Zijn The Libertines, wonder boven wonder, een betrouwbare band geworden?

Peter Doherty en Carl Barât kunnen elkaar nu al een dikke twintig jaar niet uitstaan. Hun haat-liefderelatie leverde als vanouds muzikale vonken op, maandagavond in het Koninklijk Circus, al rommelde de set iets meer dan goed voor hen was.

Eén ster voor Pete Doherty, die kwam opdagen. De Franse politie had hem vorige week nog opgepakt toen hij cocaïne probeerde te kopen. Toen hij met een fikse boete uit de cel mocht, besliste hij zijn vrijlating te vieren met een overdaad aan alcohol en pillen. De politie moest hem die avond wéér oppakken, nadat hij een robbertje had gevochten met een tiener. En als hij al geen problemen met de flikken heeft, is hij wel in het ziekenhuis te vinden. Eerder dit jaar werd hij opgenomen met een ontstoken naaldwonde – niet wat u zou denken: hij werd geprikt door een... egel.

Nóg een ster voor Doherty, die misschien niet leek te beseffen welke dag het was, maar toch wist in welk land hij vertoefde. Zo nu en dan deed hij zelfs iets ongewoons: articuleren. ‘You’re My Waterloo’, een zeldzame pianoballad in het verder lawaaierige oeuvre van The Libertines, zong hij duidelijk en zeer liefjes. In de bisronde kwam hij helemaal op dreef.

Het was genieten toen Doherty en Barât, neus aan neus, in dezelfde microfoon indiefavorieten zongen als ‘Boys in the Band’, ‘What Became of the Likely Lads’ en ‘Up the Bracket’. De reggae in ‘Gunga Din’ was gortig en het refrein van ‘Fame and Fortune’ bleek eentje om, armen over de schouders, met je drinkebroers te zingen. De jongens maakten een feest van ‘Can’t Stand Me Now’, een lied over hoe ze elkaar niet kunnen uitstaan. Carl over Pete: ‘You twist ’n tore our love apart.’ Waarop Pete: ‘You shut me up and blamed it on the brown.’ De zangers keken elkaar tijdens het zingen van die woorden geen moment aan - een goed teken? Tijdens ‘What Katie Did’ wisselden Doherty en Barât de shoop, shoop, shoop de-lang-a-langs constant en vaak in het midden van een regel af. Het was wonderlijk om te horen.

Wat met die vierde ster? De avond was daar een tikkeltje te net-niet voor. ‘Time for Heroes’ had het anthem van het optreden kunnen worden, maar Doherty verviel in z’n oude gewoontes van zelfsabotage en zong erg slordig. Er zat weinig vaart in de set en het hielp niet dat de band tien minuten wachtte om terug op het podium te komen voor de bisronde. Ik had iets te vaak het gevoel dat het optreden pas bij het volgende nummer écht zou beginnen.

Maar hé, dit is nu al het derde goede optreden op een rij (BKS 2015 en AB in 2016) dat ik van de boys in the band gezien heb. Kan het zijn? Zijn The Libertines, wonder boven wonder, een betrouwbare band geworden?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234