Zes (piep)jonge rolmodellen met een migratieachtergrond. 'Voor mijn 25ste ben ik miljonair, daar ben ik van overtuigd'

Jongeren met een migratieachtergrond zijn nog steeds ondervertegenwoordigd in het hoger onderwijs, en daardoor ook in topposities in het beroepsleven. Maar zelfvertrouwen blijkt vaak nog belangrijker dan een diploma. Wij vroegen zes jongelui die het al ver geschopt hebben naar hun succesrecept.

'Veel jongeren met een migratieachtergrond kennen hun eigen geschiedenis niet, ze hebben er nooit met hun ouders over gepraat'


Joachim Badejoh (24) ‘Succes is als een marathon’

Om zijn moeder gerust te stellen, behaalde Joachim Badejoh eerst een diploma toegepaste informatica. Maar meteen nadat hij was afgestudeerd, richtte hij Ori Omi op, een bedrijfje dat iPhones bij de mensen thuis repareert. Zo komt Joachim geregeld bij BV’s als Joy Anna Thielemans en Natalia over de vloer. Daarnaast is hij ook spreker, vlogger en model bij de Britse webshop Asos. Zijn YouTubekanaal biedt een inkijk in zijn ondernemersbestaan én zijn gevoelsleven. Op Instagram legt hij voor zijn honderdduizenden volgers minutieus zijn goedgevulde dagen vast.

Joachim Badejoh «Ik wil jongeren het rolmodel bieden dat ik vroeger miste. Daarom toon ik hoe mijn leven als jonge ondernemer eruitziet. Ondernemen betekent behalve je eigen baas zijn ook keihard werken.»

HUMO Welk rolmodel had jij dan graag gehad?

Badejoh «Iemand met wie ik me kon identificeren. In België had je toen geen gekleurde rolmodellen, en vandaag zijn er nog steeds heel weinig. In mijn hele schoolcarrière heb ik nooit een niet-blanke leerkracht gehad. Ook tijdens mijn studie was ik zo goed als altijd de enige met een kleurtje. Ik ben van gemengde afkomst: mijn mama is Vlaamse, mijn papa Nigeriaan. Ik groeide op in een sociale woonwijk, waar ik met mijn moeder en mijn zus een appartementje deelde. Mijn papa is naar Amerika vertrokken toen ik 6 jaar was. Hij geloofde dat hij het daar zou maken als zakenman. Het plan was dat wij hem achterna zouden reizen, maar hij leerde ginder al snel iemand anders kennen. Ons liet hij achter met een enorme schuldenberg van al zijn mislukte ondernemingen.

»Ik was een echt vaderskindje en heb enorm afgezien van zijn vertrek. Op school deed ik amper nog moeite. Ik zat liever thuis uren aan een stuk te gamen. Mijn mama was bijna nooit thuis omdat ze drie jobs had. In het tweede middelbaar was ik zwaar gebuisd: dat was mijn wake-upcall. Ik switchte naar de richting elektronica, en meteen was ik veel meer gemotiveerd: mijn cijfers schoten de hoogte in. Maar als ik mijn klasgenoten over mijn goede cijfers vertelde, geloofden ze mij niet. Ik besloot toen bij het volgende rapport de beste te zijn. Sindsdien ben ik altijd de eerste van de klas geweest. Ik wil gewoon graag uitblinken, nu nog steeds.»

HUMO Komt die prestatiedrang voort uit het feit dat je door je huidskleur altijd de uitzondering was?

Badejoh «Dat ben ik nog steeds. Onlangs was ik genomineerd als ‘starter van het jaar’, en van de vierhonderd aanwezigen was ik de enige niet-blanke. Dat is toch crazy?

»Toen ik op straat door een modellenbureau werd gescout, was dat wel een boost voor mijn zelfvertrouwen. Maar als gekleurd model kwam ik amper aan de bak in België. Ik had mijn modellencarrière allang opgegeven, toen de Britse webshop Asos me via Instagram een berichtje stuurde: of ik geen zin had om naar Londen te komen voor een testshoot?

»Asos is een ontzettend divers bedrijf. Niet alleen de modellen, maar ook de werknemers komen van overal. In het Verenigd Koninkrijk staan ze al veel verder op het vlak van integratie.»

HUMO Waarom richtte je je eigen zaak op in plaats van gewoon voor het makkelijke modellengeld te gaan?

