null Beeld

Y.M. Dangre - Vulkaanvrucht

Laatst hoorde ik iemand kleppen over de verwoestende liefde. Ik was te moe om er het mijne van te denken, en dus dacht ik maar niets. Nu blijkt dat Y.M. Dangre
het in mijn plaats heeft gedaan: in 'Vulkaanvrucht' (Meulenhoff/Manteau), zijn debuut, laat hij (tweeëntwintig slechts!) de wereld vriendelijk doch met dwingende hand weten dat de liefde het lijdend voorwerp is - ze verwoest niet, ze wórdt verwoest.

Door waanzieke dramaqueens die tongen met Oedipus, door kuise heren die stranden bij miniatuurgeluk, door lui die openlijk betreuren dat de handleiding voor het leven in de papierversnipperaar is verzeild.

Kleed 'Vulkaanvrucht' uit en er blijft een soapy, wat gearrangeerd verhaal over. Door ouwe demonen gekwelde vrouw verlaat man, trekt in bij nieuwe man, verlaat nieuwe man, wordt prostituee ter documentatie van het boek dat ze wil schrijven, keert even terug bij nieuwe man - en verder zal ik niet spoileren.

't Is waden door brak water: Sévérine, het hoofdpersonage, is in de greep van een vulgaire melancholie. Meer: een hysterie, die maakt dat ze op elke morzel geluk een stilettohak zet, en haar geliefden meetroont naar het land van dwaas en kaal. Ondertussen moet ze in haar hoofd ook nog afrekenen met de Gehate Moeder en de Geliefde Vader.

'Ben je dan niet dood wanneer je je bestaan herleid hebt tot een bijproduct van de stilte?' vraagt ze zich ergens af - het gaat dan over haar ex-man Daniel, die ze verlaten heeft. En wanneer ze intrekt bij Robert, haar minnaar, loopt ze op diens 'voorspelbare liefde, poesmooie liefde, loepzuivere en puntgave liefde, de liefde met de grote gebaren, met het happy end'.

'Massieve liefde' die ze wil verwoesten. Dangre duwt Sévérine - en met haar alle andere figuren - met een angeliek maar wreedaardig grijnslachje de vernieling in.

Het gezin is een haven, doceert de auteur, maar geen schip dat er een aanlegsteiger vindt. 'Je kon alleen maar overleven door even onuitstaanbaar te zijn als het leven zelf.' Dangre kiest voor de mokerhamer, en alleen al daarom ben ik geneigd 'm dankbaar te zijn: er zijn al genoeg debuutjes waarin voornamelijk gefleemd, gefluisterd en gezanikt wordt.

Wat er hapert: voor elke mooie, naar briljante fijnzinnigheid talende zin staat er ook een te geaffecteerd stuk taal. Al te vaak gaat het over 'de aardkorst van haar leven', 'de eindeloze witte bladzijden van haar huwelijk', 'het poolijs van het leven'. En die Oedipus met zijn complex heeft zich wel heel opzichtig tussen de lijnen gevestigd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234