Yassine (21), Anneleen (27) en Amra (29): de reporters van Rudi Vranckx. 'Veel van de fotojournalisten die ik ken, zitten aan de drank. Die gasten zijn fucked up'

‘De Rudi’ – zoals ze hem allemaal steevast noemen – is het uithangbord, maar achter het nieuwsmerk ‘Vranckx’ gaat een nijver fabriekje schuil, aangedreven door een peloton geestdriftige, geëngageerde en globetrottende jongelui. Wij brachten drie van hen – Anneleen, Yassine en Amra – bijeen voor een fijn gesprek over de wereld, het leven en idealen.

'Een foto die het lijden van vluchtelingen toont, maakt een groter verschil dan een zak rijst'

Yassine Atari kunt u kennen van ‘De afspraak’, waar hij laatst verslag uitbracht over een reis die hij maakte naar een Bengaals vluchtelingenkamp, waar duizenden Rohingya-moslims bijeen zaten gepakt nadat ze hun thuisland Myanmar waren ontvlucht. Met ijzersterke foto’s documenteerde Atari hun peilloze leed. Met zijn leren jas en branie leek het alsof Atari nooit iets anders heeft gedaan. Nochtans was hij enkele jaren geleden nog hulpverlener.

Yassine Atari «Ik heb altijd maatschappelijk werk gedaan. Eerst in Antwerpen, bij een vereniging die armoede bestrijdt. In 2015 heb ik voor een Nederlandse ngo mijn eerste buitenlandse opdracht gedaan. Ik heb voedselpakketten uitgedeeld in een vluchtelingenkamp op de grens van Libanon en Syrië. Ik speelde met de kinderen en bouwde er een sterke band op met veel mensen. Toen ik naar huis terugkeerde, had ik het gevoel dat ik ze in de steek liet. Later zag ik op Sky News een docu over dat kamp: ik herkende de familie met wie ik heel veel tijd had doorgebracht. Ze waren een kindje kwijtgeraakt, een ander was blind geworden. Het begon te dagen dat ik als hulpverlener niet veel verschil had gemaakt en dat ik als journalist misschien meer kon betekenen.

»In januari ben ik voor het eerst naar de Rohingya gegaan: hun lijdensweg duurde toen al jaren, maar hier had niemand van hen gehoord. Met voedselpakketten verlicht je hun leed even, maar je verbetert hun lot niet fundamenteel. Met journalistiek kan je problemen aan de kaak stellen. In Nederland heeft de Tweede Kamer een motie gestemd om druk te zetten op de regering van Myanmar: het gevolg van de verhalen die ngo’s naar buiten hebben gebracht.»

HUMO Je hebt voor fotografie gekozen. Waarom?

Atari «Toeval. Ik ben de Nederlandse oorlogsfotograaf Tom Daams tegengekomen. Hij is van nul begonnen: hij heeft een fototoestel gekocht, heeft wat geoefend tijdens betogingen en is dan vertrokken. Als hij dat kan, dan ik ook, dacht ik. In december 2015 heb ik mijn eerste project gedaan voor ‘De nomaden’-reeks van ‘Vranckx’, in een vluchtelingenkamp op het Griekse eiland Lesbos. Ik deed studentenjobs en zodra ik genoeg geld bijeengesprokkeld had, was ik weg om mijn portfolio uit te bouwen. Ik heb mezelf leren fotograferen, maar de redactie heeft me bijgestuurd waar nodig. Ik sta waar ik nu sta dankzij Anneleen en de rest.»

Anneleen Ophoff «Ik herinner me je eerste foto’s nog goed.»

Atari «Die waren crap (lacht).»

Ophoff «Maar ze toonden wel dat Yassine een goede verhalenverteller is. Zoals die foto op het strand, waaruit een grafheuvel van reddingsvesten oprees. Visueel sterk en een verhaal op zich, maar je voelt ook zijn boosheid. We geven nog altijd feedback, maar omgekeerd stappen wij soms ook naar Yassine: ‘Wat denk jij?’»

HUMO Jij bent wel opgeleid als journalist, Anneleen.

Ophoff «Ik heb in mijn middelbareschooljaren de richting audiovisuele vorming gevolgd in het kunstonderwijs. Al heb ik daar veel ruzie voor moeten maken met mijn ouders (lacht).

»Op die school kregen we een documentaire te zien die zich afspeelde in de bezette gebieden. Het begon met het moment waarop de cameraman werd gedood door een kogel van het Israëlische leger. De rest van de film volgde wel een logisch chronologisch verloop: je wist dus dat de documentaire nooit klaar zou raken omdat de maker het niet had overleefd. En toch bleef ik geboeid kijken. Het heeft me superhard geraakt.