Badejoh «De drang om te ondernemen heb ik van mijn papa. Maar ik ben wel een betere zakenman. Als kind had ik bijvoorbeeld ontdekt dat ik bij mijn favoriete videospelletje veel makkelijker punten scoorde dan mijn vrienden. Ik besloot een handeltje op te zetten: ik verkocht hun mijn virtuele geld. Sinds mijn 15de verslind ik businessboeken, ondanks mijn dyslexie. Ik wou me zo goed mogelijk voorbereiden om een zaak op te richten.

»Wanneer ik nu over mijn ondernemerschap praat voor een volledig blanke klas, krijg ik vaak ongelovige reacties als ik vertel dat ik vroeger nooit zakgeld kreeg. Mijn bedrijf heb ik opgestart met de 10.000 euro die ik van mijn 16de tot mijn 23ste heb bijeengespaard met vakantie- en weekendwerk. Onlangs stond ik voor een klas met hoofdzakelijk Marokkaanse kinderen: die vonden het heel normaal dat ze thuis geen zakgeld kregen. Ze herkenden zich in mij, en dat vond ik cool.»

HUMO Wat is jouw sleutel tot succes?

Badejoh «Het vlogbericht waarop ik het meeste commentaar heb gekregen, heet ‘De snelste weg naar succes’. Eén van mijn tips is je te omringen met succesvolle mensen. Maar blijkbaar had ik me iets te sterk uitgedrukt. Vooral het advies ‘die ene loser-vriend voorgoed dumpen’ viel niet in goede aarde (lacht).

»Maar mijn belangrijkste raad is toch: think long-term. Succes is als een marathon: je houdt het enkel vol als je echt gepassioneerd bent door wat je doet.»

'Het Europees Parlement is een bubbel: drie van de 751 parlementsleden zijn zwart'


Sabrine Ingabire (21) ‘Leer zo snel mogelijk Nederlands’

Sabrine Ingabire is studente, schrijfster en activiste. Momenteel studeert ze rechten aan de VUB, loopt ze stage bij Europees politica Kathleen Van Brempt en schrijft ze columns voor MO* Magazine en De Morgen. Ze leverde ook een bijdrage aan ‘Zwart’, een verzamelwerk van Afro-Europese literatuur uit de Lage Landen dat begin 2018 verschijnt.

Sabrine Ingabire «Eigenlijk zou ik liever gewoon liefdesverhalen schrijven, maar nu sommigen schrijftalent in me zien, krijg ik een platform dat ik niet zomaar kan laten liggen. Ik voel nu eenmaal de verantwoordelijkheid om op te komen voor wie zelf niet kan spreken.»

HUMO Waarom denk je dat jouw stem wél gehoord wordt? Welke obstakels heb je daarvoor moeten overwinnen?

Ingabire «Toen ik 4 jaar oud was, ben ik samen met mijn jongste tante uit Rwanda naar België gevlucht. Mijn ouders zijn in de burgeroorlog verdwenen, ik heb hen nooit gekend.

»Ik kwam eerst op een Waals internaat terecht, waar ik veel gepest werd: ik was dat gekke meisje dat recht uit Afrika kwam. Nog geen drie maanden later sprak ik Frans. Op mijn 9de kochten mijn tante en haar man een huis in Ninove. Het was voor mij een erezaak om ook het Nederlands zo snel mogelijk onder de knie te krijgen. Zonder mijn woordenboek ging ik de deur niet uit. Vlamingen hebben een rare verhouding met hun taal: ze hechten er overdreven veel belang aan. In Brussel word je ook met krakkemikkig Frans opgenomen in de groep, in Vlaanderen kun je het als nieuwkomer vergeten als je geen Nederlands spreekt.

»Als kind had ik niet zoveel last van racisme: dat was vooral iets waar de oma’s en opa’s van mijn klasgenootjes zich schuldig aan maakten, dacht ik. Naarmate ik ouder werd, besefte ik dat sommige van mijn vrienden zélf racistisch waren. ‘Jij bent oké, maar die anderen…’: hoe vaak ik dát niet gehoord heb.

