null Beeld

Zanger Joe Cocker overleden

De Britse rock- en blueszanger Joe Cocker is gisteren overleden aan longkanker. De begenadigde coverartiest en grootse liveperformer werd zeventig. Humo-journalist Serge Simonart interviewde Cocker in 1991 aan de vooravond van zijn 'Night Calls World Tour'. Hieronder kunt u enkele fragmenten herlezen.

(Verschenen in Humo 2676 op 12 december 1991)

'Ik kijk voor mijn eigen bestwil niet te veel om'

Joe Cocker, een limey uit Sheffield, woont al bijna twintig jaar in Amerika, ook al praat hij nog steeds met het accent van de Britse Midlands. Joe is an Englishman in L.A., gevlucht voor de Engelse belastingen. (‘Er was een moment dat ik vijfennegentig procent van mijn inkomsten moest afstaan aan de staat. Toen mijn managers een redelijker regeling probeerden af te dwingen was het antwoord: ‘Her Majesty doesn’t make deals’).

Joe Cocker is drie wandelende decennia rock-’n-roll die, geloof me, de muil van de leeuw van érg dichtbij hebben gezien. Sinds Woodstock en ‘With A Little Help From My Friends’ ('Een half miljoen mensen: hippies tot aan de horizon. Ik was hun voorspel.') heeft Cocker van het aloude adagio sex, drugs & rock’n’roll àlle drie de bestanddelen grondig verkend.

HUMO Die diep-hese gorgelstem van jou lijkt door hectoliters alcohol en nicotine gelooid. Heb je ooit gedronken, gerookt en gesnoven omdat je dacht ‘Als ik ermee stop, ben ik mijn unieke stem kwijt’?

Cocker «En daarmee ook mijn carrière, want aangezien ik zelf geen songs schrijf, is die stem en wat ik ermee doe mijn enige troef? Nee, zo heb ik er nooit over gedacht.. Ik vrees dat de roep van Demon Alcohol ook zonder die redenering sterk genoeg was (lacht). Ik ben nooit lang genoeg gestopt met drinken of roken om te weten wat het precieze effect ervan op mijn stem is.

»Maar in werkelijkheid schààdt die nicotine mijn stem natuurlijk. Ik ben bijvoorbeeld na al die jaren roken niet meer in staat falsetto te zingen: hoge tonen haal ik niet meer, en heel zacht zingen lukt ook niet alle dagen. Maar dat is ook de schuld van de manie van muzikanten om hun elektrische instrumenten en hun monitors alsmaar harder te zetten, zodat ik daar al dertig jaar tegenop moet brullen. Ik heb altijd geprobeerd om live mijn zang af te stemmen op de piano, maar de helft van de tijd heb ik de piano niet eens kunnen horen!

»De beperkingen van mijn stem hebben natuurlijk ook te maken met het feit dat ik geen enkele training heb: ik zing altijd tijdens repetities, nooit thuis, nooit onder de douche… Maar wat ik verloren ben aan technisch bereik, heb ik gewonnen aan karakter. En anyway, een oud paard leer je geen nieuwe trucjes.»

HUMO Ondanks het feit dat je drugs hebt afgezworen, heb je nooit willen meedoen aan de anti-drugscampagnes van de Engelse en Amerikaanse overheid. Waarom niet?

Cocker «Ach… Ten eerste zou ik heb hypocriet vinden, want ik drink nog altijd graag, en ik rook thuis af en toe wel ‘s een jointje. Ten tweede geloof ik de theorie niet die zegt dat ‘stropers de beste boswachters zijn’. Ik geloof niet dat een voormalige heroïneverslaafde als bijvoorbeeld, Lou Reed, geloofwaardig overkomt als hij met zijn reputatie plots beweert dat drugs slecht zijn. En ten derde denk ik niet dat een échte heroïneverslaafde zal stoppen met spuiten, alleen maar omdat die brombeer van ‘n Cocker het hem zegt. Volgens mij is het véél efficïenter om de drug dealers harder aan te pakken. Dàt zijn de smeerlappen, dié zetten de jeugd op een subtiele manier tot druggebruik aan. De dealers waren ook de klootzakken die mij indertijd het vijfdubbele van de marktprijs lieten betalen, omdat ik een rijke popster was die parasieten aantrok (lacht).»

