'Zdenek Stybar': Tsjech him out in Parijs-Roubaix

Zdenek Stybar is een ondernemer, een man met een plan. Als 15-jarige trok de Tsjech in z’n eentje naar Zwitserland, om er te leren koersen. Jaar na jaar heeft hij zijn carrière geoptimaliseerd – eerst in het veldrijden, vervolgens op de weg. Hij deed zelfs een beroep op een apneuduikster om beter te leren ademen. Het doel van dat alles? Een klassieke zege behalen. Dat kan zondag in Parijs-Roubaix, de koers die hem het beste ligt en die hij al drie keer had kunnen winnen.

'Ik heb lang gewerkt om op het hoogste niveau te komen: het is tijd om te oogsten'

Het is rustig in het hotel waar de renners van Etixx-Quick•Step voor het Vlaamse voorjaar zijn neergestreken. We zijn daags voor Gent-Wevelgem en Zdenek Stybar (30) kan nog niet vermoeden dat het peloton straks in rouw zal worden gedompeld door het overlijden van Daan Myngheer en Antoine Demoitié. Zelf is hij in Milaan-Sanremo aan het ergste ontsnapt.

Zdenek Stybar «Ik reed ongeveer in vijftiende positie de Cipressa af, achter Peter Sagan, toen alle renners ineens uitweken en er plots een grote hond voor mij opdook. Ik kon niet meer remmen en botste in volle vaart tegen hem aan. Ik viel meteen, maar veel erger was dat de volgwagens mij niet zagen liggen: ze scheerden allemaal rakelings langs mijn hoofd heen. Ik was in shock, en bang dat ze me zouden aanrijden.

»In de koers loert het gevaar om elke hoek. Neem nu de buggy’s: in de Tour stond er elke 5 kilometer wel iemand die zijn kinderwagen een halve meter voor de rest van het publiek uit stak. Onverantwoord. Omdat mijn zoontje Lewis net was geboren, besefte ik nog meer hoe gevaarlijk dat was. Neem je kindje toch niet mee naar de koers, wat heeft zo’n uk daar in godsnaam aan?»

We hebben afgesproken om het over Parijs-Roubaix te hebben, de koers die hem als ex-crosser het best ligt, ook al kan hij niet dezelfde wattages trappen als de mastodonten Fabian Cancellara en Tom Boonen. Er is veel veranderd voor Stybar, sinds hij vier jaar geleden het veldrijden voor bekeken hield om ook op de weg te kunnen uitblinken. Niet meteen de gemakkelijkste carrièrewending, maar hij behaalde al mooie zeges – vorig jaar won hij een Tourrit en Strade Bianchi. Hij schoof ook op in de hiërarchie van de ploeg en er volgde een nieuw contract, waarover Patrick Lefevere zegt: ‘Ik betaal Zdenek om te winnen. Maar ik mag hem enorm: hij is een strijder.’ Zijn coach en goede vriend Peter Hespel, professor inspanningsfysiologie aan de KU Leuven en de man achter de fameuze Bakala Academy, het Leuvense onderzoekscentrum voor duursporten, vertelt een gelijkaardig verhaal.

'Peter Hespel, Stybars coach en goede vriend: 'Ik hoop voor hem en zijn omgeving dat die grote overwinning snel komt.'

Peter Hespel «Zdenek voelt dat de tijd dringt: hij moet een klassieker winnen, dáárvoor is hij naar de weg overgeschakeld. Twee jaar geleden ‘mocht’ alles nog, nu ‘moet’ het. Hij is ongeduldig: telkens als hij niet wint, ziet hij dat als een gemiste kans. En dan krijg ik hem gegarandeerd enorm teleurgesteld en gefrustreerd aan de telefoon. Ik hoop voor hem en zijn omgeving dat die grote overwinning snel komt (lacht).»

Niet vanzelfsprekend, want er is ook nog de complexe samenstelling van de ploeg. In de editie van 2014 kregen zowel Stybar als Niki Terpstra van ploegleider Wilfried Peeters de opdracht in volle finale te demarreren. Terpstra was slimmer, en wist: in een ploeg met veel kopmannen, moet je ervoor zorgen dat je als eerste weg bent. En Terpstra bleef weg. Bij Stybar was de ontgoocheling groot, al geeft hij het niet graag toe.

Stybar «Bwaah, ik was blij dat een ploegmaat won. Akkoord, ik rook mijn kans en stond ook klaar om aan te vallen, alleen: Niki was er al vandoor (lacht).