»Na het middelbaar ben ik een jaar naar Bolivia gegaan en wist ik nog altijd niet wat ik zou gaan doen: ik heb me dan maar ingeschreven voor de opleiding journalistiek. In Bolivia had ik al filmpjes gedraaid met straatkinderen. Ze leefden met twintig in een open riool. Het heeft me altijd getroffen hoe dankbaar die kinderen waren omdat we hen met onze camera’s zelf hun verhaal lieten vertellen.»

HUMO Amra, jij bent geen beroepsjournalist.

Amra Dorjbayar «Nee, ik kom ook uit de sociale sector. Sinds mijn 16de heb ik vrijwilligerswerk gedaan, omdat ik altijd al interesse had in onze samenleving en hoe ze werkt. Ik ben geboren in Mongolië en kwam aan in België toen ik 12 was. Plots kwam ik terecht in een klas met Russen, Marokkanen en Congolezen. Dat was nieuw voor mij, maar ik vond die diversiteit fascinerend. Toen ik ouder werd, zag ik ook de minder fraaie kanten van België, zoals armoede en racisme. Dat wilde ik ook begrijpen. Ik ben sociologie gaan studeren. Daar heb ik leren uitzoomen om het grotere plaatje te zien.

»Daarna ging ik in de sociale sector met daklozen en jongeren werken. Ik zocht altijd aansluiting met verschillende religieuze en culturele gemeenschappen. Zo ben ik ook bij de VRT beland, omdat ze iemand zochten met een breed netwerk bij de diverse gemeenschappen, om talent te spotten. Toen die opdracht bijna voorbij was, ben ik op Rudi afgestapt in de kantine: ‘Ik wil voor u werken!’ Ik zie hem nog altijd staan met zijn maaltijd in zijn handen (lacht). Ik mocht solliciteren en het hele team kwam rond mij zitten. Op een gegeven moment vroeg Rudi waarom ik de job wilde doen. Ik zei dat ik aan journalistiek wilde doen die de samenleving verbetert. Waarop Rudi antwoordde dat je de waarheid nooit mag verdoezelen. Ik heb toen gezegd dat de samenleving altijd baat heeft bij de waarheid: ik mocht blijven. Zes maanden heb ik voor Rudi gewerkt, nu zit ik op de algemene nieuwsredactie.»

HUMO Yassine en Anneleen, hoe zijn jullie bij Rudi Vranckx beland?

Atari «Ik heb tijdens een buitenlandse opdracht – half voor de grap – een sollicitatiebrief geschreven. Maar ze kenden me natuurlijk al van mijn verhalen voor ‘De nomaden’.»

Ophoff «Ik had een goeie job in het jeugdwerk, maar toen ik een tweet van Rudi zag, heb ik toch gereageerd. Het uitzendbureau van de VRT selecteerde me niet, maar gelukkig had ik de redactie stiekem – want het mocht niet – een kopie van mijn sollicitatiemailtje gestuurd. Eindredacteur Ina vond mijn mail net op tijd toen ze de mailbox opkuiste: ik ben uitgenodigd en aangenomen.»

'Ik zag er kindjes die gereanimeerd moesten worden. Je moest worstelen met hun moeders om ze te kalmeren' Yassine tussen een berg reddingsvesten op Lesbos


De liegende media

HUMO Ik heb hier tien jaar geleden ook gewerkt: de nieuwsdienst was toen een pak witter dan vandaag.

Atari «Er is nóg werk aan de winkel, maar we gaan er op vooruit.»

Dorjbayar «Op de nieuwsdienst wordt daar hard aan gewerkt: ik probeer nog altijd talent te spotten.»

HUMO Vroeger hoorde je dat mensen uit de allochtone gemeenschap te weinig affiniteit voelden met de VRT om er te willen werken.

Dorjbayar «Dat is ook zo. Maar er is een breder probleem. Bij veel jongeren is de algemene teneur dat ‘dé media liegen’.»

Atari «Ik was vroeger ook sceptisch. Ik ben in Borgerhout opgegroeid en daar leeft dat wantrouwen sterk. Maar tegenwoordig – zeker sinds mijn werk over de Rohingya – word ik op pleintjes toegejuicht door jongeren: ‘Yassine, goeie gast! Ik heb uw reportage gezien.’ Dat betekent toch dat we stilaan bruggen slaan.»

