null Beeld

Zin in Zen (1): Véronique Leysen

Een pastelgroen caravannetje, aan de oever van de Dijle in Mechelen. Achter het vintage venster een net zo retro tafereel: Véronique Leysen, een oase van rust en een knooppunt van concentratie, zit een okerkleurige haarband te breien, een vers geperst sapje binnen handbereik. Humo’s zomerse zoektocht naar zen doet zijn voordeel bij de mantra van tikkende breipennen.

Véronique Leysen, een oase van rust en een knooppunt van concentratie, zit in een pastelgroen caravannetje een haarband te breien, een vers geperst sapje binnen handbereik. De voormalige Ketnet-wrapster gooide haar leven om, zocht een remedie voor haar onrust en doet tegenwoordig haar voordeel bij de mantra van tikkende breipennen.


Over zin:

Véronique Leysen «Er is geen zin. We zoeken allemaal naar een liefst toffe manier om ons leven in te vullen.

»Ik moet wel oppassen voor dat overdreven relativeren. Dan begin ik veel te hard na te denken, zo van: wat maakt het uit wat ik met mijn leven doe, uiteindelijk sterf ik toch. Dan vind ik het zelfs raar dat mensen proberen gelukkig te zijn, omdat iedereen aan het eind toch doodgaat. De meeste mensen vergeten doorlopend dat ze doodgaan, ik herinner me dat érg vaak. Als iemand me dan vraagt hoe het met me gaat, zeg ik: ‘Goed zeker? Maar als je ’t eerlijk wil weten: vroeg of laat ga ik dood.’ Dan ben ik in geen noemenswaardige modus, besta ik eigenlijk niet. Ik heb weleens, als dat gevoel ’s morgens de overhand neemt, alle werkafspraken van die dag afgezegd. Dan ga ik ook niet meer naar de bakker: waarom zou ik eten in mijn mond steken als ik binnenkort toch doodga?»


Over zen:

Leysen «Breien werkt voor mij zoals yoga voor andere mensen. Ik ben iemand die herhaling nodig heeft. Wat ik echt het allerliefste doe, is schommelen, de hele dag door. Een soortgelijke repetitieve beweging vind ik in het breien terug en zo kom ik onvermijdelijk tot rust. Ik zit dan een beetje in het ijle te staren: ik zie in een waas wel wat er gebeurt, maar ik kijk niet echt. Ik ben afgesloten, ’t is bijna de trance van een zelfhypnose.

»In Amerika is er de laatste jaren nogal wat onderzoek gedaan, ik heb weet van een therapeute die haar patiënten laat breien. ’t Is tegelijk asociaal – je moet immers heel geconcentreerd in jezelf kruipen – en sociaal: er wordt veel in groep gebreid. Als ik een workshop geef, begint die altijd met veel getetter en taart en koffie. Maar het rumoer neemt geleidelijk af, tot het na een uur helemaal stil is. En dan blijft het het volgende uur helemaal roerloos, als vanzelfsprekend. Bijzonder, telkens weer.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234