HUMO Je hebt twéé reputaties hoog te houden: die van begenadigd cover-artiest, én die van groots live-performer. Kies je je songs voor een studioplaat wel eens met de volgende concerttoernee voor ogen?

Cocker «Sure, dat doe ik altijd. ‘Feelin’ Allright’ heb ik uitsluitend gecoverd omdat ik wist dat het live een showstopper is. En op ‘One Night Of Sin’ heb ik ‘My Love Is Alive’ om diezelfde reden opgenomen: het is een onbekende song van Gary Weight uit de jaren 70, maar ik weet dat hij live zal inslaan. Anderzijds vergewis ik me ook wel eens wat de live-potentie van een nummer betreft: dat ‘You Can Leave Your Hat On’ zo’n hit zou worden tijdens concerten had ik niet voorzien. Maar misschien is dat omdat het publiek Kim Basinger (al strippend in ‘9 /12 Weeks’) erbij denkt. I have an audience of dirty minds (lacht).

»Wat mij wat stoort is de dictatuur van de live-optredens: tegenwoordig moest alles snél gaan. Ik zou graag wat meer ballads zingen, maar mensen die het kunnen weten melden mij dat de kids zich dan vervelen. Ik zing liever ‘Guilty’ voor de doorleefde fans, voor de ‘kenners’, dan voor nostalgische hippies of met bierblikjes zwaaiende supporters nog maar ‘s ‘With A Little Help’ te doen.»

HUMO Zijn er songs die je eigenlijk beu bent, maar die je blijft zingen om sentimentele redenen?

Cocker «Ja, ‘You Are So Beautiful’ zal ik altijd blijven zingen. Ik heb het jàren geleden samen met Billy Preston geschreven, en ik vind dat je er de fluwelen brede broekspijpen van de jaren zeventig wat te veel in hoort. Maar mijn moeder vond het een prachtig nummer. Ze is dood nu, dus ik blijf het zingen.»

HUMO Je zingt al bijna dertig jaar. Hoe heb je de modernisering van de platenindustrie verwerkt?

Cocker «Slecht (lacht). De voorbije twintig jaar heb ik àlles zien veranderen… Te véél om op te noemen, dus zal ik me beperken tot de dingen die me het meest benauwen. Er is een wildgroei ontstaan van parasieten; van overbodige mensen die tussen de artiest en zijn publiek staan. Maar na twintig jaar hebben die overbodige mensen zich onmisbaar gemaakt: producers, accountants, tién soorten managers, legers advocaten, platenfirma’s met een grotere hiërachie dan IBM… Dat soort evoluties heeft bijvoorbeeld George Harrison jarenlang van de muziekwereld vervreemd.

»Wat me het meest stoort is de modernisering van het opnameproces. De werkwijze in moderne studio’s ligt me totaal niet. Soms word je verplicht met viér producers aan één plaat te werken… Ik heb producers gehad die me een song zin per zin lieten inzingen. Dus één zin dertig keer herhalen tot hij – naar hun normen – perfect zat, en dan over naar de tweede zin. Afschuwelijk! Ik zing veel liever de héle song ineens uit, want alleen dàn kom je echt in een stemming, en vat je de ziel van een nummer.

»Naarmate ik ouder word, valt het me ook steeds moeilijker dingen te zingen die ik niet écht aanvoel. Producers zeggen dan dat ik ouderwets denk. Wel, het zij zo.»


Bekijk Joe Cockers cover van het Beatles-nummer 'With A Little Help From My Friends' live op Woodstock:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234