Dorjbayar «Veel jongeren van allochtone afkomst consumeren nieuws via sociale media. En daar circuleert veel fake news. Samenzweringstheorieën. Een paar jaar geleden ging het de hele tijd over het genootschap van de illuminati: ‘Die regeren de wereld.’ Dat leefde bij 17- tot 23-jarigen, de hele dag bekeken ze YouTube-filmpjes: ‘Kijk, daar zit een driehoek verstopt.’ Op den duur sleurden ze er zelfs Jay-Z bij (lacht).»

HUMO We weten intussen dat fake news destabiliserend kan zijn.

Ophoff «We zullen vandaag de oplossing niet vinden voor het probleem, maar we moeten om te beginnen erkennen dat we met televisie alleen niet iedereen bereiken.»

Atari «Instagram en Snapchat zijn geweldige tools waarmee je verhalen kunt vertellen die ertoe doen.»

Ophoff «Daarmee bereik je een jonger publiek. En met longreads spreek je mensen aan die méér willen dan drie minuten in ‘Het journaal’.»

HUMO Jullie zijn erg geëngageerd. Zijn jullie ook geëngageerde journalisten?

Dorjbayar «Ik weet niet of ik zo bestempeld wil worden, want ik kies geen partij en houd me weg van ideologie. Maar ik probeer wel gepassioneerd en empathisch te zijn. Dat is erg belangrijk: je moet niet enkel neerschrijven wat je hebt begrepen. Je moet je ook afvragen: wat bedoelt de mens die ik hier interview?»

HUMO Kunnen jullie opsommen waar jullie de voorbije tijd zijn geweest?

Atari «Doe jij maar eerst, Anneleen, ik denk intussen na (lacht).»

Ophoff «Jordanië, Colombia, Bolivia, Paraguay, Argentinië, Brazilië, Thailand, Senegal, Mauritanië, Rwanda en Marokko. Maar mijn lijst is niet volledig: dat zijn de laatste reizen.»

Atari «Ik was in Guatemala, Belize, Mexico, de VS, Marokko, Libanon, Saudi-Arabië, Maleisië, Cambodja, Nepal, India, Myanmar en een paar keer Thailand.»

Dorjbayar «Je bent Bangladesh vergeten.

»Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan in Albanië en heb door de hele regio gereisd, ook in Servië en Bosnië. Sarajevo is één van mijn favoriete steden. De rest van Europa heb ik ook bezocht, Brazilië en Malawi ook. En deze zomer ben ik – na zeventien jaar – voor het eerst teruggegaan naar Mongolië.»

HUMO Zien jullie zichzelf ooit aan showbizz-, sport- of Wetstraatverslaggeving doen?

(Allen unaniem) «Nooit.»

Atari «Als 8-jarige keek ik al naar National Geographic, en als 14-jarige naar de documentaires van de Rudi. Zodra je het wereldnieuws van op de eerste rij hebt meegemaakt, kun je het nooit meer afschudden. (Denkt na) Ik ga iets raars zeggen: ik ben in mijn element als ik omgeven ben door miserie en gevaar. Als ik twee maanden thuis ben, word ik gek. En mijn moeder ook: ‘Nog steeds geen idee voor een nieuw project?’ (lacht)»

Ophoff «Ik heb hetzelfde. Hoe gemakkelijker mijn leven is, hoe rustelozer ik word. Moeilijke omstandigheden halen het beste in mij naar boven. Ik werk als journalist graag op het raakvlak van beeld, geluid en woord. Dat kan alleen door ter plekke te gaan, want daar zijn al die prikkels die ik samenbreng voor een verhaal: ik wil dat de lezer, kijker of luisteraar het gevoel heeft dat hij met mij meereist.»

'De inzamelingsactie van muziekinstrumenten voor Mosul. 'Er is ook een mooie kant aan sociale media'


Nieuwe Adidassen

HUMO Hoe is de rolverdeling op de redactie van ‘Vranckx’?

Ophoff «We hebben researchers en monteurs, maar over het algemeen werkt iedereen samen vanaf het moment dat een idee wordt gelanceerd. De digitalen worden ook betrokken bij de televisiedocumentaires. Ik maak content voor online en begeleid ‘De nomaden’, maar als Rudi ’s avonds in ‘Terzake’ zit, doe ik soms ook research. We zijn duizendpoten en er is geen pikorde tijdens de brainstorms: iedereen krijgt de kans om feedback te geven.»

HUMO Wat hebben jullie van hem geleerd?

