null Beeld

Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!

Een reden voor ons, Belgen, om trots te zijn: er wordt in de Britse en Amerikaanse muziekbladen en op diverse sites momenteel erg opgewonden gedaan over 'It's Blitz!', de nieuwe cd van Yeah Yeah Yeahs. De ***** en andere hoge quoteringen tuimelen over elkaar heen. En wat is er aan de hand? Het trio Nick Zinner, Karen O en Brian Chase heeft de gitaren ingeruild voor synthesizers en maakt nu zinderende synthpop in plaats van hoekige indierock. Met dank wellicht aan coproducer David Andrew Sitek (van TV On The Radio) - zoals zijn maatje Zinner vandaag de dag alomtegenwoordig in New York en wijde omstreken.

Maar! Deed 'onze' Goose, tot dan toe een gitaarbandje, drie jaar geleden al niet krék hetzelfde met het debuut 'Bring it On'? En zetten zij een zomer later niet zowel de Pyramid Marquee in Werchter als de Dance Hall op Pukkelpop in lichterlaaie met hun overstuurde dansmuziek? Welaan dan!

Laat voorgaande bedenking niks afdoen aan de verdienste van 'It's Blitz!'. 't Is een gewéldig plaatje. Met in de hoofdrol de sexy en hyperkinetische frontvrouw Karen O. Geen beauty queen volgens het boekje, maar de Patti Smith (of Kim Gordon, of Kim Deal, of Roísín Murphy) van haar generatie - mannen weten waarom. Al komt ze in het verschroeiende openingsduo 'Zero' (de single) en 'Heads Will Roll' ('Dance dance dance till you're dead') soms maar ternauwernood boven de af- en aanrollende geluidsgolven uit. Als YYY met dát koppel dansnummers opent, is zowel Polsslag (2 mei) als Rock Werchter (4 juli) bij voorbaat een gewonnen match.

Wanneer het na dat openingssalvo nu en dan wat softer mag, is O pas écht de ster, de verleidster rond wie de songs draaien. 'Soft Shock' bijvoorbeeld, of het Keltisch (!) aandoende 'Skeletons', waarin Zinner zijn synthesizer als marcherende doedelzakspelers laat klinken. Vréémde song. Opgejut & teder, hard & zacht, krols & bitsig wisselen elkaar vervolgens af, soms in één en hetzelfde nummer. Een beproefde formule die werkt. En waarbij het van de keuze van de extra instrumenten afhangt welke richting het nummer uitgaat: een zeldzame keer is dat een gitaar (de finale van 'Dull Life'), elders tenorsax en trompet ('Zero', 'Hysteric'), de co-vocals van Tunde Adebimpe van TV On The Radio in het sexy 'Dragon Queen', of de kleuterpiano van Greg Kurstin en de cello van Jane Scarpantoni (in het fantastische, naar een climax toewerkende maar net iets te langgerekte 'Runaway').

Alom: de energieke roffels van Chase en de verbazingwekkende geluiden die Zinner uit zijn ARP-synth haalt, en hoe die zich rond de stem van O kronkelen. Disco, indierock, dance, U2-galm en een enkel wiegeliedje (onze favoriet 'Hysteric') weerleggen en route dat synthpop alléén maar boenke boenke zou zijn.

Sterk. Iemand trouwens een idee hoe het met de volgende van Goose zit?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234