null Beeld

Zin in zen: Nathalie Meskens

Nathalie Meskens: 'Mijn grootste prioriteit is nu simpelweg: gelukkig zijn'

'Mijn grootste prioriteit is nu simpelweg: gelukkig zijn'

Nathalie Meskens (33) acteert én imiteert én zingt, op televisie en op de planken, én bestiert de Thaise restaurants Yam Thai en Nimman én vliegt als Cunina-ambassadrice langs velerlei onheil in de wereld. Dat is veel, héél veel. Dan komt zo’n rustgevend bos als voortuin uitstekend van pas. Toch wonen Meskens en haar man, acteur Jeroen Van Dyck, pas twee jaar in ’s Gravenwezel: ‘Had ik geweten hoe geweldig het hier is, ik was al veel eerder verhuisd.’

Nathalie Meskens «Jeroen en ik waren hier in de buurt al eens komen rondrijden om wat te dromen, zo van: ‘Stel je voor dat we in dat huis daar zouden wonen.’ Maar ik ben pas echt naar een huis beginnen te zoeken tijdens de opnames van het tweede seizoen van ‘Danni Lowinski’. Yam Thai was er, ik kreeg bij VTM veel aanbiedingen, het werd druk. Ik voelde dat de stad te zwaar werd, een beetje claustrofobisch zelfs. Dat had ik voordien nooit gehad, terwijl ik toch mijn hele leven in steden gewoond heb. Ik besefte dat het dringend werd toen ik me erop betrapte dat ik op de set naar immo-websites zat te surfen terwijl de belichting omgebouwd werd.»

HUMO Wat zoekt een stadsmus in het groen?

Meskens «De nood was hoog; ik had echt behoefte aan een ander soort leven.

»Ik heb als stadsmus altijd wel de natuur opgezocht. Als kind ging ik op zondag met mijn ouders in de bossen wandelen en ik ging er ook vaak paardrijden. Na een les in de manege trokken we nog een uurtje het bos in: lekker hard galopperen, over boomstronken springen, het zotteke uithangen. Dan voelde ik me heerlijk vrij. Een soortgelijke vrijheid vind ik hier terug, dag na dag; in dit bos kan ik alles even achterlaten. Ik verbaas mezelf, ik had nooit verwacht dat ik daar zo gevoelig voor zou zijn.»

HUMO Weet je wat het ’m precies doet?

Meskens «De rust, de stilte, de gezonde lucht. Het comfort, ook. Alle impulsen van de stad vallen weg, waardoor ik afgeleid noch opgefokt raak. Toen Jeroen en ik in een dakappartement aan de Turnhoutsebaan woonden, hoorden we constant het gezoem van de ring rond Antwerpen. We hadden in die buurt ook best veel last van zwerfvuil en zo. Ik had daar nooit oog voor gehad, maar ineens zag ik het en blééf het me vreselijk storen. Ook niet fijn: om zes uur ’s morgens de deur uit stappen om naar de set te vertrekken en op marginalen stoten die op het voetpad liggen over te geven. Ik had daar altijd graag gewoond, vond het een keileuke buurt, maar op den duur had ik het echt wel gehad.

»Ik heb nu het gevoel dat dit onze eindbestemming is, in België tenminste. Ik denk niet dat ik nog elders zou willen wonen. En Jeroen evenmin. Het hoeft niet per se dit huis te zijn, maar wel deze buurt. En dat bos.»


Boeddha vs. Jezus

Butzi is Meskens’ vaste compagnon in het bos: ‘Een jachthond, ze heeft haar loop nodig. Maar ik heb net zo goed mijn loop nodig, en zij is mijn perfecte excuus.’ Ze heeft de hond tegelijk met het huis gekocht: ‘Zolang we in de stad woonden, was een hond niet aan de orde. Jeroen wilde het ook absoluut niet – nog altijd niet, eigenlijk (lacht). Dus heb ik met hem de afspraak gemaakt die elk om een huisdier zeurend kind met zijn ouders maakt: ik zal er altijd voor zorgen, jij hoeft er nooit naar om te zien.’

undefined

'Lopen is een actieve vorm van meditatie. Ik doe niet aan drugs of zo, dus zijn de endorfines van de runner's high heel welkom'

