null Beeld

Young Fathers - Cocoa Sugar

‘Dead’ was het sprankelende debuut van het Edinburghse trio Young Fathers. ‘White Men Are Black Men Too’ was de bevestiging van hun kunde, klasse en kracht. Het nieuwe ‘Cocoa Sugar’ staat – naar Young Fathers-normen dan toch – vol vlotte popmuziek, die klinkt alsof ze er vanzelf is uitgekomen.

Gert Van Nieuwenhove

Voor de volledigheid: Kayus Bankole, Alloysious Massaquoi en Graham Hastings – want zo heten ze – schreven ook ‘Only God Knows’ voor de sequel van ‘Trainspotting’. En hun ‘Voodoo in My Blood’ was dé song op Massive Attacks ep ‘Ritual Spirit’.

Gangbare genre-opdelingen zijn voor Young Fathers taboe: ‘We make Young Fathers music, that’s it.’ Een Britse man van de stijlpolitie kwam uit bij ‘Liberian/Nigerian/Scottish psychedelic hiphop electro boy band’. Goed geprobeerd.

Er bestaan artiesten die verwant zijn aan Young Fathers, hoor. Spoek Mathambo als hij ‘She’s Lost Control’ van Joy Division covert, bijvoorbeeld. Of de eveneens Zuid-Afrikaanse DJ Mujava, die Afro-ritmes koppelt aan jaren 80-synths.

Op ‘Cocoa Sugar’ blijven stemmen en percussie de essentie van de Fathers. De asymmetrische samenzang glijdt nog steeds af naar krijsen. Eigenlijk hebben ze altijd hyperkinetische, uit noise geboren pop mét punch gemaakt. Opener ‘See How’ heeft een lage bas, schurende scharniertjes, kreetjes en een koor dat zijn eigen weg gaat. ‘Fee Fi’ is Afrikaanser van ritmes, is stiller water. Een piano kringelt overal doorheen en de song eindigt in een wirwar van stemmen. ‘Wow’ is een korte horrorfilm, met een dwingende piano erin, en ook vroege rock-’n-roll.

Toch barst deze derde plaat minder van de breuklijnen. De sfeer verschiet geleidelijker van klankkleur. Er is beknibbeld op gepruttel uit doosjes en veel experimenteel futurisme is weggetrapt. Het nachtelijke bospad wordt minder bewandeld. De groep voelt zich meer dan ooit thuis in de welriekende popdreef.

Zoals de Fathers in ‘Toy’ stemmen fuseren, zo fuseert geen enkele hiphop electro boy band stemmen. Aan het eind zit een korte, maar mooie knipoog naar groepen als The Trashmen en The Cramps. In ‘Border Girl’ is de stuwende kracht funkyer, de popstem is hier eerste stem.

De teksten liepen altijd al over van de contradicties: in oudje ‘Get Up’ ging het van ‘Get up and have a party’, terwijl even later een mooi lijk bezongen werd. Nu zit midden in een gospel de bekentenis ‘The only time I go to church is when someone’s in the casket.’

De mooiste woorden komen uit ‘Lord’: ‘Love wants to give / Hate wants the thrills / Joy hates the pain / But pain, we all need / To Feel / If wishes were horses / Then beggars would ride.’ De muziek doet ondertussen aan ‘The Cross’ van een onfeilbare Prince denken, en zelfs aan de meest goddelijke zegeningen van Kanye. ‘Cocoa Sugar’ is uitstekend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234