»Toen ik voor het eerst een column publiceerde, keek ik ernaar uit met mijn lezers het debat aan te gaan. Viel dat even tegen. Nu lees ik de reacties op sociale media niet meer, en mijn professionele Facebookpagina wordt door vrienden beheerd. De haatberichten werden me te veel. Wat valt er nog te zeggen wanneer iemand ‘Zwijg, neger’ schrijft, of ‘Als je alleen maar kunt klagen, ga dan terug naar je eigen land’? Alsof ik uit vrije wil naar België ben gekomen. Het liefst van al was ik gewoon opgegroeid in mijn moederland, maar dat was onmogelijk door de oorlog – die er misschien nooit was geweest als België Rwanda niet eerst decennialang had gekoloniseerd.»

HUMO Hoe kan de overheid ervoor zorgen dat jongeren zoals jij zich meer thuis voelen?

Ingabire «In de eerste plaats door geen racistische wetten te bedenken. Waarom zou je in godsnaam de dubbele nationaliteit afschaffen? Of zoals N-VA voorstelde, mensen die hier al jarenlang wonen een burgerschapsexamen laten afleggen?

»Daarnaast moet ook de ondervertegenwoordiging van mensen met een migratieachtergrond aangepakt worden, zowel in de media als de politiek. Kijk hoe wit de Kamer van volksvertegenwoordigers is: hoe kunnen zij ons nu vertegenwoordigen in dekolonisatiekwesties, zoals die van Zwarte Piet? België is daarin geen uitzondering, uiteindelijk is heel Europa in hetzelfde bedje ziek. Het Europees parlement is een bubbel: drie van de 751 parlementsleden zijn zwart. Daarom ben ik een voorstander van tijdelijke quota’s: ik geloof dat positieve discriminatie nodig is om op korte termijn een mentaliteitsverandering teweeg te brengen.»

'Het was lastig om een lening te krijgen, ja. Maar dat soort discriminatie mag geen excuus zijn'


Dogan Ercan (21) ‘Vlaanderen doet veel voor jongeren’

Dogan Ercan richtte zijn eerste onderneming op toen hij 17 was. Ondertussen heeft hij er zeven. Naast het internationale succes van zijn streetwearlabel Dèscy, dat hij samen met twee vrienden oprichtte, runt hij momenteel twee horecazaken en vier escaperooms (een avontuurlijk spel waarbij deelnemers moeten zien te ontsnappen uit een kamer door hints te verzamelen). Een diploma hoger onderwijs heeft hij niet.

Dogan Ercan «Mijn ouders zijn als Turkse gastarbeiders naar Genk gekomen. Zelf konden ze niet studeren, maar mij hebben ze die kans wel gegeven. Toch heb ik mijn studie niet afgemaakt. Ik zat in mijn derde jaar management maar gaf voorrang aan mijn business. Tijd om naar de les te komen had ik niet. Mijn prof Frans kon niet verkroppen dat ik toch slaagde voor zijn examens, en gaf mij keer op keer onvoldoendes ‘wegens slechte participatie’.

»Uiteindelijk ben ik daardoor van school geschopt. Nu heb ik geen diploma, maar kan ik mijn aandacht wel volledig op mijn zeven ondernemingen richten. Achteraf gezien mag ik die prof nog dankbaar zijn dat hij mij zo gedwarsboomd heeft (lacht).»

HUMO Hoe komt het dat je op je 21ste al een gerespecteerd zakenman bent?

Ercan «Ik verdien graag geld. Op mijn 14de verdiende ik een mooie duit met het verkopen van tweedehandssmartphones. Drie jaar later postte ik op Facebook een oproep: iedereen die ook zin had om een onderneming op te richten, moest die avond naar de moskee komen. Ik heb daar eerst een halfuur in mijn eentje gezeten, maar uiteindelijk zijn toch twee vrienden opgedaagd. Omdat zij er graag modieus bijlopen, kwamen ze met het idee van een eigen kledinglijn. Het is niet omdat je Turks bent dat je enkel kebab of auto’s kunt verkopen.

»We zijn toen met al ons spaargeld naar Turkije vertrokken om een producent te zoeken. Dat was een fiasco; we waren amper 18 en wisten niets over textiel. Niemand nam ons serieus. Terug in België waren we klaar om het idee te begraven toen een vriend, die nu financieel directeur van Dèscy is, ons motiveerde om het nog niet op te geven.

