Youri Boone, scenarist & rechterhand van Jan Eelen

Zijn er nog zonderlingen die oog en aandacht hebben voor de kleine lettertjes in begin- en eindtitels van tv-programma’s? Indien wel, dan kennen sommigen van hen misschien de naam Youri Boone. In televisiekringen staat hij bekend als de rechterhand van Jan Eelen, die hij unverfroren met diens roepnaam Jakke mag aanspreken. Youri Boone (35) is coscenarist van ‘De Ronde’ en ook van ‘Callboys’, de langverwachte nieuwe comedyserie van Jan, die in het najaar op VIER te zien zal zijn. Voorts heeft hij ook een hand gehad in ‘Chaussée d’Amour’, een serie aangaande een alledaagse hoerenbuurt in de binnenlanden van Vlaanderen.

'Een hartstilstand is helemaal niet erg: je zintuigen vallen ineens uit. Niets om bang voor te zijn'

Op een maandagochtend als een andere dien ik me bij hem thuis aan in Vilvoorde. Olivia Peeters, zijn vrouw alsmede de moeder van hun beider zoontje Oskar (3), is er ook. Ze is hoogzwanger van hun tweede kind. In een mail had Youri me laten weten dat hij een achtergrondfiguur is die niet bedreven is in het geven van interviews.

HUMO Heb je er ooit voor gekozen om een achtergrondfiguur te zijn?

Youri Boone «Ten tijde van ‘De kruitfabriek’ heeft Jan Eelen me eens opgevoerd als rubriekgast voor een repetitie. Ik kan mezelf niet aanzien op een beeldscherm. Er is altijd wel iets dat me hindert: een gebaartje, een stembuiging, een trekje om de mond. Ik heb dan ook het gevoel dat ik me veel meer amuseer op de achtergrond, met wat ik nu dus doe. Ik krijg genoeg kansen om aan prettige en ambitieuze projecten mee te werken waarbij ik niet in de kijker hoef te lopen en mezelf niet hoef te verkopen.»

HUMO Ik weet dat je eerste baan reisleider was.

Boone «Ik heb destijds zo onbezonnen gesolliciteerd dat ik niet eens goed wist wat die job inhield. Ik dacht dat ik hoofdzakelijk mensen op reis moest begeleiden. Eerst had ik er dus geen idee van dat ik ook excursies moest verkopen en klachten aanhoren. Op reis lijken mensen me gevoeliger voor kleine afwijkingen van hun verwachtingen. Het wereldje van reisleiders bestaat ook hoofdzakelijk uit mensen die graag uitgaan en feesten. Dat is nooit aan mij besteed geweest. Bij luide muziek in het uitgaansleven kun je geen fatsoenlijk gesprek voeren. Dan moet je maar gaan dansen, en daar ben ik niet goed in. Ik ben nogal op mezelf, en ik ben me in een groep of in een drukke omgeving, net als voor een camera, altijd erg bewust van mezelf, wellicht te veel.

''De Ronde' was een bingewatchserie avant la lettre, maar ik was echt niet goed van al die kritiek.'