Eerst leiden Meskens en Butzi me door een natuurbos, onaangeroerd door mensenhand: ‘Dat zal ook zo blijven, tot vreugde van ongeveer iedereen in de buurt. De eigenaar wilde het laten verkavelen, maar zopas is ’m dat door de rechter verboden.’ Ze attendeert me op een mooie beuk, de gladde stam een langgerekte olifantenpoot. Een buitelende Butzi beleeft de dag van haar leven (‘Elke dag opnieuw, ze is niet bepaald kieskeurig’), haar baasje waarschuwt me galant voor verraderlijke plassen, kniehoge brandnetels en zwiepende takken. Via een aangelegd bos, de stammen strak in het gelid, steken we door naar een privédomein, dat de eigenaar voor wandelaars toegankelijk heeft gehouden.

Meskens «De laatste tijd kom ik hier ook veel sporten. Ik heb de Antwerp Ten Miles gelopen, omdat Cunina dit jaar het goede doel was. Superfijn, het trainen in het bos ook. Ik vind lopen heel rustgevend, een actieve vorm van meditatie. ’t Is tijd die je met jezelf doorbrengt, uitstekend geschikt om helder te overdenken hoe je dit of dat zult aanpakken. Ik doe niet aan drugs of zo, dus zijn de endorfines van de runner’s high heel welkom. Intussen ben ik er zo vertrouwd mee dat ik het voel komen en het kan regelen. Op den duur kun je het langer vasthouden, zodat je kunt teren op twee loopsessies per week. Heel lekker.

»Ik varieer graag: zo mag ik ook graag rollerbladen langs het kanaal in Schoten. De afgelopen weken ben ik weer wat meer met krachttraining bezig geweest. Groepslessen in de fitnessclub: op slechte muziek wat gewichtjes in de lucht gooien, zonder te hoeven nadenken. Het concrete daarvan vind ik wel fijn. Het resultaat van al dat sporten is dat ik me sterker dan ooit voel. Belangrijk: ik moet me letterlijk sterk voelen om mijn pittige agenda aan te kunnen.»

HUMO Zit er hiërarchie in die overvolle agenda?

Meskens «Er is geen hiërarchie, ’t is me om de variatie te doen. Ik wil niet kiezen. Als ik sta te zingen, denk ik weleens dat ik dat het allerleukste vind. Maar dan sta ik de dag nadien te acteren en vind ik dat weer onovertroffen. Het is immers erg lekker om iemand te spelen die je niet bent. Maar ik zou nooit alleen maar actrice kunnen zijn. ’t Is een prachtig beroep, maar je bent onvermijdelijk onderdeel van een project; je hebt het immers niet allemaal geschreven, geregisseerd, van muziek voorzien, gemonteerd en weet-ik-veel-wat. En dus zijn er bijna altijd aspecten waar je niet tevreden over bent – bij jezelf of bij anderen.

»Eén van mijn docenten op school zei dat je als acteur maar om de zeven jaar in een productie belandt waarin alles mooi samenvalt – toen vond ik dat cynisch, nu vrees ik dat hij gelijk heeft. Een paar vingers volstaan om mijn mooie projecten te tellen, ik heb niet eens een hand nodig. En al de rest is: bullshit verdragen en hopen dat het rap voorbij is (lacht). Ik denk niet dat ik al aan een project heb meegewerkt waarin alles klopte en top was. Het ultieme heb ik dus nog tegoed. Ik zit nu in de voorbereiding van een filmproject voor volgend jaar, dat zou het weleens kunnen worden.»

HUMO Zet die veelheid je relatie of vriendschappen niet onder druk?

Meskens «Jonas Van Geel, een goede vriend van me, heeft ook zo’n heftige agenda. Als ik dan voorstel om uit eten te gaan en hij antwoordt dat hij moet optreden, verwijt ik hem dat hij nooit eens een avond thuis is (lacht). Maar daardoor heb ik wel beseft dat het echt niet leuk is als iemand gewoon nooit vrij is. Ik probeer dus een gezonde balans te vinden, ik slaag daar ook beter in dan een paar jaar geleden – zeker als het nodig is: een vriendin zit volop in een midlifecrisis en dan zorg ik ervoor dat ik er voor haar kan zijn.