»Uiteindelijk vonden we toch iemand die in kleine oplage voor ons wou produceren. Onze hemdjes waren van flutkwaliteit en veel te duur, maar toch waren ze meteen uitverkocht. Toen wisten we dat ons concept goed zat. Door bij elkaar passende outfits voor koppels aan te bieden onderscheidden we ons op de markt.

»Eenmaal de kledinglijn goed draaide, kon ik ingaan op andere businessopportuniteiten. Zo doe ik het nog steeds: ik richt iets op, neem het juiste personeel aan en begin aan de volgende uitdaging.»

HUMO Zou je soms geen zorgeloos studentenleven willen leiden in plaats van voortdurend businessplannen uit te tekenen?

Ercan «Ik heb nog nooit gerookt of gedronken, uitgaan interesseert me niet. Ik respecteer de voorschriften van mijn religie, bid vijf keer per dag, en probeer een goed mens te zijn. Want daar draait gelovig zijn uiteindelijk om: goed doen voor anderen. Ik wil veel geld verdienen, maar niet om persoonlijke rijkdom te vergaren. Ik wil een voorbeeld zijn voor andere moslims.

»De wijk waar ik vandaan kom, Sledderlo in Genk, heeft geen al te beste reputatie. Wanneer ze in het nieuws komt, gaat het vooral over criminele hangjongeren. Vanwege die negatieve connotaties verzwegen we eerst dat we uit Sledderlo kwamen. Maar nu we internationaal goed verkopen, willen we onze buurt in de kijker zetten. Ik wil de jongeren daar tonen dat drugsdealen niet de enige manier is om goed geld te verdienen.»

HUMO Ervaar je je Turkse afkomst soms als een hindernis in de zakenwereld?

Ercan «Neen, maar misschien komt dat doordat ik voornamelijk zakendoe met Turken.

»Het was wel opvallend moeilijk om een lening te krijgen van een bank, ondanks onze goede cijfers. Met mijn zeven zaken heb ik op anderhalf jaar tijd in totaal zo’n 1,4 miljoen omzet gemaakt: niemand gelooft me wanneer ik dat zeg. Maar ik vind dat discriminatie geen excuus mag zijn om je eigen mislukking te verklaren.»

HUMO Jij gelooft niet dat sommige jongeren nooit de top bereiken door structurele discriminatie?

Ercan «Ik vind dat Vlaanderen best veel doet voor jongeren: kijk maar naar de studietoelages, het statuut ‘student-ondernemer’, het gratis vrijetijds- en sportaanbod.

»Wel vind ik dat er nog een groot tekort is aan rolmodellen met een migratieachtergrond, en die zijn nodig om jongeren het lef te geven om door te stoten. Hoeveel Turkse CEO’s ken jij hier? Dat wil ik nog bereiken: CEO worden, beursgenoteerde bedrijven van Turkse oorsprong op de markt brengen. Want mijn succes betekent ook een succes voor mijn gemeenschap. Sinds wij met Dèscy zijn gestart, hebben alleen al in Genk vier verschillende allochtone jongeren hun eigen kledinglijn uit de grond gestampt. Ik deel graag mijn kennis en connecties in de textielindustrie met hen.

»Om succesvol te zijn moet je risico’s durven te nemen, in jezelf geloven. De beginfase is het moeilijkst, maar zodra je gelanceerd bent, loopt alles vanzelf. Voor mijn 25ste ben ik miljonair, daar ben ik van overtuigd.»


Francisco De La Riva (29) ‘Obstakels bestaan enkel in je hoofd’

Francisco De La Riva ontvluchtte op zijn 18de het bendegeweld in Mexico, behaalde in Brussel zijn diploma leerkracht lichamelijke opvoeding en richtte in 2011 de sportschool Xtreme Team Parkour op in Schaarbeek. Hij leert er jongeren niet enkel op daken te dansen en over muren te springen, maar ook dat obstakels enkel in hun hoofd bestaan.

Francisco De La Riva «Het mooie aan parkour (een acrobatische sport die voornamelijk in steden beoefend wordt, red.) is dat, met de nodige training, iedereen het kan. Wanneer mensen mij voor het eerst ontmoeten, zijn ze vaak verbaasd: ik ben niet bepaald de smalste (lacht). Maar overgewicht is enkel een mentale barrière. Je hebt geen afgetraind atletenlijf nodig; voldoende motivatie en doorzettingsvermogen volstaan.

