null Beeld

Xbox Kinect getest: Onze Man wordt joystick

Niet toevallig in de maand waarin men druk doende is zijn verlanglijstjes voor de eindejaarscadeaus op te stellen, lanceert Microsoft de Kinect, een draadloze én handenvrije gamecontroller voor de XBox 360.

De allereerste producent die uitpakte met zo'n draadloze controller was Nintendo: hun Wii werkte met een soort afstandsbediening met ingebouwde bewegingssensoren, die de gamers enthousiast in het rond moesten zwaaien. Een gigantisch succes, want in vier jaar tijd werden er wereldwijd 76 miljoen van verkocht. In oktober van dit jaar gooide Sony dan zijn eigen draadloze Playstation op de markt, de Move. Straf spul, maar de Kinect gaat nog een stap verder: je hebt helemaal géén controller meer nodig, het lichaam van de speler is zelf controller. Kortom: le joystick, c'est moi!


Maar marcheert dat wel een beetje? Is die Kinect inderdaad zo vet als de marketingafdeling beweert, of is het een slinkse poging om de vele tienduizenden gameliefhebbers die hun Wii beu zijn nog maar eens een verse console (uiteraard met bijbehorende exclusieve games) aan te smeren? Wij schoven onze schaarse meubels aan de kant en plugden een XBox 360 en de bijbehorende Kinect rechtstreeks in ons televisietoestel. S-T-A-R-T!

Lees een fragment

Met 'Kinect Sports' hebben we de keuze uit voetballen, boksen, strandvolleyballen, bowlen, tafeltennissen of een potje atletiek. We werken ze allemaal netjes af. Bowling en tafeltennis zijn we al na tien minuten beu, en atletiek en bokens hebben te veel weg van een workout: als we ons écht moe willen maken, trekken we onze loopschoenen wel aan en gaan we een eindje joggen. Maar 't mag gezegd worden: de Kinect schept hier en daar lollige mogelijkheden. Net voor het spelmenu verschijnt, staat onze avatar voor een volle tribune in het sportstadion. Als we onze handen in de lucht gooien, juicht het publiek; als we in onze handen klappen, volgen ze ons voorbeeld. Niet slecht voor ons zelfvertrouwen.

Dat alles staat of valt met de juiste game, blijkt pas echt als we 'Dance Central' in de XBox schuiven, een spel voor jongelui die zichzelf willen klaarstomen voor de preselecties van 'So You Think You Can Dance?' maar zich geen personal trainer kunnen veroorloven. Het begint al bij de keimegasupercoole navigatie: met een swingende veeg van de rechterarm kies je de moeilijkheidsgraad, je danspersonage (wij opteren voor een pipo die zijn hoodie zo diep over de ogen heeft getrokken dat hij geen fluit meer ziet) en de song waarop je loos wil gaan. En de songkeuze is meer dan behoorlijk: 'Can't Get You Out of My Head' van Kylie, 'Pump Up The Jam' van Technotronic, 'Body Movin'' van de Beastie Boys en zelfs 'Galang' van M.I.A. De virtuele dansleraar doet een stel moves voor, en de speler moet die zo vlotjes mogelijk kopiëren. No way dat wij een stelletje nichterige dansbewegingen gaan nadoen die een fucking computer ons voorschotelt, maar we komen toch niet weg met onze tegendraadse Pinocchio-moves: de Kinect toont ons haarfijn aan welke slides, sweeps en ducks we nog een beetje moeten werken, en reikt ons bovendien een helpende hand - de lichaamsdelen die fout zaten lichten op bij onze avatar op het scherm. Wel een tikje jammer dat de Kinect niet vatbaar is voor ironie: onze Brahim-imitatie tijdens 'Poker Face' van Lady Gaga zat er nochtans boenk op.

Lees het volledige artikel in Humo 3668 van dinsdag 21 december 2010.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234