»Ik zit nog in een leerproces, ook van die tweede plaats van vorig jaar heb ik veel opgestoken.»

HUMO Wat precies?

Stybar «Ik had nog moeten aanvallen toen ik met John Degenkolb en Greg Van Avermaet naar de finish reed. Maar ik had al veel energie verspeeld, vooral toen Bradley Wiggins demarreerde en ik als enige achter hem aan ging. Nu, ik moest die keuze wel maken, want ik kan je verzekeren: Bradley ging snoeihard, en voor hetzelfde geld bleven we met twee weg.»

HUMO Volgens Patrick Lefevere reed je de hele dag te nerveus: ‘Zdenek wilde te graag winnen.’

Stybar «Daar ben ik het niet mee eens. Je moet in élke koers een beetje nerveus zijn, willen winnen. Onze ploeg heeft al negentien wedstrijden gewonnen dit seizoen, als we dan zoals gisteren verliezen, doet iedereen alsof er ik-weet-niet-wat gebeurd is.»

HUMO Met zulke sterke renners kúnnen jullie ook alleen maar verliezen.

Stybar «Ja, wij hebben de sterkste ploeg, maar in Vlaanderen reageren ze soms hysterisch.»

'Vorig jaar werd Stybar tweede in Parijs-Roubaix: 'Ik had al veel energie verspeeld door achter Bradley Wiggins aan te gaan. Ik verzeker je: hij ging snoeihard.'

HUMO Hoe win je Parijs-Roubaix?

Stybar «Door zo ontspannen mogelijk te rijden, en zoveel mogelijk energie te sparen. Als je gestresseerd bent en de hele tijd vooraan wil zitten, verlies je te veel krachten. Na een hele dag over de kasseien rijden, krijg je altijd een natuurlijke selectie: op het einde blijven alleen de sterkste renners over. Echte specialisten, zoals Tom Boonen, kennen elke strook uit het hoofd. Hij rijdt de koers waarschijnlijk al voor de twaalfde keer, ik ben nog maar aan mijn vierde seizoen op de weg bezig.»

HUMO Hou je van Parijs-Roubaix, als koers?

Stybar «Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee, omdat je vooraf nooit weet hoe de koers zal verlopen: het is misschien wel de moeilijkste wedstrijd om te rijden. Voor elke kasseistrook wordt er ook gesprint voor het leven, om vooraan te zitten. Die positie is cruciaal: als er vóór jou iemand valt, verlies je meteen een halve minuut. Maar als je er goed rijdt, zoals ik, wil je elk jaar meer. Vorig jaar was ik tweede, dus het doel nadert. Al vind ik dat ik er bij mijn eerste deelname, in 2013, het dichtste bij ben geweest. Ik was alleen voorop met Cancellara en Sep Vanmarcke, tot ik tegen een onvoorzichtige toeschouwer botste die een foto wilde nemen.

»Tijdens de wedstrijd ben ik heel geconcentreerd, nóg meer dan anders. In de finale probeer ik alles en iedereen te scannen, zowel mijn tegenstanders als het parcours. Op de kasseien heb ik het gevoel dat ik als ex-crosser stuurvaardiger ben en meer energie kan sparen dan de anderen. Ik hoop dat het regent dit jaar, dan kan ik mijn technische kwaliteiten nog meer uitspelen.»

HUMO Kun je al aan je tegenstanders zien of ze goed of slecht zijn?

Stybar «Nog niet zoals in de cross: daar had ik het meteen door als Sven Nys aan zijn limiet zat of Niels Albert een slechte dag had. Alleen aan het gezicht van Kevin Pauwels kon ik niks aflezen (lacht). Van Cancellara zeggen ze dat hij zich soms nerveus gedraagt, maar ik heb gisteren lang achter hem gereden en ik kon uit niks opmaken of hij nu à bloc zat of nog overschot had. Dat hij de goede vorm te pakken had, wist ik al sinds hij Strade Bianchi won.»

HUMO Daar belette hij, als een volleerd formule 1-coureur, dat je hem in die laatste, beslissende bocht naar rechts voorbijstak.

Stybar «Ik maakte een cruciale fout: ik wilde dat mijn ploegmaat Gianluca Brambilla zou winnen, hij reed op dat moment nog alleen voorop. Ik dacht dat hij het zou halen, en was niet meer bezig met mijn eigen koers. Tot Cancellara aanviel, en als eerste die bocht nam. Ik had eerder moeten anticiperen. Stom.»