»Toen ik reisleider was, schreef ik teksten over mijn ervaringen, een soort bespiegelingen. Van een vriend hoorde ik dat Jan Eelen iets wou maken over een reisleider en een aantal bejaarden in een autocar. Ik ben me toen bij hem gaan aanbieden. Hij wou niet meteen aan dat project beginnen, het was gewoon iets dat in z’n achterhoofd zat. Maar goed, uit het gesprek dat ik die keer met Jakke heb gevoerd, bleek dat het klikte tussen ons, maar veeleer op een theoretisch niveau. Hij was erg te vinden voor de manier waarop ik anekdotes analyseerde om hun bruikbaarheid na te gaan voor fictie. Hoewel ik hem als een vriend beschouw – we schieten goed met elkaar op – zijn we op persoonlijk gebied erg verschillend: we hebben een heel ander temperament. Hij raakt ideeën heel snel beu. Of hij vindt ze snel belegen. Aan het eind van dat eerste gesprek zei hij: ‘Stuur je cv maar op naar Woestijnvis en vermeld mij erin.’ Twee jaar later werd ik opgebeld: of ik geen redacteur van ‘De slimste mens’ wilde worden. Dat wilde ik niet, want ik werkte ondertussen voor het productiebedrijf Caviar, dat mij uitgerekend in die tijd ook de kans gaf om op kosten van het bedrijf een cursus scenarioschrijven te volgen. Ik moest er samen met Malin-Sarah Gozin de tv-afdeling uitbouwen, maar dat is niet van de grond gekomen: we werkten toen voornamelijk rond Rob Vanoudenhoven, maar zijn contract met VTM werd niet meer verlengd. Een tijd later – ‘Je laatste kans,’ had Jakke gezegd – ben ik met hangende pootjes naar Woestijnvis gegaan, waar ik redacteur van ‘De laatste show’ ben geworden. Jakke was toen eindredacteur van die talkshow. En gaandeweg kwam van het ene het andere.»

HUMO Je bent tussen 2008 en 2013 in vaste dienst geweest bij Woestijnvis als redacteur en als scenarist, en zowel vóór als na de overname van VT4, dat VIER werd. Nu werk je als zelfstandige. Je hoort weleens dat Woestijnvis veranderd is. Heb jij daar iets van gemerkt?

Boone «Toen de kijkcijfers van VIER tegenvielen, was de sfeer een tijdlang zuur: iedereen begon te twijfelen. Een veelgehoorde vraag was: ‘Waaraan ligt het?’ En iedereen wees iets of iemand anders aan. Er gingen mensen weg, en de blijvers verweten hun een gebrek aan loyaliteit. Maar dat was tóén. Nu zit de dynamiek weer goed, en er heerst weer optimisme. De expertise is er nog altijd: ik denk nu aan de reality van ‘Topdokters’. Studioprogramma’s van Woestijnvis zijn misschien minder consequent van topniveau dan vroeger, maar ook daar zitten parels tussen, zoals ‘De ideale wereld’.»

HUMO Waar ben je, wat je vak betreft, het best in?

Boone «Ik denk dat ik veeleer analytisch over de dingen nadenk: ik zoek vooral patronen in personages en situaties. Ik vraag me dus vaak af: ‘Welk systeem zit hierin?’ Of: ‘Welk systeem zullen we hierin toepassen?’ Dat doe ik overigens ook als ik naar andere fictie kijk. Er zijn wetten in fictie waar iemand als Jakke dan heel graag tegen zondigt. De structuur van ‘De Ronde’ was bijvoorbeeld niet episodisch – ’t was een bingewatchserie avant la lettre, maar om die serie verkocht te krijgen moest ze wel in afleveringen worden uitgezonden, terwijl ze volgens ons beter tot haar recht was gekomen als ze in één ruk was vertoond, wat Canvas later overigens heeft gedaan.»

HUMO Hoe veroudert een serie als ‘De Ronde’ in het hoofd van de makers?

Boone «Ik heb er ondertussen een dubbelzinnig gevoel bij. ‘De Ronde’ is voor het eerst uitgezonden toen Twitter begon op te komen; de meeste mensen konden die sociaalnetwerksite nog niet zo goed plaatsen. Journalisten deden toen een oproep: ‘Kijk massaal naar ‘De Ronde’ en tweet wat je ervan vindt.’ Men leek er toen nog van uit te gaan dat Twitter een neutraal en zo objectief mogelijk beeld zou opleveren. De eerste krantenkop na de première van ‘De Ronde’ luidde: ‘1,9 miljoen kijkers, maar toch veel kritiek’. Ik weet dat ik toen schrok van die kritiek op Twitter. Ik bleek er zo gevoelig voor te zijn dat hij mijn uiteindelijke evaluatie van mijn werk voor ‘De Ronde’ sterk heeft beïnvloed, terwijl Jakke nog steeds voor de volle 100 procent achter die serie staat. Maar ik begon te twijfelen: was die grote structuur wel een goed idee? Hadden we niet een klassieke drie-actstructuur per aflevering moeten aanhouden? ’t Was nutteloos getob, want we konden er toch niets meer aan veranderen. ‘De Ronde’ is al met al goed ontvangen, maar het bleef een experiment. ‘Callboys’ is anders: de structuur is klassieker, maar qua plot biedt die serie minder houvast. Je wordt meegesleept door een bende idioten die in hun domheid heel onvoorspelbaar zijn. Een kijker zal nooit precies weten wat hij van de volgende aflevering moet verwachten.»