»Er is ook een periode geweest dat Jeroen en ik elkaar niet vaak zagen. Dat wil ik dus niet meer, aan die levenskwaliteit wil ik niet inboeten, ik wil tijd hebben voor mijn man. Anders is het algauw van: ‘Oké, we hebben nu één avond samen, het zal dus de moeite moeten zijn.’ Daar word je zot van.»

undefined

'Mijn missie is mensen te helpen om voor even te ontsnappen aan de realiteit'

HUMO Zorgt je overvolle leven nooit voor stress?

Meskens «Ik ben geen stresskip, ik kan goed kanaliseren. Goed relativeren, ook. Als je in de Lotto Arena moet optreden, kun je óf lopen stressen óf nuchter en down-to-earth denken: ‘Meskens, geniet ervan, want straks is het voorbij en wie weet komt het nooit meer terug’.

»Soms overvalt me ook weleens oververmoeidheid, bijvoorbeeld na een echt heftige week met te weinig slaap. Dan kan zelfs paniek de kop opsteken, meestal vlak voor het slapengaan. Ik kan het ook ’s nachts hebben: wakker worden en beginnen te tobben. De volgende ochtend wegen die zorgen vanzelf veel lichter. Maar intussen herken ik die signalen ook snel en probeer ik er meteen iets aan te doen. Daarom denk ik dat ik niet vatbaar ben voor een burn-out. Ik waak er bewust over om naast dat harde werken ook genoeg tijd te maken voor hard genieten. Ik ga bijvoorbeeld best veel op vakantie. Eind december verdwijnen we naar Thailand: heel de maand januari zijn we dan ook écht weg. Dan neem ik de tijd om alles op een rijtje te zetten.»

HUMO Blijft Thailand het beloofde land?

null Beeld

Meskens «Vroeger gingen we twee, drie keer per jaar, omdat we het geluk dat we daar voelden hier niet konden vinden. Dat is veranderd, onder meer omdat we door die restaurants Thailand naar hier gehaald hebben. Maar ook door in het groen te gaan wonen. En omdat Jeroen en ik meer innerlijke rust hebben gevonden, in de carrières die we nu hebben en in de personen die we geworden zijn of aan het worden zijn. Onze drang om te vluchten of om naar elders te verlangen, is danig getemperd. Toen ik vierenhalf jaar geleden de eerste keer tekende bij VTM, had ik iets van: ‘Ik doe dat contract van drie jaar uit en dan ben ik hier weg.’ Dat gevoel was toen heel sterk, maar dat is weg.»

HUMO Thailand heeft je nog niet tot het boeddhisme bekeerd?

Meskens «Als je hier een kerk binnenkomt, stoot je meteen op Jezus aan het kruis: bloed en lijden, dramatische kommer en kwel. Als je in Thailand een tempel binnenloopt, kom je een Boeddhabeeld tegen dat letterlijk lacht. Dat is zoveel zachter. Het relativeert alles, alsof het allemaal niet uitmaakt. Dat 90 procent van de Thai boeddhisten zijn, is één van de dingen die het zo fijn maken om in Thailand te zijn: ze staan anders in het leven, zijn heel verdraagzaam, kijken relativerender tegen de dingen aan. Maar ik betrek het niet op mezelf. Ik heb ooit een boek over boeddhisme gelezen, maar trof al meteen iets aan dat voor mij niet gold en concludeerde dan maar dat het hele boeddhisme wel niks voor mij zou zijn. Ook weer kort door de bocht natuurlijk.»

undefined

'Geloof staat haaks op wie ik ben, op mijn persoonlijkheid. Als ik het gevoel heb dat ik mezelf in bochten moet wringen om dingen te doen kloppen, dan hoeft het voor mij al niet meer'

HUMO Je rept in interviews met geen woord over geloof. Niet onlogisch, voor iemand die zelf alomtegenwoordig is.

Meskens «Ik behoor tot een generatie die zonder geloof opgegroeid is. ’t Blijft me vreemd om met een kaars een kerk of tempel binnen te gaan om daar iets aan iets of iemand te vragen. Ik was in Port-au-Prince na de aardbeving en heb daar mensen onmiddellijk na de ramp God horen bedanken omdat sommige van hun kinderen nog wel leefden. Hoe zoiets kan, begrijp ik simpelweg niet. Hoezo God bedanken? Wie heeft die ramp dan veroorzaakt? Randy Newman heeft daar een fantastisch nummer over geschreven, vanuit het standpunt van God: ‘God’s Song’ – ‘I burn down your cities – how blind you must be / I take from you your children and you say how blessed are we. / You all must be crazy to put your faith in me. / That’s why I love mankind.’ Exact wat ik bedoel.