HUMO Moet je soms niet leper zijn, of slimmere keuzes maken?

Stybar «Tja, het is allemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt, zeker met zoveel ploegmaats vooraan. Ik probeer vooral niet te veel fouten te maken.»

HUMO Daarover zegt Peter Hespel: ‘Zdenek is bang om aan te vallen. Hij denkt: ‘Als ik mijn kans waag en ik haal het niet, dan verliest de ploeg.’ Moet je niet meer lef tonen?

Stybar «Tja, als achteraf zou blijken dat door mijn demarrage een ploegmaat verliest, zou ik me daar heel slecht bij voelen. Maar wat Peter zegt, gold vooral vorig jaar, nu zit ik daar niet meer mee. Mijn ritzege in Tirreno-Adriatico bewijst dat. Ik heb zo lang gewerkt om op het hoogste niveau te komen: het is tijd om te oogsten. Maar om te winnen heb je véél geluk nodig.»

HUMO Is die factor dan zo groot?

Stybar «Enorm. De top 15 zit zó dicht bij mekaar: één detail kan over de zege beslissen. En dit seizoen heb ik al veel pech gehad: die val met de hond in Milaan-Sanremo, een lekke band op het slechtst denkbare moment in de E3-prijs. Of een tactische fout, zoals tijdens Strade Bianchi. Een klassieker moet je ook leren rijden, maar de ervaring begint te renderen, dat voel ik. Gisteren reed ik heel ontspannen: ik moet geen gevecht meer leveren om door het peloton naar voren te rijden, ik wist welke hellingen er zouden komen en wanneer ik vooraan moest zitten – opnieuw: geen onnodige krachten verspelen. Alleen: er zijn al drie kansen verkeken, van de zes die een klassiek voorjaar te bieden heeft.»

HUMO Je doet er alles voor, nog meer trainen is onmogelijk. Je hebt zelfs op eigen kosten iemand ingeschakeld om je te helpen met je ademhalingstechniek.

Stybar «Ja, een vrouw die uit het apneuduiken komt. En zo probeer ik elk jaar iets te verbeteren. Ik ken mijn lichaam ook beter, ik luister er alleszins beter naar. Zo trainde ik vroeger te veel, om zeker te zijn. Dat bleek dikwijls nefast: ik voelde de vermoeidheid nog in de koers.»

'Als mijn zoon ooit gaat koersen, wil ik dat hij eerst studeert en dan pas volledig voor zijn sport gaat'


Geldzak

HUMO Vorige zomer heb je voor twee jaar bijgetekend bij Etixx-Quick•Step. Je kon ook naar Team Cannondale, als enige kopman voor de klassiekers. Waarom ben je gebleven?

Stybar «Er speelden allerlei dingen, maar vooral: ik ben hier heel tevreden, ik ken iedereen en kom niks tekort. Dit is de absolute top van het wielrennen, we winnen veel en die winning mood motiveert me. Als je als ploeg maar vijftien koersen op een seizoen wint, heerst er toch een andere sfeer.»

HUMO Patrick Lefevere verklaarde in ons sportjaaroverzicht: ‘Zdenek is een echte geldzak, maar wel een correcte geldzak.’

Stybar (zichtbaar geschrokken) «Ik zie koersen als een hobby, ik doe het echt voor mijn plezier. Als ik geen renner meer ben, zal ik nog elke dag fietsen. Maar ik bekijk het ook als business, en dan wil ik er financieel het maximum uithalen. Een carrière is al zo kort. Het moet nu gebeuren, want als ik gestopt ben, zal ik nooit meer zoveel geld verdienen.»

HUMO Weinig renners zijn bezig met wat ze na hun carrière gaan doen. Jij bent een echte zakenman, met tal van ondernemingen. Ik som even op: een pension in je geboorteplaats Stříbro, en ook nog een restaurant en een brouwerij.

Stybar «Die brouwerij ga ik niet exploiteren. Ik heb ze gerenoveerd en er gastenkamers in ondergebracht – ik zit ondertussen aan veertig bedden, da’s niet slecht. Met het restaurant ben ik gestopt: te veel zorgen en het was enkel in de zomer rendabel.»

HUMO Je hebt ook een bedrijf dat de inrichting van garages verzorgt, je doet aan fietsverhuur in Mallorca en je bezit vastgoed.

Stybar «Dat vastgoed stelt niet veel voor, hoor. Ik heb drie appartementen in Tsjechië en ons huis in Mallorca. Alles wat ik verdien als renner, investeer ik meteen.»