HUMO ‘De Ronde’, ‘Chaussée d’Amour’ en ‘Callboys’, drie series waar je als scenarist aan hebt meegewerkt, hebben één ding gemeen: prostitutie.

Boone «Ik heb aan zeven scenario’s gewerkt, waarvan er drie zijn uitgevoerd. In de overige vier zat geen prostitutie. Misschien zijn die mét prostitutie het makkelijkst te verkopen. Ik moet erbij vertellen dat het basisidee van zowel ‘De Ronde’ als ‘Chaussée d’Amour’ als ‘Callboys’ niet van mij komt. Seks is in al die series een component die iets interessant maakt. In ‘Chaussée d’Amour’ is dat de fysieke ruimte, waarin een bordeel zich naast een bankfiliaal, een apotheek of een bakkerswinkel bevindt. Om de 50 meter is er in een straatbeeld iets zogenaamd aanstootgevends te zien. En de hoeren zijn er gewoon de vaste klanten van de plaatselijke middenstand.

»Ik ken een jongen, Pieter Peyls, die in de buurt van de Chaussée d’Amour in Sint-Truiden is opgegroeid: als kind voetbalde hij met een shirt gesponsord door bordeel The Bunny Club of iets van die strekking. Hij ervoer dat als volstrekt normaal, en hij is ook met het idee voor ‘Chaussée d’Amour’ komen aanzetten. De research heb ik niet gedaan, maar ik weet dat er echt gebeurde scènes in zitten: de strippende pastoor, en de openingsscène waarin een man die in een auto met een opblaaspop doende is, bij een botsing betrokken raakt. Voor ‘Callboys’ hebben we geen waargebeurde anekdotes gebruikt, ook omdat Jakke ervan overtuigd is dat ze aan waarde inboeten en vaak ongeloofwaardig worden als je ze in fictie omzet.»

HUMO Vijf jaar geleden liet Jan Eelen weten dat hij geen reclameblokken in zijn fictieprogramma’s zou dulden. Dat lijkt me typisch een principe waar je op een dag van terugkomt.

Boone «De subtekst van ‘Callboys’ heeft alles met jezelf verkopen te maken, jezelf als een product zien. In een commerciële omgeving is dat bijna een parodie op die commerciële omgeving.»

'De vrouwelijke klanten voor een heteroseksuele prostitué vormen een heel kleine markt: daardoor zullen de prijzen ook wel lager zijn'

HUMO Alsof de reclameblokken ironisch in de fictie geïntegreerd zijn?

Boone «Dat zul je ook aan de beeldtaal kunnen merken.»

HUMO ‘Callboys’ gaat over heteroseksuele prostitués: mannen die tegen betaling vrouwen ter wille zijn. Dat is een keuze. Spontaan associeer ik prostitués meer met homoseksualiteit.

