Yeah Yeah Yeahs - Show Your Bones

Een tweede plaat is een belangrijke plaat. En voor wie drie jaar geleden een New Yorks trio met de juiste zwarte haartint en de juiste customized sneakers en een veelbelovend garagerockdebuut onder de arm was, is een tweede plaat een zéér belangrijke plaat.

In de popmuziek geldt meer dan ooit: here today, gone tomorrow - je tweede is erop of eronder. En laten we niet langer rond de pot draaien: 'Show Your Bones', de tweede van de Yeah Yeah Yeahs, is erop.

Was 'Fever to Tell', hun rammelende eerste, nog de ideale soundtrack voor een morsige afterparty na een nacht vol gestroomlijnde discotheekbeats, dan is 'Show Your Bones' een plaat waarnaar het ook overdag prettig luisteren is. Dat ligt aan het grote belang dat werd toebedeeld aan de melodie. 'Show Your Bones' opent aanstekelijk met de single 'Gold Lion', een trage maar treffende popsong (die oe-oe 's) die de toon zet voor wat volgt: een plaat als de speelplaats van een middelbare school, met de in zwart leder gehulde Runaways in de ene hoek - zij blinken hun knipmessen op - en The Shirelles in de andere - zij oefenen hun toonladders. Er wordt gedreigd en uitgedaagd, het stuift en het vliegt, er wordt gehuild en weer overeind gekrabbeld.

Met melancholieke poprocknummers als 'Way Out' (très Paisley Underground), 'Fancy' (de epische orgeloutro doet nét niet aan 'Child in Time' denken) en 'Dudley' (een kinderrijmpje met een ijzig arrangement dat van Echo & the Bunnymen had kunnen zijn) verkennen de Yeah Yeah Yeahs nieuw terrein, en ze doen dat overtuigend en goed. Hoorden we op 'Fever to Tell' maar één - lelijk woord - liefdeslied (het beklijvende 'Maps'), hier horen we er minstens drie. Nummer één is sterke 'Cheated Hearts', waarin Karen O a) bewijst dat ze kan zingen en b) dat het niet altijd zo best is gegaan ten huize O: 'Now take these rings / And stow them safe away / I'll wear them on / Another rainy day'. 'Sweets' begint aarzelend-akoestisch en werkt zich via een onheilspellende elektrische tempoversnelling op tot een kanjer van een love/hate song ('Who you following? / Who you starting to move like? / Who you falling for? / Whose lies?'). Het trucje met de akoestisch-elektrische stijlbreuk wordt nog eens overgedaan in het wat zeurderige 'Warrior', maar héél goed is dan weer de wervelende afsluiter 'Turn Into': wat ons betreft de volgende radiosingle, maar wie zijn wij?

Wordt er ondertussen nog gerammeld? Mag het ook nog eens gewoon lekker smerig? Ja hoor. 'Honey Bear' en 'Mysteries' is voer voor hippe dansvloeren waar ook gerockt mag worden (allemaal dus, tegenwoordig), en 'Phenomena' is een tegendraadse swinger met de jachtig-hitsige feel van 'Adolescent Sex' van Japan en een van LL Cool J geript refrein. Speel zéér luid, en stel u daarbij een celebrity deathmatch voor waarin een plasticine mini-Karen O een opgepompte, met bling behangen rapper tot moes slaat. KO in the first round!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234