null Beeld

Zin in Zen: Lynn Wesenbeek

Soms valt er geen tijd te verliezen. Meteen al bij onze begroeting slaat Lynn Wesenbeek gezwind spijkers met koppen: ‘Op sommige dagen is het simpelweg onmogelijk om zen te zijn.’ Een korte hoofdbeweging richting een rondslingerende krant: ‘Sinds het droeve bericht van gisteravond zijn de ouders van de vermoorde Aurore nog geen seconde uit mijn gedachten geweest.

Bart Vanegeren

Dergelijk nieuws wordt nog vreselijker naarmate het dichterbij komt. Ik ken de familie; 't zijn bekenden van vroeger uit de Gentse politiek. En een jaar of drie jaar geleden heb ik Aurore nog geholpen. Ze had een auto-ongeluk gehad, vlak voor onze ogen. Mijn dochters en ik zijn uitgestapt, hebben de hulpdiensten gebeld en zijn bij haar gebleven tot die arriveerden. Ze had het bewustzijn niet verloren, maar was er wel erg aan toe. Ze had me herkend en vroeg of ik haar mama wilde bellen. Daarna zijn de meisjes en ik haar nog gaan bezoeken in het ziekenhuis. Aurore en haar familie zitten nu permanent in mijn hoofd: wreder kan het leven toch niet zijn?’

De empathie blinkt in haar ogen, ik sta er wat ontdaan bij in de hal van haar charmante villaatje, halverwege de vorige eeuw opgetrokken op een duintop aan de Belgische kust. We doen wat Lynn op soortgelijke momenten wel vaker doet: de zee opzoeken. Het wassende water, de loutering van eb en vloed, de mantra van de golf- slag – onvermijdelijk moest mijn zomerse zoektocht naar zen vroeg of laat de Noordzee aandoen. Lynn is de perfecte gastvrouw, zoals ze dat net geen vijfentwintig jaar lang voor vtm was. Haar band met de zee is hechter dan die met de zender, gesterkt door bijna dubbel zoveel jaren.

undefined

Lynn Wesenbeek «Ik ben een kind van de zee. Ik kom hier al van voor ik het me kan herinneren. Mijn grootouders huurden elke zomer een maand lang een grote villa in Heist, waar we dan met alle gezinnen samen vakantie hielden: ooms en tantes, neven en nichten – iedereen samen in dat huis. Geld om naar Italië te reizen was er toen nog niet, dus hielden we maar vakantie op z'n Italiaans – met veel drukte en evenveel plezier (lacht).

»Toen ik jaren later zelf kleine kinderen had, ben ik in Duinbergen terechtgekomen. De grootouders langs vaderskant hebben hier een appartement met zicht op zee. Mijn dochters hebben uren gesleten op het strand, met bloemen maken en zandkastelen bouwen. Ik huur nog altijd dezelfde strandcabine: de allerlaatste in de rij, vlak bij de zee.»

Ze schopt haar slippers uit en troont me mee naar de kustlijn. Bij een heldere lucht zijn 15 kilometer ver in zee de windmolens op de Thorntonbank te zien, maar het weer heeft zich gedwee aan het gemoed van Lynn aangepast: dit is de somberste dag van een verder uiterst zonnige julimaand. Ze legt uit dat Duinbergen de afgelopen twintig jaar erg veranderd is. Steeds meer strandcabines zijn achter de hare verschenen. Door de verzanding is de zeilclub 100 meter dichterbij geschoven – de nieuwe, Australische look bevalt haar wel. Ook de nabijgelegen strandclub is gerestyled: ‘Toen we hier pas kwamen, zaten hier enkel jonge gezinnen met kinderen. Nu is Blue Buddha een hotspot geworden. De eigenaars zijn op Ibiza inspiratie gaan opdoen. Dat komt mijn dochters goed uit, want die zijn intussen 19 en 17 en de papieren bloemen al lang ontgroeid. Als ze nu naar het strand komen, is het om aan een cocktail te nippen terwijl een hippe kerel saxofoon staat te spelen op het dak van de strandbar (lacht).