Boone «Niet ten onrechte: de mannelijke klantenkring van mannelijke escorts is veel groter. We zijn er tijdens onze research ook achter gekomen dat mannelijke klanten bereid zijn om meer te betalen dan vrouwen. De vrouwelijke klanten vormen overigens een heel kleine markt: daardoor zullen de prijzen ook wel lager zijn als je als heteroseksuele prostitué aan de bak wil komen. We hebben met twee mannen gesproken die enkel heteroseksuele opdrachten uitvoeren. Zij waren heel anders dan de jongens uit ‘Callboys’. Ze waren namelijk geraffineerd, verstandig en ze zaten uitstekend in het pak. Kortom: ze zagen er fantastisch uit. Eén van hen werkte samen met psychiaters om slachtoffers van seksueel misbruik opnieuw intimiteit aan te leren. Zo iemand komt niet voor in ‘Callboys’: onze mannen zijn een uitstervend ras vol misplaatst masculien zelfvertrouwen dat in de jaren 80 is blijven plakken. Ze doen zich voor als een echt bedrijfje, maar voor de rest betekenen ze niets in vergelijking met de chique escorts die wij tijdens onze voorbereidingen hebben ontmoet. Het moet in de eerste plaats comedy zijn, hè.»

'Het klikt tussen Jan Eelen en mij, maar veeleer op een theoretisch niveau.'


Leven na het Requiem

HUMO Laten we even een zijpaadje inslaan: ik las ergens dat je bij de jezuïeten school hebt gelopen. In andere tijden stonden die er wijd en zijd om bekend dat ze de toekomstige elite vormden. Kun jij nog ergens aan merken dat je een ‘product van de jezuïeten’ bent?

Boone «Ik heb het gevoel dat ik een heel goede opleiding heb gehad: toen ik Germaanse ging studeren in Leuven, was nagenoeg alle leerstof van de eerste kandidatuur me al bekend. Ik bladerde door m’n cursussen en dacht: ‘Kennen we, kennen we...’ Wat mij overigens niet geholpen heeft, want ik was dat jaar gezakt. Ik had namelijk iets te veel zelfvertrouwen. Maar in mijn middelbareschooltijd was ik heel anders dan ik later ben geworden: ik was toen een romantische puber die zwolg in filosofie en literatuur. Ik denk dat ik dat soort romantisch gedweep aan de jezuïeten te danken had. Naarmate ik ouder werd, merkte ik dat mijn ware natuur daar tegenin ging: ik ben nog het liefst redelijk afstandelijk en emotioneel neutraal. Ik ben graag burgerlijk. Ik ben nu iemand die moe wordt van romantisch zwelgen en groot vertoon van emoties. Ik heb, misschien vreemd genoeg, het gevoel dat ik mijn jezuïetenachtergrond juist door burgerlijker te worden van me heb afgeschud.»

'Olivia Peeters: 'Hij kromp ineen, zijn lippen werden blauw, en je kon het leven uit zijn ogen zien wegtrekken.'

HUMO Wat zijn volgens jou de voordelen van een burgerlijke levenshouding?

Boone «Controle. Voorspelbaarheid. Rust. Dat je niet dwangmatig op zoek gaat naar ervaringen en ontmoetingen. Dat je inziet dat zelfs details uit het leven van je kinderen je gelukkig kunnen maken, terwijl je ooit misschien wel gedacht zal hebben dat het vaderschap je beperkte.»

HUMO Controle en voorspelbaarheid, zei je. Je hebt een hartstilstand overleefd.

Boone «Ja, op 7 mei van dit jaar. Ik heb dat voorval helemaal niet intens beleefd. Pas achteraf heb ik er de tragiek van moeten inzien. De avond tevoren waren we in de stadsschouwburg van Hasselt naar – toepasselijk genoeg – het ‘Requiem’ van Mozart gaan luisteren. Maar er zijn drie weken uit mijn geheugen gewist. Mijn vrouw kan er meer over vertellen.»