»Het fascineert me allemaal wel, maar ik zou het niet kunnen. Geloof staat haaks op wie ik ben, op mijn persoonlijkheid. Ik heb een hele ontwikkeling doorgemaakt, om een betere versie van mezelf te worden. Daarom zou ik constant in de clinch liggen met mijn geloof. Als ik het gevoel heb dat ik mezelf in bochten moet wringen om dingen te doen kloppen, dan hoeft het voor mij al niet meer.»

HUMO Mis je het perspectief van een hiernamaals niet?

Meskens «Ik ga er niet per se van uit dat het stopt als we doodgaan, maar ik heb niks met het cliché-idee van het hiernamaals. Ik ben wel gevoelig voor energie tussen mensen, zonder dat ik mijn vinger kan leggen op wat er dan precies meer tussen hemel en aarde is.

»Ik heb al aardig wat mensen moeten afstaan: een vriend, aan pancreaskanker; grootouders, zoals de meeste mensen; en mijn stiefbroer, die vijf jaar geleden zelfmoord gepleegd heeft. Door wat ik meegemaakt heb, ben ik met de eindigheid en de dood bezig geweest. Daarom leef ik ook zo hard. Ik ben nog maar 33, maar ook ál 33. Ik doe niet mee aan het idee van ‘je bent jong en je hebt nog tijd’, nú is het moment om te doen wat ik wil. Als ik te horen krijg dat ik lymfeklierkanker heb of als ik een ongeluk krijg, dan wil ik het gevoel hebben dat ik tenminste wel het leven ten volle geleefd heb. Ik háát spijt en daarom probeer ik banale, verloren dagen te vermijden. Dat lukt ook, bijna altijd is er in de loop van de dag wel iets fijns of iets bijzonders of – ’t is niet alleen maar positief – iets heftigs gebeurd. Zodat ik tenminste een reden heb om die dag geleefd te hebben.»

HUMO Heeft die zelfmoord nog lang rondgespookt?

Meskens «’t Is van het allerheftigste dat je kunt meemaken. Ik heb geprobeerd het te relativeren: ik verloor een stiefbroer, maar Raoul was een zoon kwijt en Robin en Sam verloren hun vader. Dat is zoveel zwaarder dat ik probeerde me sterk te houden en het weg te stoppen. Ik had het in die periode erg druk, dat hielp om er niet mee bezig te zijn.

»Voorts heeft ‘Six Feet Under’ me erdoor geholpen. Tijdens dvd-marathons op een uitgeregende vakantie in zuid-Italië dook opeens een verhaallijn over zelfmoord op. Dat heeft veel losgemaakt, wegens de griezelige parallellen. Véél geweend, al deed het ook goed.

»’t Valt me telkens op hoe de dood mensen dichter bij elkaar brengt: wanneer iemand sterft, komen mensen tot de kern. ‘Waarom kun jij nu pas zo zijn?’ denk ik dan weleens. Je ziet het ook bij iemand die een levensbedreigende ziekte overleeft: het wordt een andere, vaak mooiere mens. Oog in oog staan met de dood doet iets met mensen en families; ballast en ruis verdwijnen, een zekere puurheid doet haar intrede. Straf.»


Meisjes van 15

Via een drietal woonstraten (‘Je ziet: er staat nog altijd één en ander te koop’) en een kiezelpaadje (‘Hier hebben we een buur met een lama als huisdier’) duiken we terug het bos in. We zetten ons neer op een dwarsliggende boomstam, vóór een eik met een fraaie collectie elfenbankjes. Butzi vlijt zich gedwee naast haar baasje neer: ‘Weimaraners zijn lieve beesten, maar voor sommigen iets te aanhankelijk: als ik van de sofa naar de koelkast loop, gaat Butzi mee. Best intensief.’ Hoog boven ons de roep van een buizerd: ‘Heerlijk, niet? Minstens eens per week zie ik hier ook reeën. Nu jagen we ze natuurlijk weg met ons gepraat.’ Verder is alles inderdaad stil en roerloos, we zijn in het bos ook geen mens tegengekomen: ‘In mijn fantasiewereld is dit bos van mij. En heb ik personeel dat de zaak voor mij onderhoudt.’ Ze giechelt, maar niet luid genoeg om de gedachte helemaal weg te lachen.

