is voor mij geen reden om het te spelen. Als ik het niet voel, dan gaat het niet. En muziek draait toch om oprechtheid?

»Als luisteraar heb ik dat ook. De artiest moet het menen. Van zodra het een pose is, haak ik af. Maar als ik hoor dat je het meent, hang ik aan je lippen.»

'In een nieuwe song zing ik in het creools – de taal van Martinique. Mijn roots, mijn identiteit... Ik ben er steeds méér mee bezig.'

HUMO Wat als je door zulke beslissingen het grote succes uit de weg gaat?

Adigéry (haalt haar schouders op) «So be it. Ik doe níét alsof.»

HUMO Als het niet succes is, wat is dan wel je grote ambitie?

Adigéry «Via muziek kunnen vertalen wat er in me zit. De manier waarop ik de wereld beleef tot uiting brengen. En het sleutelwoord daarbij is vrijheid. Ik wil vrij zijn! Financieel vrij – ik wil kunnen doen wat ik graag doe, zonder dat ik rijk hoef te worden – maar ook een vrije persoonlijkheid is van belang. Als kind zijn we zo onbezonnen, en hoe ouder we worden, hoe meer we met de handrem op leven. Angsten en onzekerheden kruipen er langzaam in en blokkeren je. Mijn ultieme ambitie is om die blokkeringen van me af te schudden, om heel púúr te kunnen creëren.

»Ik wil vrij kunnen zijn omdat ik wéét dat ik zo andere mensen positief kan beïnvloeden. Misschien is dat wel mijn grootste wens: om gewoon góéd te zijn voor iedereen.»


Hakken met mama

Als je haar één seconde hoort praten, weet je meteen dat ze Gentse is – ze is pas van de binnenstad naar de rand verhuisd – maar schijn bedriegt. Haar roots liggen zo’n 8.500 kilometer naar het zuidwesten, in de Kleine Antillen in de Caraïbische Zee. Haar mama komt van Martinique, haar papa van Guadeloupe: twee eilanden die een kleine tweehonderd kilometer van elkaar liggen, op een boogscheut van de Dominicaanse Republiek. En toch leerden Charlottes ouders elkaar pas in België kennen.

Adigéry «Speciaal, hè? Mensen uit mijn regio zijn zeldzaam hier in Vlaanderen. Als het over mijn afkomst gaat, vraagt niemand ‘Waar kom je vandaan?’, maar wel: ‘Uit welk deel van Afrika kom je?’ Terwijl er natuurlijk overal zwarte mensen leven! Wel leuk: Martinique en Guadeloupe liggen in dezelfde regio als Barbados en Trinidad en Tobago, waar respectievelijk Rihanna en Nicki Minaj vandaan komen – ik zit dus in goed gezelschap (lacht).»

HUMO Hoe zijn jouw ouders hier terechtgekomen?

Adigéry «Veel jongeren van ginds zijn in Europa beland door te gaan studeren in Frankrijk. Mijn mama is op haar achttiende, rond 1970, naar Parijs getrokken om schoonheidsspecialiste te worden. Van daaruit heeft ze, na jarenlange zware armoede, heel het land ontdekt. Ze was er met haar jongere broer, en toen die zijn lief uit Gent naar haar geboortestad volgde, vroeg hij aan mama of ze meekwam.

»Mijn oom was heel creatief – hij schilderde bijvoorbeeld – en in Gent zag hij meteen een gat in de markt: er waren geen cocktailbars (lacht). Dus opende hij de eerste cocktailbar in de stad, de Madinina – de naam is een verwijzing naar Martinique, en betekent ‘Het bloemeneiland’. Later heeft mama de zaak overgenomen en uitgebreid. Jammer genoeg bestaat ze niet meer, in het pand zit al even een souvenirwinkeltje.

»De verhuis van Frankrijk naar België was een grote cultuurshock voor mama, want zoveel zwarten had je hier toen nog niet. Ze werd geconfronteerd met héél zwaar racisme.»

HUMO Vertelt ze jou daarover?

Adigéry «Zeker! Ik word óók nog regelmatig met racisme geconfronteerd, maar bij haar was het anders. Vroeger werd je als zwarte nog voor het minste gearresteerd. Mama en haar broer waren eens dozen in de auto aan het laden in het centrum van de stad toen een agent vroeg: ‘Wat doen jullie hier? Als er iets gebeurt, dan zijn het altijd de zwarten.’ – Waarop zij: ‘Sorry, maar dit is ons café.’ Nu kán zoiets gelukkig niet meer – behalve in Amerika dan.