Olivia Peeters (komt erbij zitten) «Die zaterdagochtend – we waren bij mijn ouders thuis in Genk – begon prachtig: de zon scheen en we zouden barbecueën. ’t Was ook het weekend van Moederdag, en Youri had een verrassing voor me geknutseld. Toen hij rond halfacht uit bed wilde komen, sloeg hij gewoon achterover. Ik wist meteen dat er iets heel, heel ernstigs aan de hand was. Ons grote geluk is geweest dat ik op dat ogenblik naast hem op de bedrand zat. Ik heb onmiddellijk het hele huis bij elkaar gebruld – mijn kreet moet echt verschrikkelijk geweest zijn, want mijn moeder stond tien seconden later al bij ons. En mijn zus, die helemaal aan de andere kant van het huis sliep, had ook maar tien seconden nodig. Ze dachten eerst dat er iets mis was met de baby die ik verwacht – ik was toen zeven maanden zwanger. De adem van Youri stokte – hij bracht een soort luide apneu-snurk voort met alsmaar langere tussenpauzes, tot hij na een minuutje helemaal stilviel. Hij kromp ineen, zijn lippen werden blauw, over heel zijn lichaam had hij kippenvel – ik zag zijn huid bleker worden. Koud zweet. Zijn vingernagels werden ook blauw. Je kon het leven uit z’n ogen zien wegtrekken.»

'Daar zat Olivia dan, hoogzwanger. Ik was me van geen kwaad bewust, want ik lag in coma na mijn hartstilstand'

HUMO Er heerst uiteraard paniek als zoiets gebeurt, mogelijk zelfs blinde paniek, maar er is kennelijk ook onvermoede tegenwoordigheid van geest die je ingeeft dat je onmiddellijk iets moet ondernemen, op leven en dood en met de moed der wanhoop.

Peeters «Mijn moeder was het koelbloedigst van ons allemaal. Youri stuiptrekte wat, en we dachten initieel aan een epilepsieaanval. Mijn zusje belde de ambulance, en mama en ik beslisten om zonder enige ervaring tot reanimatie over te gaan – nu ja, mijn moeder had 25 jaar geleden een EHBO-cursus gevolgd. Zo goed en zo kwaad als dat ging, hebben we geprobeerd om zijn hartslag opnieuw op gang te krijgen. Hartmassage. En ik heb hem mond-op-mondbeademing gegeven. Hij is heel blij dat ik dat heb gedaan en niet zijn schoonmoeder (lachje). Ondertussen praatte ik op hem in: dat hij ons niet mocht verlaten, mij, Oskar, onze ongeboren baby. We hebben zo zijn bloedcirculatie gaande kunnen houden, waarmee we het zuurstofgebrek enorm hebben beperkt. Dertien minuten later kwam de ambulance aangereden – waren we zelf niet aan die hartmassage begonnen, dan was het hopeloos te laat geweest. Na een viertal minuten is er al zo’n zuurstoftekort dat de hersenbeschadiging onomkeerbaar is. Eén op de tien mensen overleeft een OOHCA, een out-of-hospital cardiac arrest. En één op de twintig houdt geen blijvende schade over aan een hartstilstand. Youri kan er vandaag bij zitten alsof er niets is gebeurd.»

Boone «Er is mij verteld dat de mug mij nog een uur lang heeft gereanimeerd: ze hebben de defibrillator een zevental keer gebruikt, ik bleef fibrilleren.»

Peeters «Ze trokken je ook een soort pulserend vest aan, dat je continu hartmassage gaf.»

Boone «Olivia mocht niet mee met de mug. Ze heeft nog een uur in die kamer gezeten, waarvan de vloer bezaaid was met lege verpakkingen van adrenalinespuiten. Daar zat ze dan, hoogzwanger. Dat vind ik een beklijvend beeld. Ondertussen was ik me van geen kwaad bewust, want ik lag in coma.»

Peeters «Hij is in een kunstmatige coma gebracht om hypothermietherapie toe te laten – onderkoeling van het lichaam tot 33 graden, om het minder intensief te laten werken en de hersenen de kans te geven zoveel mogelijk te recupereren. In die coma bleek hij het al heel goed te doen: zijn organen reageerden perfect, en na 36 uur probeerde hij zijn ogen te openen. Hij is dan ook vroeger dan voorzien uit die coma gehaald.»