»Ik leerde de sport kennen via YouTubefilmpjes toen ik nog in Durango woonde, in het noorden van Mexico. Ik putte er de nodige discipline uit om ver weg te blijven van het bendegeweld. De samenleving in Mexico is erg elitair: wie geen geld of connecties heeft, raakt niet binnen op een goede universiteit. De verleiding is dus groot om voor gangsters te gaan werken. Twee van mijn vrienden hebben gekozen voor het snelle geld; ze zijn nu allebei dood. Toen kort na hun overlijden ook mijn oom gekidnapt werd, besefte ik dat ik weg moest.»

HUMO Hoe belandde je dan in België?

De La Riva «Door de liefde. Op mijn 18de werd ik verliefd op een Belgische die door Latijns-Amerika reisde. Ze wilde dat ik mee naar haar moederland verhuisde. Waarom niet, dacht ik. In Mexico zag ik geen toekomst. En België had toen veel goeie parkouratleten: het was mijn droom hen te ontmoeten.

»Dat motiveerde me om in Brussel lichamelijke opvoeding te gaan studeren. In het begin had ik het heel moeilijk: ik heb mijn eerste jaar moeten overdoen omdat ik het Frans maar niet onder de knie kreeg, en ook vrienden maken verliep moeizaam. Gelukkig had ik mijn vriendin, met wie ik ondertussen getrouwd ben en een zoontje heb. Zonder haar zou ik nu lang niet zo ver staan. Ik wéét dus hoe belangrijk het is om aangemoedigd te worden wanneer je het even niet meer ziet zitten.

»Dat is ook waarom ik mijn parkourschool heb opgericht, de eerste in Brussel. Parkour kan als hefboom gebruikt worden voor verandering, op persoonlijk én maatschappelijk vlak.»

HUMO Wat voor verandering krijg je door halsbrekende toeren uit te halen?

De La Riva «Parkour draait niet om spectaculaire stunts maar om zelfvertrouwen. Op mijn school vind je alle soorten leerlingen: autistische kinderen, net gearriveerde vluchtelingen, kinderen uit de vierde wereld… Xtreme Team Parkour biedt hun een veilige omgeving om aan sport te doen, de taal te leren, en vooral om zelfvertrouwen te kweken.

»Met parkour train je niet alleen je fysieke, maar ook je mentale weerbaarheid. Als je van het ene dak naar het andere kunt springen, waarom zou je dan niet aan een job geraken?»

HUMO Wat is jouw advies aan jongeren die het moeilijk hebben?

De La Riva «Doe je best, en blíjf vooral ook je best doen. Mensen haken vandaag af als iets niet meteen lukt. Daarom: denk klein in het begin. Ik droomde al van jongs af aan om een eigen parkourschool te runnen, maar toen ik in België aankwam, was mijn eerste doel de taal te leren, vervolgens een diploma te halen, daarna te werken. Mijn eerste jobs waren niet zo interessant, maar ik kon wel geld opzijzetten. Al die kleine stapjes leidden uiteindelijk naar mijn doel.»

'Ik wil jongeren tonen dat drugs dealen niet de enige manier is om veel geld te verdienen'


Yasmia Setta (23) ‘Glimlach naar zoveel mogelijk mensen’

Yasmia Setta behaalde al een diploma orthopedagogie, maar ze is niet te stoppen. Ze is nu deeltijds masterstudent sociaal werk én deeltijds jeugdwerker bij MSC Ahlan, een organisatie die zich inzet voor de ontwikkeling van moslimjongeren. Daarnaast zetelt ze in het bestuur van sociaal netwerk Muslinked en de humanitaire vzw Amana. En alsof dat nog niet genoeg is, neemt ze ook haar rol van getrouwde vrouw serieus: ‘Ik zet bijna elke avond een verse maaltijd op tafel.’

HUMO Volstaan vierentwintig uren in één dag voor jou?

Yasmia Setta «Laat me één dag thuisblijven en ik word gek. Al van jongs af aan was ik altijd druk in de weer met allerlei projectjes. Op de middelbare school hopte ik voortdurend van het ene groepje naar het andere. Ik kon met iedereen overweg, maar eigenlijk hoorde ik nergens écht bij. Als één van de weinige moslima’s – mijn vader komt uit Egypte, mijn moeder is een Vlaamse die zich tot de islam heeft bekeerd – viel ik op mijn school in Mol een beetje uit de boot. Ik droomde ervan om in het diverse Antwerpen te gaan studeren. Maar eens op de hogeschool, viel het mij op dat iedereen bij zijn eigen clan bleef: de Vlamingen bij de Vlamingen, de Marokkanen bij de Marokkanen en de Congolezen bij de Congelezen.