Dorjbayar «Ik heb geen journalistieke opleiding gehad, maar ik denk dat je in zes maanden tijd meer van Rudi leert dan tijdens drie jaar hogeschool. Gewoon al meegaan op interview en observeren wat hij doet, is een onbetaalbare leerschool.»

Ophoff «Hij heeft enorm veel bagage. Wij kunnen wel goede vragen stellen, maar Rudi legt altijd het verband met iets wat twee of tweeduizend jaar geleden is gebeurd: ‘Dat is zoals onder keizer Augustus in...’ Weet ik veel (lacht). Dat is fascinerend: tijdens vergaderingen zie je wanneer de tandwieltjes in zijn hoofd gaan draaien.»

Dorjbayar «Als hij een liveverslag doet voor ‘Het journaal’ hebben wij vaak de research gedaan, maar hij doet er zijn eigen ding mee: dan leren wij bij van de research die we zélf hebben gedaan (lacht).»

Ophoff «Wat mij vooral opvalt, is dat hij durft te zeggen waar het op staat. De waarheid is de waarheid. Hij verbloemt niets.»

HUMO Is het een moeilijke baas?

Ophoff «Nee. Hij is rechtvaardig en loyaal. Hij is enorm dankbaar als we de gekste uren kloppen. Wanneer er een aanslag is gepleegd, moeten we het vaak doen met vier uur slaap.»

Atari «Rudi heeft me ook geleerd hoe belangrijk het is om achter je woorden te staan: ‘Durf de autoriteit te zijn.’»

HUMO Je bent 21, Yassine, maar enorm matuur.

Atari «Dankzij mijn reizen. Ik heb de voorbije twee jaar veel gezien en meegemaakt. Als ik thuiskom, vertel ik niet alles aan mijn vrienden, maar je slaat alles wel op, diep vanbinnen. Dat verandert je persoonlijkheid. Vroeger was ik sociaal, altijd omringd door vrienden. Ik merk dat ik nu liever alleen ben. Wat je ook zegt of vertelt: ze zullen het nooit helemaal snappen. Als ik aan mijn vrienden vertel over mijn reizen, zie je ze één voor één afhaken: op den duur ben je tegen de muur aan het praten.»

Ophoff «Ik ben ook vreselijk om mee op café te gaan: mijn reisverhalen duren zo lang dat je de aandacht ziet verslappen. Ze willen het liefst gewoon praten over de nieuwste Adidassen.»

Atari «Als ik net een vluchtelingenkamp heb bezocht en mijn vrienden hoor praten over schoenen van 200 euro, denk ik: ‘Shit. Niet dat ik ze scheef bekijk, ieder heeft zijn eigen prioriteiten en problemen, maar zelf ben ik met andere dingen bezig. Al wil ik ook geen schouderklopjes krijgen. It’s what I do, het is een deel van mij.»

Ophoff «Ik hoop alleen maar dat mensen mijn verhaal lezen, nadenken en iets doen. Dat is belangrijker dan complimenten krijgen.»

HUMO Jullie job is niet zonder risico: jullie baas is in 2012 aan de dood ontsnapt.

Ophoff «Ik ben op dit moment niet klaar om in Homs te gaan rondlopen, het is bij momenten gevaarlijk. Maar tijdens die reizen sta je zo scherp dat je het anders ervaart. Ik vind de stress zelfs minder een probleem dan de terugval als je thuiskomt.»

Atari «Ik ben in Bangladesh gearresteerd en talloze keren gefouilleerd aan checkpoints. Dat is soms spannend, maar het hoort bij mijn job en ik ben mij ervan bewust dat het snel voorbij kan zijn. Als het daar niet is, dan word ik hier wel door een tram aangereden: ik geloof in het lot. Ik was op 22 maart 2016 op de luchthaven van Zaventem, ik moest het vliegtuig naar Istanbul nemen. Mijn moeder vond het daar gevaarlijk, maar ik ga sowieso, dat weet ze. Normaal vertrek ik last minute, maar die ochtend heeft mijn moeder mij wakker gemaakt en heb ik een trein vroeger genomen dan anders. Als ik níét naar mijn moeder had geluisterd, was ik er los in gelopen. Ik stond aan de gate toen ik telefoon kreeg van vrienden: ‘Alles oké?’ Ik heb mijn moeder gebeld en haar gerustgesteld. En ik heb mijn camera bovengehaald: toen zijn voor het eerst foto’s van mij in De Morgen gepubliceerd.»