HUMO Wist je toen al dat het goed zou komen?

Peeters «Ik kreeg van de artsen te horen: ‘We durven voorzichtig optimistisch te zijn.’ Maar ook: ‘We geven geen garanties.’ Nu, ik vind het logisch dat ze zich indekken, want een hartstilstand is voor iedere patiënt anders, maar je krijgt natuurlijk liever iets meer bevestiging.»

HUMO Je zult je al wel hebben afgevraagd, Youri, waarom je een hartstilstand hebt gekregen.

Boone «In mijn geval is er een vermoeden dat het genetisch is: een tante is er rond haar 40ste aan overleden. Ze ging slapen en een kwartier later trof haar man haar dood in bed aan. In tegenstelling tot een hartaanval voel je een hartstilstand niet aankomen. Je hebt geen pijn. Er is een zekere angst ontstaan in mijn familie: iedereen heeft ondertussen een AED (automatische externe defibrillator, red.) in huis gehaald. Men is nu genetische analyses aan het doen om te zien waar het defect precies zit. Dat duurt een half jaar. Hopelijk vinden ze iets. Het syndroom van Brugada, een erfelijke ziekte waarbij de elektrische activiteit van het hart verstoord is, is het in ieder geval niet.»

HUMO Voor de televisie werken is vaak stresserend en intens – zenuwspanningen zat – en je klopt soms eindeloos veel uren, ook ’s nachts, ‘want dat hoort er nu eenmaal bij’.

Boone «Ik mag de afgelopen jaren niet klagen over mijn werkritme. Nu ja, ten tijde van ‘De Ronde’ heb ik wel erg veel uren geklopt, en ik weet dat men bij de televisie ook graag uitpakt met hard werken. Sinds de geboorte van mijn zoontje Oskar heb ik mijn leven in overleg met mijn collega’s goed georganiseerd: mijn werk en mijn privéleven zijn in balans.»

Peeters «Je staat totaal niet onder stress. Echt niet.»

Boone «En bovendien vind ik m’n werk prettig. Als ik met een fysieke klacht bij de dokter kom, is zijn eerste diagnose altijd: stress. Puur omdat hij weet dat ik bij de televisie werk. Maar ik heb geen stress. ’t Is wel waar dat je fictie niet kunt loslaten na een werkdag: je ziet in je vrije tijd iets op de televisie en meteen projecteer je dat op wat je zelf aan het maken bent: ‘O, die lossen dat zó op.’ In mijn dagelijkse leven zoek ik voortdurend naar wat relevant zou kunnen zijn voor mijn werk.»

Peeters «In je hoofd zal het wel altijd druk zijn, maar dat staat volgens mij volledig los van die hartstilstand.»

'Ik heb aan zeven scenario's gewerkt, waarvan er drie zijn uitgevoerd. In de overige vier zat geen prostitutie'

HUMO De hartstilstand heb je alleen maar van horen zeggen. Je kunt het bijna geen persoonlijke ervaring noemen.

Boone «Ik kan er alleen maar over zeggen dat mijn zintuigen ineens uitvielen, en alles ging op zwart. Blijkbaar heb ik geprobeerd om op eigen kracht uit de coma te komen. Wat word je gewaar als je een poging doet om uit een coma te raken? Ik zal daarbij wel waarnemingen hebben gedaan waar ik nu zeer benieuwd naar ben, maar ze zijn uit mijn geheugen gewist.»

Peeters «Hij is drie volle weken kwijt. Zijn kortetermijngeheugen was aangetast. In het ziekenhuis heeft hij normale conversaties gevoerd met iedereen, maar daar weet hij nu niets meer van.»