»Toen ik zestien was, heeft mijn mama eens een nacht in de cel gezeten. Ik word er nog altijd kwaad van. Na een drukke werkdag was ze nog iets gaan drinken met collega’s en nadien nam ze een taxi naar huis. Toen die haar thuis afzette, merkte ze dat ze haar portefeuille vergeten was. Normaal maakt de taxichauffeur dan een overschrijvingsformulier op, maar die chauffeur belde meteen naar de politie. Terwijl mama nog voorstelde om in huis geld te halen. Ze was toen in de vijftig, maar ze werd meteen in de boeien geslagen en naar het politiebureau gebracht. Daar vroeg ze om een telefoon, zodat ze mij kon bellen – ik was alleen thuis – waarop de agenten: ‘Ta gueule, connasse!’ – ‘Kop dicht, slet!’ Toen raakte ze in paniek, en begon ze te roepen, waarop de agenten haar op haar knieën tegen de stenen smakten. Daarna moest ze zich ook nog uitkleden, voor de ogen van iedereen en werd ze in haar lingerie in het cachot gestoken. ’s Ochtends kwam ze helemaal kapot thuis. Die nacht heeft haar nog lang achtervolgd.»

HUMO Hoe zat het met je papa?

Adigéry «Hij was nog heel jong toen hij vanuit Guadeloupe naar Marseille trok. Daar heeft hij, in de jaren 60, zijn legerdienst gedaan. Hij zegt altijd dat het de tijd van zijn leven was (lacht). Marseille was toen een warme, open gemeenschap met veel dansen, feestjes, zwempartijtjes... Toen die topperiode achter de rug was, is hij als lasser aan de slag gegaan in het noorden van Frankrijk. Via een aantal klusjes kwam hij uiteindelijk bij Sidmar in Gent terecht, het grote staalbedrijf dat nu ArcelorMittal heet. In Gent leerde hij via mijn oom mijn mama kennen. Mama was al 38 en niet zeker of ze wel kinderen kon krijgen, maar plots was ik daar! (lacht)»

'Toen ik kind was, nam ik met mama liedjes op met het beste cadeau dat ik ooit heb gekregen: zo'n Fisher Price-radiootje met een microfoon eraan ''

HUMO Zijn het je ouders die muziek in je leven hebben gebracht?

Adigéry «Het zijn twee muziekbeesten, maar ik ben vooral bij mama opgegroeid, want de relatie heeft niet lang geduurd. Mama zingt de hele dag door. En als ze niet zingt, dan fluit ze. En als ze niet fluit, dan danst ze (lacht). Ze heeft altijd voor mij gezongen – al van toen ik in haar buik zat. Zingen is onze manier om ons samen te amuseren. Toen ik kind was, namen we liedjes op met het beste cadeau dat ik ooit heb gekregen: zo’n Fisher Price-radiootje met een microfoon eraan.»

HUMO Welke liedjes zong jouw moeder voor je toen je klein was?

Adigéry «Veel Franse chansons. Charles Trenet, Bourvil – de oude garde. Hoe ging het ook weer? (Zingt) ‘Le soleil a rendez-vous avec la lune / Mais la lune n’est pas là et le soleil l’attend.’ (glimlacht) Ze zette ook altijd veel soul op: Otis Redding, Al Green, Lauryn Hill...

»Mama had eens een vriend die samenwerkte met een managementbureau van grote namen zoals de Red Hot Chili Peppers. Dan ging mama die bands mee de hand schudden op zomerfestivals. Op Dour heeft ze zo Queens Of The Stone Age ontmoet. Cool, hè? Ze is enorm open-minded. Als ik straks een goed technonummer opzet, dan staat ze binnen de minuut mee te hakken (lacht). Dat ik naar álles luister, heb ik aan haar te danken.»

HUMO Jouw mama kan je muziek wel smaken, hè?

Adigéry «Natúúrlijk! Zij vindt mijn muziek heel eigen. ‘Niemand klinkt zoals jij,’ zegt ze soms (lachje). Moederliefde, hè – ook al heeft dat er volgens haar niks mee te maken.»


moderne slavernij

HUMO Wat steeds meer aanwezig is in je muziek, zijn je roots en het eiland Martinique.

Adigéry «In een song op mijn nieuwe ep zing ik in het creools – de lokale taal. Het is een nummer met de typische drumpatronen van daar. Maar óók met techno (lacht). Mijn roots, mijn identiteit... Ik ben er steeds méér mee bezig. Dan vraag ik aan mama: ‘Hoe zeg je dit? En wat weet je nog dáárvan?’ Ooit wil ik ginder muziek gaan maken met lokale muzikanten.»

HUMO Kom je er vaak?

Adigéry «Regelmatig, maar nu is het toch al anderhalf jaar geleden. Ik moet nog eens een reis plannen, want ik geniet er elke keer met volle teugen van. Dan zitten we met de hele familie aan tafel te eten, te lachen, dom te doen... En binnen de kortste keren wordt er iemand aangemoedigd om te zingen of te dansen. Bij mijn tantes moest ik altijd de dansjes nadoen die zij me voordeden, of de liedjes zingen die zij graag hoorden. Bij mijn ene tante was het altijd Edith Piaf. Dan zat ik mee te kwelen met ‘L’homme à la moto’, terwijl mijn nichtjes dansten op ragga en dancehall (lacht).»