'Ik zei tegen Rudi Vranckx dat ik aan journalistiek wilde doen die de samenleving verbetert. Waarop hij antwoordde dat je de waarheid nooit mag verdoezelen'


Moslimknuffelaar

HUMO We hadden het al over sociale media: Rudi vertelde me dat hij daar het liefst van al wegblijft, wegens de ranzigheid. Val jij als social media manager nooit ten prooi aan een zekere mismoedigheid, Anneleen?

Ophoff «Dat gebeurt. Soms wil ik niets liever dan de deur achter me dichttrekken, een lasagne van de Aldi in de oven duwen en niet meer buitenkomen. Dan denk ik: ‘Waarom doen we dit nog?’ Je krijgt op een post soms héél uiteenlopende reacties, van zionist tot moslimknuffelaar. Dat raakt ons, omdat we gewetensvol en waarheidsgetrouw werken. Sommige mensen zitten opgesloten in hun eigen bubbel, je zal nooit tot hen doordringen. Maar voor elk van hen zijn er duizend die wel met open vizier naar de wereld kijken. Denk aan het project waarbij we instrumenten hebben ingezameld voor een muziekschool in Mosul die helemaal vernield was tijdens de oorlog. Dat is volledig op de sociale media ontstaan. Dat is de mooie kant.»

HUMO Een thema dat klassiek veel droeve reacties oproept op de sociale media: vluchtelingen. Daar kan jij van meespreken, Amra. Je was er zelf één.

Dorjbayar «Ja, dat klopt. Ik ben op mijn 12de naar België gekomen.»

HUMO Twee jaar later was je al Belgisch kampioen schaken.

Atari (verbaasd) «Nee?»

Dorjbayar «Toch wel. Mijn vader heeft me de zetten geleerd toen ik 4 was, we deden aan alle toernooien mee. In Mongolië heb ik brons gehaald in mijn leeftijdscategorie en op mijn 14de werd ik Belgisch kampioen. Maar ik was illegaal en kreeg dus geen paspoort om naar het EK of het WK te gaan. Later heb ik wel papieren gekregen, maar was mijn motivatie weggeëbd.»

HUMO Waarom zijn jullie vertrokken uit Mongolië?

Dorjbayar «Simpel: wij waren arm.»

HUMO Je bent wat velen een gelukszoeker noemen: ze bedoelen dat dan niet positief.

Dorjbayar «Tegenwoordig zijn zelfs oorlogsvluchtelingen niet meer welkom. Wij krijgen soms reacties over Syriërs waarvan ik denk... (wordt stil)»

Ophoff «Mensen zijn immuun geworden.»

Dorjbayar «Ik ben een paar keer in Calais geweest: wat is er menselijker dan op zoek gaan naar een beter leven voor je kinderen? Als je op de vlucht gaat, zit je niet in met de publieke opinie, je vraagt je niet af of je eventueel een last bent voor de Belgische bevolking. Het gaat om overleven.»

'Ik geloof in het lot. Ik was op Zaventem op 22 maart 2016. Eén trein vroeger en ik was los in die aanslag gelopen' Yasinne


HUMO Waarom zijn Vlamingen zo negatief over vluchtelingen?

Atari «Onbekend is onbemind.»

HUMO Dat gold niet voor de Vietnamese bootvluchtelingen uit de jaren 70: die werden warm onthaald.

Atari «De perceptie is anders: de berichtgeving over het Midden-Oosten is negatief. Het heeft met xenofobie en onwetendheid te maken. Onder mijn Rohingya-stukken lees ik reacties à la: ‘Ze hebben het uitgelokt, het zijn allemaal jihadisten.’ Die mensen weten niet wat ze zeggen: de Rohingya-rebellen hebben niets met Islamitische Staat te maken, ze verzetten zich tegen vervolging.»

Dorjbayar «Mensen hebben een afkeer van complexiteit. Ze willen de realiteit herleiden tot goed en kwaad, maar de waarheid is ingewikkeld en genuanceerd. Ik zie bij Rudi een constante curiositeit.»

HUMO Bots je zelf nog op muren?

Dorjbayar «Ik doe nog altijd vrijwilligerswerk: met allochtone kansarme jongeren ga ik op bezoek bij vereenzaamde bejaarden – die, laten we eerlijk zijn, vaak voor het Vlaams Belang stemmen – en dan hoor ik dikwijls: ‘Jullie zijn goeien. Maar al de rest!’ (zwaait met de vuist)»

Atari «‘Jij bent een goeie,’ omdat ze je persoonlijk kennen: je bent geen vaag concept meer, maar een mens.»