HUMO Niet bang om geld te verliezen?

Stybar «Ik héb al geld verloren, maar mocht ik het op mijn rekening laten staan, zou ik nóg meer verliezen – door domme dingen te kopen. Ik spring zuinig om met mijn geld, ik zal niet meteen een Ferrari kopen, al zou ik er graag één willen.

»Door al die investeringen heb ik vooral veel geleerd: een businessplan opstellen, afspraken maken met de bank en de notaris, enzovoort. Dat fietsverhuurbedrijf heb ik onlangs opgericht: we verhuren 140 koersfietsen, van de beste kwaliteit. We werken samen met een Duitse touroperator die vijftien hotels in Mallorca heeft: het is de bedoeling om in elk hotel fietsverhuur aan te bieden.»

HUMO Waarom onderneem je zo graag?

Stybar «Ik zie het als ontspanning. Ik heb de meeste van mijn firma’s op het strand bedacht.»

HUMO Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Patrick Lefevere zich zorgen maakt over die ondernemingszin. Blijft er nog genoeg tijd over om te koersen?

Stybar «Natuurlijk, de dagelijkse leiding laat ik aan anderen over, zoals mijn zus. Ik heb er geen flauw benul van hoeveel volk er op dit moment in mijn pension slaapt, of hoeveel fietsen dat er de voorbije week verhuurd zijn.

»Ik geniet ervan om met iets anders bezig te zijn dan fietsen. Het draait de hele dag al om niks anders dan training en voeding. De wereld van het wielrennen is klein, ik zoek graag naar input van elders. Andere renners bekijken graag koersen van twintig jaar geleden, maar ik ben niet bezig met de wielergeschiedenis en stam ook niet uit een wielerfamilie. De ervaring die ik opdoe met mijn ondernemingen, vind ik heel belangrijk voor na mijn carrière. Leergeld betaal je sowieso. Als ik nu 10.000 euro verlies, dan doet dat zeer. Maar als het me over tien jaar overkomt, als mijn loon als renner is weggevallen, zal het nog veel pijnlijker zijn.»

HUMO Je had ook het plan opgevat om te gaan studeren. Ben je op zoek naar intellectuele prikkels die je in de koers niet vindt?

Stybar «Ik had me ingeschreven voor een Bachelor of Business Administration, om na mijn carrière mijn masterdiploma te halen. We zitten tijdens het seizoen voortdurend op hotel, en hebben veel tijd te doden op luchthavens of in de bus. Vandaag heb ik anderhalf uur gefietst en straks volgt er een massage, maar dan blijven er nog wel wat uren over. En die tijd wil ik zinvol doorbrengen. Ik dacht dat studeren me die voldoening zou geven. Ik was mijn cursussen al aan het lezen, maar de seminaries waren er te veel aan. Het vroeg te veel energie en concentratie, ik had het een beetje onderschat. En twee dingen tegelijk goed doen, gaat niet. Misschien wel als je jong bent. Als Lewis ooit gaat koersen, wil ik dat hij eerst studeert en dan pas volledig voor zijn sport gaat.»

HUMO Jij bent op je 15de alleen naar Zwitserland getrokken om te koeren, later volgden Italië en België. Had je het achteraf beschouwd liever anders gedaan?

Stybar «Ik had geen keuze: in Tsjechië was het koersniveau niet hoog genoeg. Wilde ik iets van mijn carrière maken, dan móést ik wel naar het buitenland. Ik had nog een individueel studieplan, maar de combinatie bleek moeilijk. En met wat ik leerde, deed ik niet veel. Ik kon alles uit het hoofd opzeggen, als een liedje (lacht).»

HUMO Je opofferingen getroosten, initiatief nemen: voor jou zijn het vanzelfsprekende dingen.

Stybar «Het is de normale gang van zaken. Ik ben altijd bezig, en daar is mijn vrouw niet altijd blij mee. Zelfs als we eens een vrij moment hebben, komt er dikwijls nog iets tussen. Maar nu Lewis er is, probeer ik echt tijd vrij te maken om bij hen te zijn.»

HUMO Je bent zelf je geluk gaan zoeken, ver weg van thuis. Kun je je daardoor beter inleven in de vluchtelingenproblematiek?

Stybar «Die mensen zijn op de vlucht omdat hun leven in gevaar was, en hun huizen werden gebombardeerd. Ik begrijp uiteraard waarom ze het doen, maar weet niet goed wat ik ervan moet denken: ik betwijfel of ze hier wel goed zullen aarden, of ze hier gelukkig kunnen worden. Er is een groot cultuurverschil, dat kunnen we niet negeren. Ze houden er een andere mentaliteit op na.»