Ik heb een citaat van consumptiesocioloog Hans Dagevos bij me: ‘Nu de politicus en de pastoor het ons niet meer mogen of kunnen vertellen, zoeken we het in andere dingen: in de sportclub, in onze hobby en in ons eten. Voeding is een relatief goedkope manier om ons van anderen te onderscheiden.’

Meskens «Zaden, pitten en superfoods hebben geen geheimen voor mij. Ik ben zelfs zo fanatiek dat ik me in alle ernst afvraag of ik niet één en ander zou meenemen op vakantie. Maar een koffer vol lijnzaad en chiazaad meeslepen is een tikje belachelijk, toch (lacht)? ’t Is allemaal voeding die we gewoon van de natuur krijgen, waarom steken we onszelf dan vol met spul dat alleen in een fabriek samengesteld kan worden en waarvan de voedingswaarde miniem is? Ik vind het verrijkend met gezonde voeding bezig te zijn, ik probeer zo weinig mogelijk geraffineerde suikers te eten en koolhydraten zo veel mogelijk te laten. Ik voel het verschil, zeker op een lange draaidag.

null Beeld

»Ik heb veel geleerd uit het boek ‘De voedselzandloper’. We zijn opgegroeid met het idee dat graan de brede basis van onze voedseldriehoek moet vormen, maar volgens auteur Kris Verburgh is dat gestuurd vanuit de industrie en de economie. Dat heeft niks te maken met de vraag wat goed is voor ons lichaam, integendeel. Daarom draait hij dat hele systeem om. Zo ben ik beginnen te leven volgens een filosofie die gezondheid centraal stelt. Ik vind het niet meer dan logisch om voeding niet economisch te benaderen.»

HUMO Doe je dat ook in je restaurants?

Meskens «In elk geval zijn we die restaurants niet begonnen om geld te verdienen. Ik weet nog goed – ’t was tijdens opnames van ‘De laatste groet’ – dat Jeroen Meus me uitdrukkelijk gewaarschuwd heeft: ‘Meskens, je weet toch dat je daar de eerste jaren helemaal niks mee gaat verdienen?’ Goed dat we dat tijdig beseften, al is het op zich niet erg; we hebben immers een andere job waar we wél geld mee verdienen. Ik vind het wel mooi om in mijn leven niet alles voor geld te doen.»

HUMO Als tegenwicht tegen de barre commercie van de televisie?

Meskens «Ik ben er intussen wel achter dat veel geld niet per se gelukkig maakt, en dat wie goed verdient nogal snel verkeerde prioriteiten ontwikkelt. Maar ’t is wel fijn om genoeg geld te hebben. Wat ik graag doe, kost nu eenmaal geld: uit eten gaan, reizen, met gezonde voeding bezig zijn. ’t Is comfortabel om naar Kopenhagen te kunnen als ik daar zin in heb. Geld is een deel van mijn vrijheid.

»Het materiële an sich is voor mij minder belangrijk, ik zou bijvoorbeeld wel terug kleiner kunnen gaan wonen. Maar ik wil mijn vrijheid niet opgeven. En dus heb ik ook weleens een reclameopdracht aangenomen omdat op dat moment de rekening van het dak betaald moest worden. Los daarvan word ik ook gewoon graag betaald voor wat ik doe, omdat ik vind dat ik iets waard ben. Ik voel nooit schroom om mijn prijs te vragen. Maar er is ook veel dat ik níét voor het geld doe, of zelfs zonder betaald te worden. Als ik voor Cunina ergens naartoe ga, word ik uiteraard niet betaald: als ik een project in de Filippijnen wil gaan bezoeken, krijg ik rekeningen voor de vlucht en de overnachtingen – ik slaap dan sowieso op een houten plank, met wat geluk ligt er een matras op.»

undefined

'Door te reizen word ik geen arrogante diva. Ik wil blijven beseffen dat er op deze planeet echt wel shit is'

undefined

null Beeld

HUMO Hoe ben je bij Cunina terechtgekomen?