Religie of whisky

HUMO Yassine is moslim en Amra katholiek. Geloof jij, Anneleen?

Ophoff «Ik ben katholiek opgevoed maar nu ben ik, euh, onbeslist? Ik heb niet het gevoel dat ik iets méér nodig heb, maar ik sluit het ook niet uit. En het zou dan elke religie kunnen worden: ik ben nieuwsgierig. Ik denk soms dat het leven gemakkelijker zou zijn als ik geloof: het kan rust bieden in zware tijden. Maar zoals ik al zei: ik maak het mezelf graag moeilijk (lacht).»

Dorjbayar «Het zou voor iedereen gemakkelijker zijn als de hele wereld katholiek was. Maar ja… (lacht en knikt opzichtig naar Yassine)»

Atari «Oeh, hier zul je onze extremist hebben (lacht).»

HUMO Jij bent in een boeddhistische traditie opgegroeid, Amra.

Dorjbayar «Ja, maar toen we naar hier kwamen heeft mijn moeder zich bekeerd. Ze wilde 100 procent integreren. Eigenlijk gelooft ze in alles: op zondag gaat ze langs bij Maria en de dag erna voor de zekerheid ook bij een boeddhistische monnik (lacht). Toen ik 14 was, moest ik me laten dopen. Maar dat was tegen mijn zin: ik vond het katholicisme een beetje raar. Een stervende man aan het kruis is het eerste wat je ervan te zien krijgt: pas later heb ik de spirituele betekenis van dat beeld begrepen. Maar tijdens mijn doopsel was ik kwaad: toen de priester water over mijn hoofd goot, heb ik de hele tijd een boeddhistisch mantra opgezegd. Later ben ik wel voor het katholicisme gevallen. Door mijn vrijwilligerswerk: toen zag ik in de praktijk dat je een geloof op een concrete manier kan beleven. Naastenzorg: daar draait het bij ons om.»

Ophoff «Daar moet je niet katholiek voor zijn. Dat is voor mij ook een belangrijke waarde, voor moslims en boeddhisten ook.»

Dorjbayar «Eén van de belangrijkste lessen die ik heb geleerd, kwam van een rabbijn: ‘Al die verschillende godsdiensten zijn verschillende paden om dezelfde berg te beklimmen.’ Maar je moet wél een pad kiezen.»

Ophoff «Je kan toch zelf je weg zoeken? Het is misschien iets minder comfortabel, maar je raakt uiteindelijk ook boven.»

Atari «Voor mij is mijn geloof heel belangrijk, ook al kom ik niet uit een streng religieus gezin. Het is een houvast: ik kan er de dingen die ik meemaak mee plaatsen. Ik geloof dat de mensen die het zwaarst beproefd worden uiteindelijk beloond zullen worden. Zo wordt leed een klein beetje draaglijker.

»Ik heb in Lesbos heftige dagen meegemaakt, met kindjes die gereanimeerd moesten worden, je moest worstelen met hun moeders om ze te kalmeren. Intussen sterft een beetje verder een oude vrouw. Als je dan terugkomt op je hotelkamer, zak je in elkaar. Als ik dan bid, valt dat loden gewicht een beetje van mijn schouders. Anderen zoeken hun toevlucht tot whisky. Veel van de fotojournalisten die ik ken, zitten aan de drank: die gasten zijn fucked up, ze leveren constant strijd met zichzelf. Denk aan fotograaf Kevin Carter, die een foto had genomen van een uitgemergeld meisje in Soedan, met een gier op de achtergrond. Later is hij op de korrel genomen: waarom heb je dat meisje niet geholpen? Carter kon het schuldgevoel niet meer aan en heeft zelfmoord gepleegd.»

HUMO Dat brengt ons weer bij je keuze om journalist te worden.

Atari «Daar ben ik 100 procent van overtuigd: als journalist kan ik meer doen.»

Ophoff «De impact is anders. Als humanitair werker zie je meteen het effect van je werk. Maar het duurt maar zolang je er bent: je weet niet wat er de dag na je vertrek gebeurt. Als journalist zie je soms weinig impact, maar in het beste geval creëer je bewustzijn en verbeter je het lot van die mensen.»

Atari «Ik heb de laatste keer negenhonderd rijstzakken binnengesmokkeld in het kamp dat we bezochten. Maar wat is dat op lange termijn? Een sterke foto van het lijden van die mensen maakt het verschil, niet de zak rijst.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234