»Mijn keerpunt kwam er toen ik deelnam aan een integratieproject om het contact tussen de verschillende culturen op de campus te bevorderen. We organiseerden activiteiten, zowel voor de ramadan en het Offerfeest als met Kerstmis en Sinterklaas. Dat leverde grappige taferelen op, zoals een sinterklaas die met een hoofddoek onder zijn mijter door de gangen van de hogeschool dwaalde.»

HUMO Draag jij al lang een hoofddoek?

Setta «Nee, mijn krullenbol was lange tijd mijn handelsmerk. Pas toen ik op de hogeschool veel meisjes met een hoofddoek zag rondlopen, begon ik het zelf te overwegen. Twee jaar heeft het geduurd vooraleer ik er eindelijk eentje durfde aandoen. Voor mij was het de volgende stap in de beleving van mijn geloof. Ik deed mijn dagelijkse gebeden, maar ik had het gevoel dat er nog iets ontbrak. Ik wilde méér doen. De islam is een belangrijk deel van mijn identiteit en iedereen mag dat weten. Sinds ik een hoofddoek draag, sta ik sterker in mijn schoenen. Ik ben trots op wie ik ben.

»Bij de zoektocht naar een baan bleek mijn hoofddoek al meermaals een onoverkomelijke drempel. ‘Je gaat jezelf toch niet onderdrukken,’ kreeg ik te horen op mijn eerste stage. Wanneer ik echt dringend geld nodig had, bond ik in. Zo werkte ik zonder hoofddoek in een crèche. Telkens er een papa binnenkwam, verdween ik dan naar een andere kamer. Maar mijn collega’s vergaten me vaak te verwittigen: ze waren het niet gewend met zoiets rekening te houden. Heel frustrerend.»

HUMO Denk je dat veel jongeren met een migratieachtergrond gefrustreerd zijn?

Setta «Er wordt altijd benadrukt hoe belangrijk het is om je te integreren, maar hoe kun je dat doen in een samenleving die je het gevoel geeft dat je een tweederangsburger bent? Om je ergens thuis te voelen, moet je in de eerste plaats goed in je vel zitten. Je moet weten wie je bent, waar je vandaan komt en waar je voor staat. Maar veel jongeren met een migratieachtergrond kennen hun eigen geschiedenis niet, ze hebben er nooit met hun ouders over gepraat.

»Ik wil jongeren bewustmaken van hun afkomst: trots, maar tegelijk ook kritisch. Bij MSC Ahlan organiseer ik avonden voor moslimjongeren om radicalisering te voorkomen. We debatteren dan in de aanwezigheid van ervaringsdeskundigen over taboes in de moslimwereld of over burgerparticipatie.

»Als we willen dat jongeren deelnemen aan onze maatschappij, is het belangrijk om hen goed voor te bereiden. Jeugdwerk wordt nog te vaak als vrijetijdsbesteding gezien, maar kan wel degelijk levens redden. Ik hoop dat de overheid er in de toekomst meer middelen voor vrijmaakt.»

HUMO Is er iets wat jongeren met een migratieachtergrond beter kunnen doen?

Setta «In België bevinden we ons allemaal, autochtoon of allochtoon, in een bevoorrechte positie. Daar mogen we iets voor terugdoen. Zoals een klein gebaar van vriendelijkheid naar wie je pad kruist. Want vergeet niet: iedereen die je leert kennen, kan later nog iets voor jou betekenen. Dus kijk af en toe eens op van je smartphone. Wanneer ik over straat loop, probeer ik naar zoveel mogelijk mensen te glimlachen. Als ik écht goedgezind ben, zeg ik zelfs hallo. Dat zouden we allemaal wat meer moeten doen.»


Tracy Tansia (27) ‘Creëer je eigen kansen’

Tracy Tansia kon meteen na het beëindigen van haar studie politieke wetenschappen aan de slag op het kabinet van Brussels parlementslid Brigitte Grouwels (CD&V). Daarnaast richtte ze mee de vrouwenbeweging Praat Met Mij op, en is ze ondervoorzitster van de Vrouwenraad. Daar wil ze een lans breken voor de geestelijke gezondheid van vrouwen met een migratieachtergrond. ‘Omdat zij nog te weinig psychische hulp vinden wanneer het echt nodig is.’ Tracy spreekt uit ervaring.