HUMO De Verenigde Naties hebben uitgehaald naar Tsjechië wegens schending van de mensenrechten: vluchtelingen werden er in mensonterende omstandigheden opgesloten. Ook president Milos Zeman is niet onbesproken en staat bekend om zijn islamofobe uitspraken.

Stybar «Mensenrechten zouden gewaarborgd moeten zijn, overal ter wereld. Maar je moet dat in zijn context zien: na jaren van hard werken en periodes van laagconjunctuur, klimmen we eindelijk uit het dal en is Tsjechië een van de snelst groeiende economieën van Europa. Als we al die vluchtelingen moeten opnemen, vrezen we die pas verworven welvaart weer te moeten afstaan. Ik begrijp die houding, de regering probeert mijn land te beschermen. Tsjechië heeft het niet zo goed als België en Duitsland, dat mag je niet vergeten. En over Zeman: er zijn veel Tsjechen die zich aan zijn uitspraken ergeren, maar hij levert ook goed werk.»

HUMO Moest Dwars door Vlaanderen wel doorgaan, één dag na de aanslagen in Brussel?

Stybar «België is het land van de koers: door niet te cancelen, krijgen de mensen misschien weer moed om verder te gaan met het leven. Soms besef ik niet goed wat er allemaal gebeurd is. Tot ik mijn familie hoor, en besef wat voor een impact het op de wereld heeft. Mijn zus wilde tijdens het paasweekend naar België komen, maar dat werd in Tsjechië ten strengste afgeraden. Je moest je zelfs laten registreren als je toch wilde afreizen.»

HUMO Vrezen jullie aanslagen in de koers?

Stybar «Het zou zomaar kunnen. Als we in de Ronde van Frankrijk voor honderdduizenden toeschouwers over de Champs-Élysées rijden, is dat op dat moment wellicht de best beveiligde plek ter wereld. Maar kún je die mensen wel stoppen, als ze per se een aanslag willen plegen? Ik vrees dat dat onmogelijk is.»

'Na de dood van Daan en Antoine is het moeilijk om nog met plezier te koersen. Het is allemaal bijzaak geworden'


Het blauw van de hemel

HUMO Sportpsycholoog Jef Brouwers, verbonden aan Etixx-Quick•Step, omschrijft je als een perfectionist. Wil je uit alles het maximum halen?

Stybar «Ik ben altijd aan het zoeken hoe het beter kan. In alles, in de koers, in mijn ondernemingen, zelfs thuis. Ik zie het meteen als een schilderij scheef hangt (lacht). Het is niet gemakkelijk om zo in het leven te staan, ik leg mezelf veel druk op. Een goede vriend, die ook mijn mechanieker is, zegt altijd dat de perfectie niet bestaat. En daar kan ik mij in vinden: er is altijd wel íéts dat je beter kunt doen.

»Enkele weken geleden ging ik naar Tirreno-Adriatico met als doel: de tweede rit winnen. Dat is me gelukt, maar omdat ik ook leider was, wilde ik meteen het eindklassement winnen. Toen ik daar niet in slaagde, was de teleurstelling groot, terwijl ik me eigenlijk gelukkig mocht prijzen omdat ik in mijn opzet geslaagd was.»

HUMO Als je de perfectie nastreeft, bots je vaak op teleurstellingen.

Stybar «Daar heb ik het héél moeilijk mee, ik blijf meestal veel langer dan nodig stilstaan bij een nederlaag. Ook al heb ik maar één kleine fout gemaakt, dan nog lijkt het voor mezelf alsof ik het helemaal heb verknoeid.»

HUMO Waarom wil je per se uitblinken – in de koers, in het zakenleven?

Stybar «Ik leef van de uitdagingen, ze geven mij een goed gevoel. Ik kan niet genieten van tv-kijken of gewoon op bed te liggen. Tussen Strade Bianchi en Milaan-Sanremo bleven we in Italië en moest ik verplicht rusten. Stak me dát even tegen: ik moest nog maar een bed zien of ik kreeg rugpijn.

»Maar het is niet zo dat alles in mijn leven om succes draait, het geluk van mijn familie komt eerst. Ik ga er ook van uit dat als je je werk graag doet, en je je 100 procent geeft, het succes sowieso volgt. Dat kan niet anders, je moet alleen geduld hebben.»

