Young Fathers (AB)

Pop, zo noemt Young Fathers zijn muziek. De Taylor Swift-fans die daarom dan maar een ticket voor hun optreden in de AB hadden gekocht, liepen na twee nummers huilend terug naar buiten.

Openingsshot: drie Schotten met een hongerige blik staan stokstijf voor hun microfoon op het podium van de AB. ‘Brussels,’ riep er ene. ‘BRUSSELS!’

Vijf minuten later: één beatboxte, één schreeuwde, één zong zo schoon als een engeltje. Op de achtergrond stond de ingehuurde drummer rechtop. Hij had zijn drumstokken ingeruild voor tamboerijnen zodat hij zijn drumstel nog efficiënter zou kunnen mishandelen. De beat? Die klonk als ’s werelds vervelendste mug. Of een kettingzaag. En tóch, geloof het of niet, stond heel de zaal te dansen.

Young Fathers is nog steeds het trio van Alloysious Massaquoi, Kayus Bankole en Graham Hastings. Ik wil de afterparty van Young Fathers nog halen, dus om tijd te winnen herdoop ik hen één recensie lang als Ally, Kay en G. Ally is de reus met de hoed en de prachtige stem. Kay is de losbol met dreadlocks. En G is de blanke die in de AB voor alle beats zorgde. In de kleuterklas bleken ze alle drie ontzettend vaardig in het maken van collages. En wat is muziek anders dan een uit de hand gelopen knutselsessie? Young Fathers scheuren flarden uit pop, soul, hiphop, post-punk, gospel en nog zoveel meer, voegen daar een dikke klodder Pritt aan toe, et voilá: muziek. Het leverde hen al drie uitstekende platen – hun jongste worp ‘Cocoa Sugar’ verscheen een maand geleden – twee verslavende mixtapes én de prestigieuze Mercury Prize op.

‘I ain’t strange enough!’, zong het trio boven een nerveuze beat in ‘Rain Or Shine’. Dat weet ik nog niet zo goed, want ‘Rain Or Shine’ klonk als twee popnummers in één. ‘Lord’ was een prachtige gospelsong met bassen die aardplaten konden verschuiven. ‘Get Up’ zette aan tot dansen, weliswaar met lijken. ‘Old Rock N Roll’ had een scheve woestijnbeat én een kerkorgel: zou niet mogen werken, deed het toch. ‘Wow’ was een horrorsong met shoobie-doo-waps: ongehoord. De enige reden waarom Young Fathers de regels ooit hebben gelezen, was om ze voor de rest van hun leven te kunnen breken.

Hun tomeloze energie is altijd het eerste dat opvalt, zo ook in de AB. Maar tijdens ‘Tremolo’ kon je hóren hoe goed die drie eigenlijk kunnen zingen. ‘I Heard’, met zijn sexy R&B-beat, was al even mooi en ‘In My View’ – in hoeverre van het mogelijke – nóg mooier, vooral door Ally’s honingzoete falsetstem. Het is geen toeval dat Simon Cowell, vast jurylid in The X Factor en mentor van One Direction, hen in hun begindagen een platencontract heeft aangeboden. Die zij natuurlijk hebben geweigerd. Want het trio doet niets liever dan de grens opzoeken: tot hoever kunnen we gaan vooraleer deze perfecte popsong enkel nog kabaal is? Young Fathers zijn de heersers van de smerige pop. Backstreet boys in de ware zin van het woord.

Een aparte paragraaf voor fuifnummer Kay, want dat heeft hij wel verdient. Was Kay niet aan het springen dan was hij aan het shaken. Was hij niet aan het blaffen dan was hij zijn microstatief aan het opvrijen. Van zijn rode hemd stond na élk nummer een knoopje meer open. Tot er geen meer overbleven, Kay het ding uittrok en er als een maniak de ‘Connemara’ mee deed. Die gaat goed slapen vanavond.

Zoveel lof, waarom dan niet nóg meer sterren? Omdat de set iets te traag op gang kwam. Véél imponerende bassen, weinig melodie: de eerste nummers leken eerder een statement dan echte songs. En ik ben ook een beetje boos dat ze hun geweldige nieuwe nummer ‘Only God Knows’ niet hebben gebracht, terwijl ze toch een half uur vroeger dan voorzien – na slechts een klein uur – van het podium stapten.

Maar ah, wat was afsluiter ‘Shame’ een waardige climax. Ergens in de stoffige drummachine en ronkende synth, het engelenzang en geschreeuw, de oehoehoehoehs en het toenemende geratel lag tijdloze schoonheid. Triomf.

En nu naar die afterparty! Hoe die te vinden? Via de dichtstbijzijnde rioolput, natuurlijk.


Het moment

Ik wist dat het kwam, en toch: wanneer die loodzware beat invalt en het idyllische ‘Low’ aan stukken knalt.


Het publiek

We hebben met z’n allen ons beste dansbeentje voorgezet, zélfs al maakten die Schotten het ons niet altijd even gemakkelijk.


Quote

Young Fathers hadden geen babysit geregeld zodat ze met ons een babbeltje zouden kunnen slaan. Spelen, spelen en nog eens spelen!


Tweet

En ik maar denken dat dat geslurp bij de beat hoorde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234