Tracy Tansia «Ik heb me vaak heel eenzaam gevoeld. Op school was ik meestal de enige niet-blanke. Ik ben met de Congolese cultuur opgevoed, daar stonden mijn ouders als politieke vluchtelingen op. Toch had ik niet het gevoel dat ik anders was dan de anderen. Dat besefte ik pas toen ik voor het eerst uitgescholden werd voor ‘vuile zwarte’. Vooral op de middelbare school werd ik vaak gepest. Dan kreeg ik plots een krachtbal naar mijn hoofd. Zomaar. Iedereen stond erbij en keek ernaar. Bij klasdiscussies begreep niemand waarom ik het ‘n-woord’ beledigend vond. Uiteindelijk maande de leerkracht me zelfs aan om ‘het rustiger aan te doen’.

»Als kind was het mijn droom om oorlogsreporter te worden. Door over misstanden te berichten, zou ik alle onrechtvaardigheid uit de wereld helpen, zo redeneerde ik. Maar al snel zag ik in dat ik beter in de politiek kon gaan als ik echt een verschil wou maken. Ik wil opkomen voor de kwetsbaren in de samenleving en volgens mij is de politiek daarvoor de beste plaats. Ik heb zo hard gewerkt om te geraken waar ik nu sta.»

HUMO Heb je het gevoel dat er nu wel naar je geluisterd wordt?

Tansia «Jazeker. Op het kabinet en binnen de partij ben ik nog steeds één van de enige niet-blanken, waardoor ik soms extra hard op tafel moet slaan. Maar ik vind dat mijn stem gehoord mag worden. Iedereen heeft baat bij de emancipatie van mensen met een migratieachtergrond. Mensen die door discriminatie op de arbeidsmarkt niet aan een job geraken, zijn afhankelijk van de sociale zekerheid, waar wij allemaal aan meebetalen. Ik blijf strijden voor een meer inclusieve samenleving, daar geloof ik in.»

HUMO Hoe ga je om met de zware verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken?

Tansia «Soms krijg je veel shit over je heen. Onlangs pleitte ik in een artikel voor het verwijderen van de standbeelden van koning Leopold II. Daardoor werd ik ook uitgenodigd voor een debat op de Franstalige televisie. Je wilt niet weten wat ik achteraf allemaal naar mijn hoofd kreeg geslingerd. Toch waren er ook veel positieve reacties. Daaruit put ik hoop.

»Ik begrijp dat die negatieve commentaar sommige mensen afschrikt om hun stem te verheffen. Maar ik ben sterk genoeg om dat wél te doen. Al van jongs af aan ben ik met racisme geconfronteerd, maar ik ben dat te boven gekomen en sta nu sterker in mijn schoenen dan ooit. Dat positieve verhaal wil ik delen. We hebben er allemaal baat bij om vaker onze verhalen te delen. Daarom heb ik samen met vriendinnen de vrouwenbeweging Praat Met Mij opgericht. Op onze bijeenkomsten gaan vrouwen met erg uiteenlopende achtergronden met elkaar in gesprek over thema’s die hen bezighouden, zoals onderwijs of eenzaamheid.

»Mijn volgende doel is een boek schrijven over mijn grootste uitdagingen en hoe ik die overwonnen heb. Want het zou oneerlijk zijn mijn recepten voor succes niet te delen. Ik voel me verplicht om anderen die hetzelfde meemaken te helpen.»

HUMO Wat zijn die succesrecepten dan?

Tansia «Geloof in jezelf, vind je passies en werk hard. Laat je niet ontmoedigen door slechte ervaringen. Mijn ouders hebben mij altijd op het hart gedrukt dat ik trots mag zijn op mijn roots: ze zijn een troef, geen beperking. Daarom: wacht niet tot je kansen krijgt, maar creëer je eigen kansen. Daarvoor moet je lef hebben, ja. Maar je kunt altijd klein beginnen. Is er iemand naar wie je opkijkt, maar die je niet durft aanspreken? Verzamel je moed en doe het toch maar!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234