Zeg het Johnny Marr! 'Mijn nummers vormen een tegenwicht voor alle bullshit in de wereld'

Toen Johnny Marr in de jaren 80 hoge toppen scheerde met The Smiths, kreunde het Verenigd Koninkrijk onder het bewind van Margaret Thatcher. Vandaag kreunt het Verenigd Koninkrijk onder een politieke crisis, terwijl Theresa May het land dansend richting Brexit begeleidt. De voortekenen zijn dus goed voor Marr, die met ‘Call the Comet’ zijn derde en beste soloplaat tot nu toe komt voorstellen in Trix in Antwerpen.

'Mijn nummers vormen een tegenwicht voor alle bullshit in de wereld'

HUMO Op mijn erewoord: ik zal het niet over internationale politiek hebben.

Johnny Marr (zucht) «Ik begrijp waarom je dat zegt. Deze plaat is niet bedoeld om kritiek te geven, maar net om aan al die bullshit te ontsnappen. Al sinds mijn tienerjaren probeer ik me af te sluiten van de grote boze buitenwereld door gitaar te spelen en muziek te luisteren. Als 15-jarigen leefden mijn lief Angie – die nu mijn vrouw is – en ik naar de ideeën die we op onze favoriete lp’s hoorden. Ik zou het fantastisch vinden als mijn songs op hun beurt voor sommige luisteraars tegengewicht kunnen bieden voor alles wat er verkeerd gaat op hun werk of in de politiek.»

HUMO Je noemt ‘Call the Comet’ een escapistische plaat, maar tijdens de opnames liet je voortdurend nieuwsberichten op de muren van de studio projecteren.

Marr «De beslissingen van politici hebben een grote impact op ons dagelijkse leven, je kunt ze dus niet altijd negeren. Maar die afbeeldingen waren met opzet psychedelisch gemaakt, waardoor recente gebeurtenissen iets vreemds en zelfs abstracts kregen. Dat hielp bij het schrijven van de teksten, al zijn die toch vooral geïnspireerd door de boeken van William S. Burroughs en de sciencefictionroman ‘Only Lovers Left Alive’ van Dave Wallis. Die gaat over een toekomstige wereld waarin tieners het voor het zeggen hebben en iedereen ouder dan 20 jaar wordt vermoord.»

HUMO Losgeslagen pubers die de lakens uitdelen, dat moet leuke taferelen opleveren.

Marr (onverstoorbaar) «Dat boek heeft het nummer ‘New Dominions’ beïnvloed. De tekst ervan schreef ik vanuit het standpunt van een jongeling die compleet lak heeft aan het hiernamaals. Dat vind ik een puberale, maar tegelijk krachtige houding, want mensen die zo leven kennen geen angst voor de dood.»

HUMO In ‘A Different Gun’ speelt Magere Hein wel een belangrijke rol, maar toch klink je hoopvol.

Marr «Aanvankelijk wilde ik over de aanslag in de zomer van 2016 in Nice schrijven, toen die vrachtwagen inreed op een menigte op de promenade. Het schrille contrast tussen de witte stranden met palmbomen en al die lijken greep me erg aan. Ik was nog maar net aan de song begonnen toen IS toesloeg in Manchester (op 22 mei 2017, na het concert van Ariana Grande, red.). Plots was ik niet meer zo zeker of rockmuziek zoiets heftigs als terrorisme wel kan verklanken. Maar ik zag ook hoe al die compleet ontredderde mensen elkaar toch uit de ellende probeerden te helpen, en daarom focuste ik me met ‘A Different Gun’ op hun medeleven en solidariteit.»

HUMO In andere nummers vertel je over een fictief volkje uit een parallel universum dat ons weer op het rechte pad wil helpen. Is ‘Call the Comet’ een conceptplaat?

Marr (twijfelt) «Ik huiver bij de gedachte dat mensen mijn nieuwe plaat zouden vergelijken met pakweg ‘Thick as a Brick’ van Jethro Tull, en ik heb ook nooit iets gehad met rockopera’s als ‘Tommy’ van The Who. Ik wil elke keer opnieuw gewoon een verzameling liedjes maken, en toevallig gaan een aantal nummers over hetzelfde onderwerp.»