Boone «Ik weet wel van horen zeggen dat ik nogal snel contact heb opgenomen met Jakke en andere collega’s, die me probeerden wijs te maken dat ik aan het Eurovisiesongfestival had deelgenomen en dat er ondertussen al een tweede seizoen van ‘Callboys’ was.»

Peeters «Je was wel clever, ondanks de toestand van je geheugen. In het ziekenhuis belde je op de vaste lijn van de dienst naar 1207 om aan het telefoonnummer van Woestijnvis te komen. Kwestie van Jakke aan de lijn te krijgen.»

Boone «Ik weet dat ik een ontsnappingsplan had – ik geloofde niet dat ik om een goede reden in het ziekenhuis was.»

Peeters «‘Alles is in orde,’ zei je, ‘die infusen heb ik niet meer nodig. Ik moet hier niet meer zijn. Mijn hart heeft gewoon een slagje overgeslagen. Voor de rest is er helemaal niets gebeurd. Een ziekenhuis moet economisch draaien, ik moet plaatsmaken voor andere patiënten.’ De dokters keken je ietwat raar aan: ‘Wat voor aap is dát?’ En ik dacht toen: ‘Dit is helemaal Youri. En alles komt vast weer goed.’»

Boone «Als er bezoek was, deed ik op den duur alsof ik een hersenbeschadiging had opgelopen.»

Peeters «Zijn moeder liep er de muren van op (lacht). Toen je nog maar pas uit het ziekenhuis ontslagen was, facetimede je met collega’s: je zat gewoon te lachen met wat je was overkomen en ik kon het niet aanhoren. Het was alsof je niet erkende wat wij bij je hartstilstand hadden gevoeld. Het was voor mij en de hele familie een traumatiserende ervaring, maar Youri ging er heel licht overheen. We zaten even elk op een andere golflengte. Ik denk er nog elke dag aan.»

Boone «Toen ik weer thuis was, was ze ’s nachts heel ongerust; ze wilde mij voortdurend in de gaten houden.»

Peeters «Ik hoef hem maar een beetje te horen snurken, of ik ben al gealarmeerd. Al zou zijn ingeplante defibrillator in de toekomst elke ritmestoornis moeten opvangen: dat geeft gelukkig toch een zekere rust.»

Boone «Jakke heeft zich verder ook van zijn beste kant laten zien. De week voordat ik die hartstilstand kreeg, was ik wat terneergeslagen over de toestand van mijn tuin: ons gras was aan het afsterven door een schimmel. Terwijl ik in het ziekenhuis recupereerde, heeft Jakke achter mijn rug de heraanleg van onze tuin georganiseerd, en alle kosten op zich genomen. Dus keerde ik terug naar een huis waar de tuin piekfijn in orde was.»

HUMO Moet je nog revalideren?

Boone «Neurologisch. Dat doe ik in CEPOS, een psychoneurologisch centrum in Duffel, waar therapie voor niet-aangeboren hersenletsels wordt aangeboden.»

Peeters «De meeste mensen die een hartstilstand overleven, moeten ook motorisch revalideren.»

Boone «Ik heb enkel concentratie- en aandachtsproblemen: ik lees soms woorden verkeerd, en in ieder geval lees ik nu trager dan gewoonlijk. Maar op termijn komt dat wel in orde.»

'Matteo Simoni in 'Callboys'. 'Je wordt meegesleept door een bende idioten die in hun domheid heel onvoorspelbaar zijn.'

HUMO In dit gesprek kan ik anders niet merken dat je concentratie- of aandachtsproblemen hebt.

Boone «Ik zal straks wel aan een middagdutje toe zijn. Ook als ik van een training in het neurologisch centrum kom, moet ik eventjes slapen.»


Fantastisch brein

HUMO Heeft het feit dat je een hartstilstand hebt overleefd, je kijk op het leven veranderd?

Boone «Ik ben heel goed in zelfbedrog en ik sta heel abstract in het leven. Wat ik heb meegemaakt, was voor mezelf helemaal niet erg: je zintuiglijke waarnemingen houden ineens op, en je identiteit meteen ook. Dat is alles. Niets om bang voor te zijn.»