Vanop het strand wijst ze me ‘de enige supermarkt met zicht op zee’ aan: het matglas van de buitenramen is op ooghoogte vervangen door een rechthoek doorkijkglas, zodat van in de wachtrij aan de kassa verre zee-einders bestudeerd kunnen worden.

HUMO Had je niet beter voor de rust van Oostduinkerke, de jetset van Knokke of de architectuur van De Haan gekozen?

Wesenbeek «Duinbergen combineert de rust van Oostduinkerke en de architectuur van De Haan. En de jetset van Knokke interesseert me niet. In de loop van mijn vtm-jaren is er wellicht wat glamour en glitter aan me blijven kleven, maar wie me beter kent weet: ik ben zo niet.

»Nee, ik heb dat huis hier nu drie jaar er ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Ik speelde al een poosje met het idee van een huis aan zee en toen ik het te koop zag staan heb ik niet lang getwijfeld. Helaas: toen ik bij het immobiliënkantoor informeerde, zei men

dat het die ochtend net verkocht was. Een halfjaar later kwam ik in de winter opnieuw naar Duinbergen en zag dat het nog steeds te koop stond. Men bleek me bij het immobiliënkantoor een halfjaar tevoren, op basis van een verkeerd dossiernummer, fout geïnformeerd te hebben. Toen heb ik geen tijd meer verloren laten gaan.

»Het was niet bepaald instapklaar: eigenlijk konden we alleen de buiten- en binnenmuren behouden en hebben we voor de rest alles moeten renoveren. Zoals bij elke verbouwing heeft het allemaal langer geduurd en meer gekost dan gepland. En het is nog niet klaar, zo staan de buitenmuren er nu wat triest gestript bij om dit najaar opnieuw opgekalefaterd te worden.»

undefined

HUMO Zou je hier het hele jaar door willen wonen?

Wesenbeek «Ik wel, mijn dochters niet. ‘Je gaat ons hier toch niet begraven?’ sputteren ze dan tegen. Maar onvermijdelijk nadert het moment dat ze het huis uit zullen gaan. Dan houdt niks me nog tegen om hier te komen wonen.

»Ik ben hier misschien nog liever in de winter dan in de zomer, al is dat mooie weer natuurlijk wel fijn. Maar in de winter is hier bijna niemand en dat vind ik ook leuk. Sowieso is het me tussen 15 juli en 15 augustus veel te druk.»

undefined

HUMO Zit je hier ver genoeg van het bekend volk?

Wesenbeek «De enige bekende die ik hier elk jaar wel een keertje tegenkom, is Erik Van Looy. Sindsdien belt hij me elk seizoen met de vraag om mee te doen aan ‘De slimste mens’, waarop ik 'm dan telkens uitleg dat het feit dat hij me in strand-tenue gezien heeft geen vrijgeleide is om me om het even wat te vragen (lacht)

We wandelen richting Knokke, Lynn waagt zich aan een dubbele voorspelling. Met elke 100 meter zullen we een exponentiële stijging zien van de aankoopprijs van een appartement én van het aantal heren dat zich in een rode broek en een blauw hemd vertoont. ‘Bizar fenomeen,’ hoofdschudt ze, ‘dat zich alleen in Knokke voordoet.’

We richten de blik weer op de Noordzee, Lynn ontsteekt in een lyrische ode. Het gaat haar om zowel de rustgevende geluiden (‘Het rollen van de golven, het tikken van de zeilen van de bootjes tegen hun masten’) als het perpetuum mobile van het immer wisselende vergezicht: ‘In mijn huis kan ik alleen vanop zolder een glimp van de zee opvangen, maar in wezen kan ik er uren naar zitten kijken. Het spektakel houdt nooit op: de zee verandert voortdurend van kleur, het licht blijft zich maar verliezen in een kleurrijk spel met het water.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234