null Beeld

Youth Without Youth

Natúúrlijk hopen we dat Francis Ford Coppola in de toekomst nog vele, vele films zal maken, en natúúrlijk wensen we hem bloeiende wijnranken toe (geen geintje: de cineast financiert zijn films tegenwoordig met de opbrengst van zijn wijngaard).

Anderzijds hebben we zo'n voorgevoel dat 'Youth Without Youth', Coppola's eerste regie in tien jaar, weleens zijn laatste zou kunnen zijn: deze merkwaardige film laat immers zien dat de grote dagen voorgoed achter hem liggen, dat hij zich in de herfst van zijn leven bevindt, en dat hij naar alle waarschijnlijkheid geen Meesterwerken meer in zich heeft ('De man die de 'Godfather'-films maakte is in '79 gestorven in de jungle,' zei Coppola ooit over zichzelf: daar is iets van). Is 'Youth Without Youth' dan écht barslecht? Tja, volgens velen wel. Naar ónze bescheiden mening laat deze film, die op ons een vreemd ontroerend effect had, vooral zien dat Coppola tegenwoordig in de greep van de weemoed zit.

Het op een novelle van de Roemeense auteur Mircea Eliade gebaseerde 'Youth Without Youth' vertelt het verhaal van Dominic Matei (Tim Roth), een zeventigjarige linguïst die, nadat hij op straat door de bliksem is getroffen, opnieuw jong wordt - uit zijn tandvlees groeit zelfs een nieuw gebit - en aldus de gelegenheid krijgt om zijn levenswerk, een boek dat peilt naar de oorsprong van het bewustzijn, te voltooien. Een straffe pitch, maar zoals Coppola het in beeld zet, slik je 't.

Misschien herkende Coppola zichzelf wel in Dominic Matei: ook hij heeft zijn levenswerk, 'Megalopolis', nooit kunnen afwerken en ook hij heeft vroegtijdig afscheid moeten nemen van sommige geliefden (de film opent allicht niet toevallig met het tragische tikken van een klok). 'Youth Without Youth' is zéker geen Coppola grand cru - deze vreemde mix tussen sciencefiction, romantiek en new age-praat werkt zelfs geregeld op de lachspieren - maar de film komt tenminste uit het hart. In veel scènes voel je nog de hand van de meesterfilmer van weleer (die expressionistische schaduwen!), en heel af en toe steekt Coppola's oude megalomanie zelfs nog eens de kop op, zoals in dat groteske, naar 'Frankenstein' verwijzende laboratoriumtafereel.

U voelt het: deze film heeft een vreemd karma (we moesten vaak terugdenken aan de laatste van Altman: ook 'A Prairie Home Compagnon' was doordrongen van een mijmerend verlangen naar dagen die voorgoed voorbij zijn). Maar goed, misschien moet u zich, net zoals het hoofdpersonage en de regisseur, ook zélf wel in een lichte staat van weemoed bevinden vooraleer u deze mysterieuze film binnentreedt. Dán, en alleen dán, zal u het elegische Signaal van 'Youth Without Youth' kunnen oppikken. Sterkte!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234