HUMO Het thema mag dan futuristisch zijn, de muziek klinkt eighties. Een aantal van je nieuwe songs hadden niet misstaan op platen van The Sound of The The.

Marr (enthousiast) «‘Walk Into the sea’ kun je vergelijken met iets van The The, dat klopt! Toen ik opgroeide, maakten groepen als Wire en Cabaret Voltaire al fantastische muziek. En voor tieners zoals ik, uit het mistroostige Engeland van de vroege jaren 80, was het geweldig om te zien dat die bands ook echt doorbraken. Ik overwoog toen zelfs om als soloartiest ook zulke muziek te maken! Maar ja, ik wilde per se mijn eigen versie van The Rolling Stones, en iedereen weet hoe dat is afgelopen (lacht).

»Maar uitstel is geen afstel: vandaag maak ik wél postpunk- en new wave-achtige muziek. Die had ik voor The Smiths ook al kunnen schrijven, maar de studio waar ik nu werkte, speelde een belangrijke rol. Die bevindt zich boven een verlaten fabriekspand in een buitenwijk van Manchester. Het was moeilijk om tijdens de opnames niet aan Joy Division te denken. Kennissen van me vinden ‘Actor Attractor‘ als iets van die band klinken, maar voor mij heeft dat nummer dezelfde vibe als ‘Nightclubbing’ van Iggy Pop. En ‘My Eternal’ vind ik misschien wel het beste nummer van de plaat: ik ben echt trots op hoe ik dat zing.»

HUMO Dit is pas jouw derde soloplaat: is het waar dat je lang het zelfvertrouwen miste om als frontman op te treden?

Marr «Helemaal niet, ik had er gewoon geen zin in! Ik ben een gitarist, en ik zag het altijd als mijn missie om binnen de grenzen van de popmuziek alle mogelijkheden van mijn instrument te verkennen. Ik ben blij dat ik dat zowel bij de Pet Shop Boys als bij Modest Mouse heb kunnen doen. Die zijsprongetjes waren soms succesvol, maar ook als ze dat niet waren, voelden ze aan als een heldendaad, want een gitaar, dat is iets heroïsch! Uiteindelijk begon het toch te kriebelen om mijn eigen muziek te maken: jammer genoeg werd ‘Boomslang’, de lp die ik in 2003 als Johnny Marr + the Healers maakte, niet zo’n succes. Maar toen ik bij The Cribs speelde, begon ik weer voor mezelf te schrijven, en vrienden moedigden me aan om die liedjes onder mijn eigen naam uit te brengen; die belandden op ‘The Messenger’, en de rest is geschiedenis.»

HUMO Stoort het je nog dat jouw recentere muziek altijd weer met die van The Smiths wordt vergeleken?

Marr «Ik heb er eindelijk vrede mee, omdat ik na al die jaren besef hoe belangrijk The Smiths zijn geweest. Maar als een journalist er maar vragen over blíjft stellen, kan ik niet anders dan besluiten dat hij meer in het verleden leeft dan ik.»

HUMO Twee jaar geleden verscheen jouw autobiografie ‘Set the Boy Free’, waarin je ook over de split van The Smiths schreef. Al die herinneringen weer oprakelen was lastig voor je. Naar verluidt was het Alex Turner van Arctic Monkeys die jou uit je dip haalde.

Marr «Ik respecteer Alex heel erg als muzikant, ik was blij verrast door dat kosmische randje aan de laatste Arctic Monkeys-plaat. Toen hij belde om met The Last Shadow Puppets mee te spelen in het Londense Alexandra Palace, had ik mijn twijfels, want door dat boek had ik al een jaar geen show meer gespeeld. Schrijven over het einde van mijn oude groep was héél zwaar geweest.

»Andere muzikanten willen altijd weer ‘There Is a Light That Never Goes Out’ met mij spelen, maar Alex koos ‘Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me’. Dat vond ik leuk, want dat is mijn favoriete nummer van The Smiths, en destijds speelden we het nooit live. Ik heb het me niet beklaagd, want de reactie van het publiek was fantastisch! En toen ik het hele nummer lang confetti door de zaal zag dwarrelen, kon ik alleen maar denken: wat is het leven vreemd (lacht).»

‘Call the Comet’ is uit bij New Voodoo Records.

Johnny Marr speelt op 7 december in Trix in Antwerpen. Het concert is uitverkocht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234