Peeters «’t Zou een mooie dood geweest zijn – geen ziekte, geen pijn, geen besef – maar wel veel te vroeg.»

Boone «In mijn puberteit dacht ik veel aan de dood, maar ik zei het al: ik heb me van mijn filosofische kant afgekeerd. Wat ik in de filosofie zocht, waren objectieve antwoorden op morele kwesties, praktische richtlijnen. Bijvoorbeeld: als je twee mensen ziet vechten, is het dan je morele plicht om tussenbeide te komen of is het juist je morele plicht om je afzijdig te houden? Moraalfilosofie heeft daar geen sluitend antwoord op, en daardoor vond ik op den duur dat ik er niets aan had. ’t Is nutteloos gezeur.»

'Wat ik in de filosofie zocht, waren objectieve antwoorden op morele kwesties. Die heeft ze niet: het is nutteloos gezeur'

HUMO Heeft de hartstilstand van Youri jou veranderd, Olivia?

Peeters «Ik ben een furie in de auto, maar toen Youri in coma lag, dacht ik: ‘Ik ga me nooit, nóóít meer opwinden in het verkeer, en vanaf nu ga ik helemaal zen achter het stuur zitten.’ Dat heeft welgeteld een week geduurd (lacht).»

Boone «Ik zie het nu als mijn missie om haar voortdurend aan dat voornemen te herinneren.»

Peeters «Die hartstilstand was natuurlijk de schrik van mijn leven. Eén keer is ruim voldoende. Even heb ik mijn hele leven in duigen zien vallen. En ik was ook nog eens zwanger. Ik besef dat we enorm veel geluk hebben gehad. Maar de schrik zal er altijd wel een beetje in blijven zitten. Ik denk dat ik gedurende die hele episode sterk ben gebleven, en redelijk optimistisch, zo van: ‘Morgen zien we wel weer.’ Ik dacht: ‘Vandaag heeft hij toch al zelf z’n boterhammen gesmeerd. Ik kan hem nu misschien wel weer vragen om ’s morgens de boterhammen voor ons zoontje te smeren.’ Stel dat Youri nu gehandicapt was, dan moest ik er toch weer tegenaan gaan. We zijn getrouwd en we hebben beloofd voor elkaar te zorgen. Maar ik vond wat ons is overkomen een beproeving. Ik kan me geen leven zonder Youri voorstellen. En was hij gehandicapt gebleven, dan had ik dat vooral voor hem verschrikkelijk gevonden. Hij heeft een fantastisch brein: hoe frustrerend moet het al niet zijn om dan juist in je hersenen getroffen te worden. Ik denk dat ik dat niet zou kunnen verdragen.»

Boone «‘Moet ik dat van dat fantastische brein niet even nuanceren?’ denk ik nu.»

Peeters «Hij is een wandelende encyclopedie. Hij onthoudt alles, kan over alles meespreken…»

Boone «Wat mij overkomen is, heb ik nog op geen enkele manier doorleefd. De schrik is mij als het ware ontgaan. ’t Is op dit ogenblik niet meer dan een soort dagdroom voor mij. Maar mensen die het ook meegemaakt hebben, defibrillatorbezitters, zeggen me: ‘Na twee maanden lag ik ’s nachts ineens met een bonkend hart wakker, in het volle besef dat ik die keer de dans was ontsprongen.’ Ik weet niet of dat ook met mij zal gebeuren. Hoe moet ik het uitdrukken? Ik houd afstand van mezelf – ik onthoud weinig van mijn eigen leven, en ik zit ook niet in mijn verleden te woelen.»

HUMO Autobiografisch drama moet het ruime publiek dus niet van jou verwachten.

Boone «Neen. Ik kijk hooguit een beetje vooruit: over twee weken is de nieuwe baby er.»

Peeters «Het leven gaat door.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234