HUMO Jef Brouwers zei ons ook: ‘Zdenek connecteert heel gemakkelijk met mensen, maar kan onverbiddelijk zijn als zijn vertrouwen geschaad wordt.

Stybar «Als iemand me bedriegt, dan is het simpel: ik laat hem meteen vallen. Een dispuut blijft ook lang hangen bij mij – zelfs een woordenwisseling met mijn vrouw kan dagen aanslepen. Pas als Ine erover begint, kan ik er weer over praten. Uit mezelf zal ik dat nooit doen, ik ben introverter dan iedereen denkt. Weet je: als je succes hebt – in het wielrennen of elders – willen veel mensen van je profiteren. Maar iemand die me altijd oprecht helpt, breng ik het blauw van de hemel, en zal tot op het einde van mijn leven mijn vriend blijven.»

HUMO Dat klinkt alsof je je naïviteit al lang bent kwijtgespeeld.

Stybar «Ik was heel jong toen ik in Italië en België terechtkwam. Ik was er aangewezen op hulp, maar bleef dikwijls alleen achter. Dat zijn levenslessen – ten goede of ten kwade: ik heb er altijd iets van opgestoken. Ik ben daardoor ook een overlever geworden.»

HUMO Heb je soms geen spijt dat je niet vroeger naar het wegwielrennen bent overgestapt?

Stybar «Dan was ik geen vijf keer wereldkampioen veldrijden geworden.»

HUMO Eén keer minder had ook wel gekund.

Stybar «Het jaar na het WK in Koksijde in 2012 wilde ik meteen aan de klassiekers beginnen, als eerste kennismaking. Maar ik had er de energie niet meer voor. Misschien had ik die extra ervaring wel kunnen gebruiken, want je mag wel honderd keer een parcours verkennen, in de koers is het helemaal anders.

»Tja, had ik vroeger naar de weg moeten gaan? Dat is echt een moeilijke vraag voor mij: ik heb er zulke mooie jaren gehad. Elke week ging ik een geweldige strijd aan met Nys of Albert, en telkens reed ik om te winnen. Op de weg gebeurt dat maar een keer of tien per jaar.»

HUMO Is een ritzege in de Tour mooier dan een wereldtitel in het veldrijden?

Stybar «Je kunt het niet vergelijken. Naar het WK in Tábor in 2010 heb ik drie jaar maniakaal toegeleefd. Toen ik won, stonden mijn ouders onder het podium te huilen van geluk. In de Tour is iedereen jouw zege na twee dagen al vergeten. Je leeft er in het moment. ’s Avonds denk je al aan de volgende rit en ’s morgens pak je zoals elke dag je koffer en kruip je de bus in. Bij de start zullen ze je nog feliciteren, maar dan is het over.»

'Als we in de Tour over de Champs-­Élysées rijden, is dat op dat moment de best beveiligde plek ter wereld. Maar kún je ­terroristen wel stoppen?'

HUMO Zal er veel van je afvallen als je Parijs-Roubaix wint?

Stybar (denkt lang na) «Toch wel.»

HUMO Waarom twijfel je? Die koers winnen is toch jouw grote droom?

Stybar «Nee, ik was aan het denken aan al die andere doelen die ik me stel (lacht).»

★★★

Eén dag later volgt tragisch nieuws: alsof er nog niet genoeg ellende was, komen twee jonge renners om het leven. Daan Myngheer (22) overlijdt aan een hartstilstand en Antoine Demoitié (25) overleeft een aanrijding met een motor niet. Als we hem opbellen, verbijt Zdenek Stybar hoorbaar de pijn.

Stybar «Ik kan het eigenlijk niet geloven, en was in shock toen ik het nieuws hoorde. Ik weet één ding: dat ongeval met de motor had nooit mogen gebeuren. Ik sprak al over wat me tijdens Milaan-Sanremo overkomen is... Nu moet er dringend iets veranderen. We moeten zo snel mogelijk samenzitten en de problemen oplossen. Ik sluit me aan bij wat mijn ploegmaat Marcel Kittel schreef: al die jaren is er in het wielrennen nauwelijks aandacht aan de veiligheid besteed. Misschien moet er ook nog meer onderzoek gebeuren naar hartproblemen? Zodat we ook sterfgevallen als dat van Daan kunnen voorkomen? Ik weet het niet, ik zit met zoveel vragen. Mijn gedachten zijn bij de families van Daan en Antoine. Het is moeilijk om nog met plezier te koersen, het is allemaal bijzaak geworden.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234