null Beeld

'Zelfde deur, 20 jaar later' op Eén

Het was vast niet zo bedoeld, maar de kwieke verschijning van Martin Heylen, 62 intussen, stak bepaald gunstig af tegenover sommige interviewees in ‘Zelfde deur, 20 jaar later’. Amper een spat veranderd, maar mooi meegenomen.

lg

De Woestijnvis-veteraan trok opnieuw van het Limburgse Ophoven naar Mariakerke aan zee, zoals toen in 'Man bijt hond'. Onderweg belde hij op goed geluk aan bij ‘banale façades’, waarachter vaker wel dan niet een ‘mooi levensverhaal’ zou schuilen. Recycleren is van alle tijden, maar Martin Heylen vermocht destijds samen met de andere ‘Man bijt hond’-medewerkers als weinig anderen vol mededogen de menselijke conditie van de kleine man te schetsen. Dat kon twintig jaar later haast niet fout lopen.

Martin Heylen begon opnieuw in Ophoven bij Els Nijs. De buschauffeur was niet van de straat geraakt, maar had inmiddels toch de halve wereld gezien. Op haar eerste reis, naar Ecuador, had ze wel bijna een Inca-indiaan aan de haak geslagen. ‘Maar hij was al getrouwd en had twee kinderen, daar begin ik niet aan.’ Ook elders en later wilde het niet lukken. ‘Ik had er ook het model niet voor, hè. Ik was altijd al zwaar geweest, een tegenvaller in die tijd,’ sprak ze gelaten. ‘Ze had meer lef in het reizen dan lef in de liefde,’ vatte Martin Heylen het treffend samen. Els had ongetwijfeld meer onthuld dan de kijker behoefde te weten, maar Martin nam haar teder in bescherming aan de montagetafel. Veel tragiek bleef onuitgesproken, of schemerde slechts zijdelings door. Waarom vond haar reisgezellin van het moment wel altijd een man voor het leven, en zij niet? Er is verdriet waar je maar beter niet te hard in gaat roeren.

In Hoboken moest Martin Heylen op zoek naar de familie Smurf, zo genoemd omdat de leden aan de kleine kant waren uitgevallen. Moeder Janssens en jongste zoon Franky woonden niet meer in het huis waar Martin nog een foto van had, en navraag leerde later dat beiden al jaren geleden overleden waren. ‘Keelkanker,’ zei broer Walter in café Seeburg. Hij had met Franky een passie voor scooters gedeeld (‘Claxon! Pinkers! Alles erop en eraan!’). En de liefde voor sigaretten en alcohol. Walter mocht blijven leven, brave Franky moest gaan. ‘Hij wilde niet meer veranderen in het zicht van de dood,’ concludeerde Martin Heylen nuchter. Of hij had wel willen stoppen met roken en drinken, maar aan halte terminus haalt weinig nog uit.

undefined

null Beeld

Dat ze de impact van de televisie nogal onderschat hadden, moest de bewoonster van de onderpastorie in Olsene toegeven. Toen de laatste onderpastoor de pijp aan Maarten had gegeven en het jonge gezin er zijn intrek had genomen, hadden ze even overwogen om van het grotje met het Jezusbeeld in de tuin een barbecue te maken. ‘Maar meneer pastoor mag het niet horen, hè,’ sprak de vrolijk blozende moeder van twee. Dat meneer pastoor ook naar ‘Man bijt hond’ kon kijken, was niet in haar opgekomen. ‘Dat heeft ons nog lang achtervolgd! Hij had gehoord dat er ketters in de gemeente woonden!’ Met de inquisitie viel het uiteindelijk nog mee. Ze was hooguit een paar pondjes bijgekomen, maar blozen deed de vrouw nog als de besten. Jezus was ook blijven staan. Meer kwamen we niet te weten, ook niet over man of koters. We zagen een glimp van een minuscule tranche de vie, zoals in ‘Man bijt hond’ ook bedoeld was. Had er een schepje bij gemogen? Mogelijk.

In Poperinge vroeg Martin Heylen zich af of Tania, in 1998 bezitster van een opstijgende froufrou, opnieuw zo verrast zou reageren als hij aanbelde. Ja, dat deed ze, vol overgave. Ze bleek nog niets veranderd, stelde Martin vast, maar Tania wist wel beter. En zo levenslustig, probeerde hij nog. Daar was iets van aan, maar Tania werd daarin flink geholpen door een roedel chihuahua’s en een naakthond. De halve dierentuin van weleer was inmiddels wel naar gene zijde vertrokken, en Hein had ook lelijk huisgehouden in het gezin: vriendin des huizes heengegaan, pa dood, echtgenoot zich verhangen. Bernard, zo had haar grote liefde geheten. Een goedzak die graag ja knikte, leek het in het fragment van twintig jaar eerder. Ze waren getrouwd op 7 juli 2007, een magische datum die eeuwig geluk zou garanderen, maar dat viel tegen. Bernard had problemen met zichzelf gehad, waar ze nooit het fijne van had geweten, en waarvoor ze zich jaren later nog altijd schuldig voelde. ‘Je moet leven, je moet jezelf niet dood doen,’ maande ze Martin Heylen en de argeloze kijker aan. ‘Dat is echt het allerlaatste.’ Twee decennia eerder had ze haar wateragame, een groenig reptiel dat nog een halve meter zou groeien, een aardig trucje geleerd. ‘Doe ne keer dood,’ beval ze de hagedis, waarop die gewillig stokstijf op zijn rug ging liggen.

undefined

null Beeld

Agame in 2018: echt dood. Als om de cirkel helemaal rond te maken, en misschien ook om wijlen de wederhelft te gedenken, gingen een paar flesjes Sint-Bernardus open. ‘Ons mama drinkt er twee per dag, en ze is nu al 71!’ Dat liet Martin Heylen zich geen twee keer zeggen.

Twintig jaar, dat is dik zevenduizend dagen. ‘Leef! Leef! In zevenduizend dagen kun je veel doen, maar ze zijn zo rap voorbij,’ had Martin Heylen de voorbije week al ten geleide meegegeven. Wellicht omdat hij tijdens zijn tocht vooral had gezien hoe weinig de meeste mensen aanvangen met die al bij al krap bemeten tijd. Alhoewel, zevenduizend dagen, dat zijn veertienduizend flesjes Sint-Bernardus. Ook niet niks.


Quote

‘Ze had meer lef in het reizen dan lef in de liefde.’ Martin Heylen over wereldreizigster en happy single Els uit Ophoven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234