HUMO Hebben je familieleden in Martinique het goed? Je zei daarnet dat je mama in armoede opgegroeid is...

Adigéry «Intussen wel, gelukkig maar. Mijn opa was een gepassioneerde garagist en technicus, maar het heeft héél lang geduurd voor hij wat begon te verdienen met zijn zaak. Intussen moest oma thuis alles alleen doen, met negen kinderen. Mama zegt: ‘Soms aten we gewoon een stuk oud brood met look en azijn, om het toch een béétje smaak te geven.’ Tot mijn oma op het geniale idee kwam om een patisserie te openen. Zo zijn ze er stilaan doorgekomen. Haar redenering was: ‘Ook al verkoop ik niet één croissant, mijn kinderen zullen tenminste geen honger lijden.’»

'Ik vind dat mijn generatie veel te veel tijd verspilt aan er gelukkig úítzien, aan de mening van anderen ''

HUMO Draagt je mama die armoede nog met zich mee?

Adigéry «Ik heb haar dat onlangs gevraagd, maar ze haalde haar schouders op: ‘Nah.’ Zo is ze (lacht). Ze kijkt niet achteruit. Maar ik merk aan kleine dingen dat armoede wel degelijk een stempel achterlaat. Toen we vroeger snoepjes kregen, deed zij makkelijk een uur over één snoepje – zo’n klein colaflesje (lacht). In die tijd had ik al drie vierde van de zak binnengestoken! Voor zichzelf is ze streng, maar voor anderen is ze heel gul.»

HUMO Wat moet ik me eigenlijk voorstellen bij Martinique?

Adigéry «Ik nam er eens vrienden mee naartoe en zij zeiden: ‘Dit is gewoon Frankrijk met palmbomen.’ (lacht) Dat klopt helemaal, en net daarom voel ik me daar ongemakkelijk bij. Dat Martinique en Guadeloupe nog áltijd afhankelijk zijn van Frankrijk, dat is toch raar? Het is een restant van het koloniale imperialisme. Er zijn nog altijd béké’s op het eiland, afstammelingen van de grote, chique koloniale geslachten die het vertikken om zich te vermengen met het zwarte gepeupel. Zij zijn de concessiehouders en de supermarkteigenaars en ze verdienen handenvol geld aan de dure import van eten en kleren.

»Men zegt weleens: ‘Op Martinique moet je kiezen tussen eten of kleren.’ Niet zo’n makkelijke keuze als je weet dat iedereen er enorm hard bezig is met uiterlijk vertoon. Alles moet er altijd piekfijn uitzien! En iedereen kan alles kopen, want alles is er te krijgen op krediet. Eigenlijk heerst er een vorm van moderne slavernij: de zwarten worden nog altijd in de greep gehouden door de machtige blanken. En die fucking Antillianen zijn zodanig verlamd door een vals verzadigd gevoel dat ze dat gewoon aanvaarden. De werkloosheid bij jongeren is er enorm hoog. Ik denk weleens: ‘Waar zijn die alternatief denkende jongens en meisjes?’ Dan voel ik een zekere afstand. (Zucht) Soms vind ik het een oppervlakkig land, vol mensen die leven in een gouden kooi.»

HUMO Je vliegt er stevig in.

Adigéry «Maar ja! Bij een staking hoor ik daar alleen maar mensen klagen dat er geen cola is. Terwijl het snoepgoed er uit de bomen valt! Láát die cola toch! Ga zelf iets plukken in het oerwoud. Of in ‘het bos’, zoals je daar moet zeggen, want oerwoud vinden ze een lelijk woord (lacht). Maar nee, ze zijn er bezeten door alles wat uit het buitenland komt.»

HUMO Ben je zeker dat je van het land houdt?

Adigéry (lacht) «Met hart en ziel! Mijn lief is nog niet mee naar ginder geweest, en hij zegt: ‘Jij bent toch gewoon een Gentenaar, een echte Belg?’ Maar dan denk ik: ‘Néé!’ Ik heb een totaal andere achtergrond, ik probeer de taal te spreken, ik kook zoals ginds en ik kreeg de specifieke humor en beeldtaal mee. Als ik ooit zelf kinderen heb, dan wil ik creools met hen kunnen spreken. Omdat het een deel is van mezelf. Niemand anders heeft die bagage. Voor mezelf – als persoon en als artiest – kan dat toch alleen maar een grote verrijking zijn?»





WWWater + Luwten + Audri + Tristan, donderdag 8 maart, Het Depot, Leuven



Out of the Frame, met onder meer STIKSTOF, Chynna, Moor Mother en WWWater, zaterdag 10 maart, Vooruit, Gent

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234