Yoko Ono - Yes, I’m a Witch Too

Alle begrip voor wie altijd in een wijde boog omheen het muzikale oeuvre van Yoko Ono is gelopen. De dame heeft het ons namelijk niet gemakkelijk gemaakt. Overbodige bijdragen aan Lennon-platen als ‘Double Fantasy’ en ‘Milk and Honey’, Phil Spector overrulen tijdens de opnames van ‘Imagine’ en The Dirty Mac – opgetrokken uit Mitch Mitchell van The Jimi Hendrix Experience, Eric Clapton, John Lennon én Keith Richards (op bas) – met ijselijk gegil overstemmen in ‘Rock and Roll Circus’: niet bepaald wat we hier adelbrieven noemen. En toch kan ik u zo voor de vuist weg volmondig vier van haar platen aanbevelen – ‘Fly’ (1971), ‘Season of Glass’ (1981), ‘Rising’ (1995) en ‘A Story’ (1997) – en vertellen dat ook het kersverse ‘Yes, I’m a Witch Too’ geen slechte plaats is om aan Yoko te beginnen.

‘Yes, I’m a Witch Too’ is net als zijn voorganger ‘Yes, I’m a Witch’ uit 2007 een plaat met remixes en herwerkingen van oude en minder oude Yoko-songs, onder streng toezicht van Yoko zelf. Ter info: ze wordt op 18 februari 83.

Niet alles op ‘Yes, I’m a Witch Too’ is even geslaagd, en het zijn gek genoeg de verbonden die op papier het meest veelbelovend glinsteren die het meest tegenvallen. Wat het legendarische Sparks doet met Yoko’s ‘Double Fantasy’-bijdrage ‘Give Me Something’ is meer dan een tikje over the top, terwijl tUnE-yArDs ‘Warrior Woman’ door de mangel haalt zonder het weer in elkaar te zetten. De dubby trip die Death Cab For Cutie van ‘Forgive Me My Love’ heeft gemaakt, kan dan weer razend interessant genoemd worden, maar met het origineel heeft het nauwelijks nog iets te maken, hier en daar een flard vocalen van Yoko ten spijt. Nee, dan liever de in Amerika hondspopulaire DJ Danny Tenaglia, die van ‘Walking On Thin Ice’ (hij had er in 2013 al eens een boenke-boenke-versie van gemaakt) een perfect, sfeervol glijmiddeltje brouwt om de plaat mee te openen.

Zoon Sean Lennon en Peter Bjorn And John deden er goed aan om respectievelijk ‘Dogtown’ en ‘Mrs. Lennon’ van niet meer dan enkele kleine cosmetische updates te voorzien, en ook ‘Coffin Car’ uit 1973 staat beeldig onder de nieuwe vernislaag van Automatique. De grootste verrassingen komen echter van de Amerikaanse dj Dave Audé, die van ‘Wouldnit’ opwindende electropop maakt, en de veelkleurige Britse singer-songwriter en actrice Ebony Bones, die ‘No Bed for Beatle John’ – in 1969 op ‘Unfinished Music, No. 2’ niet meer dan een gedeclameerde tekst – op voortreffelijke, smaakvolle én opwindende wijze eindelijk in zijn definitieve vorm legt.

Drie sterren, omdat de dingen die goed zijn, heel goed zijn, en omdat de dingen die minder zijn, niet op de zenuwen werken. Of toch niet in a Yoko way.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234