Meskens «Via Sabine De Vos, ook Cunina-ambassadrice. Ik was al een hele tijd op zoek naar een manier om, binnen een bestaande structuur, andere mensen te helpen. Ik geloof immers niet in mensen zomaar geld geven. Op die visie is ook Cunina gebaseerd: ‘Je moet ze geen vis geven, je moet ze leren vissen.’ We proberen dus mensen uit de armoede te halen door ze onderwijs aan te bieden. Dat lukt ook, intussen levert Cunina al 25 jaar het bewijs. Bovendien is de werking honderd procent transparant: het geld uit de peterschappen gaat enkel en alleen naar de projecten en de kinderen.»

HUMO Onderzoek leert dat wie zich voor dit soort initiatieven inzet, daar zelf ook gelukkiger van wordt.

Meskens «Klopt. Nadat Nepal onlangs getroffen werd door een vreselijke aardbeving, heb ik samen met een vriendin een benefiet op poten gezet. Zo heb ik een hele hoop geld ingezameld, waardoor er vorige week dakplaten naar Nepal vertrokken zijn. Want de moesson komt eraan en die mensen zitten zonder dak. Dat geeft dus inderdaad een goed gevoel.»

HUMO Speelt dat maatschappelijke ook in de rest van je werk?

Meskens «Onvermijdelijk neem ik dat wel allemaal mee. Door wat ik gezien heb en intussen allemaal weet, ben ik een ander mens dan ik tevoren was. Die reizen beletten me een arrogante en onredelijke diva te worden. Ik wil de voeling met de realiteit niet verliezen, ik wil blijven beseffen dat er op deze planeet echt wel shit is. Zodat ik mijn leven, mijn fijne tuin, mijn mooie huis en mijn goede relatie blijf appreciëren.»

HUMO En concreter? Ik neem aan dat het geen toeval was dat Danni Lowinski haar niet-ideale maten etaleerde alsof ze wel ideaal waren.

Meskens «Dat wilde ik ook echt. Het mocht niet het perfecte maatje 36 zijn, ik vond het cruciaal om niet mee te gaan in de perfectie die de reclame ons onophoudelijk voorhoudt. Maar iets dergelijks kan natuurlijk niet altijd; sommige producties lenen zich daartoe, andere absoluut niet.

»Onder mijn fans heb ik een best grote groep meisjes van 15, die vaak naar opnames en optredens komen. Die zijn niet allemaal even gelukkig, sommigen zijn zelfs depressief. Ze hebben het niet onder de markt met de sociale media, die constant meekijkende buitenwereld en die onophoudelijke stroom commentaren. Natuurlijk kijken die meisjes naar mij op, omdat ik heel positief en energiek ben. Ik vind het prima dat ze zich aan me optrekken, maar ik doe ook alles opdat ze zich geen alien zouden gaan voelen met hun problemen en hun verwarde gevoelens. Ik wil dus bereikbaar zijn voor hen, voorbij de vrolijke perfectie van de televisie. Na het onechte van tv wil ik dat het even écht is. Dus maak ik tijd als ze na de opnames een foto willen nemen of een praatje willen maken. Ik laat hun ook voelen dat ik de brief die ze me gestuurd hebben, wel degelijk heb gelezen. En als ze van slag zijn omdat ze door de security worden weggeduwd, probeer ik dat op te lossen.»

HUMO In je allereerste Humo-interview, 11 jaar geleden, werd naar je toekomst gepolst: ‘Ik wil vooral niet ongelukkig zijn,’ zei je toen, ‘en ik hoop dat ik genoeg verstand heb om tijdig in te zien wat mij zoal ongelukkig kan maken.’

Meskens «Een paar jaar geleden deed ik nog best veel tegen mijn zin, maar ik leer steeds beter ‘nee’ te zeggen. Door me af te vragen of een project me als mens gelukkiger zal maken: is het een inhoudelijke keuze, of vind ik gewoon dat ik altijd en overal moet meedoen en wil ik niks missen? Vroeger had ik een soortgelijk gevoel weleens op café. Er moest maar eens een feestje zijn waar ik niet bij was en dat dan de max werd (lachje). Maar dat betert wel, omdat ik intussen besef dat het niet altijd mijn levenskwaliteit ten goede komt.

»Mijn grootste prioriteit is nu simpelweg: gelukkig zijn. Dat is het allerbelangrijkste. Als dat niet meer het geval is, ga ik onmiddellijk alles evalueren en bekijken wat anders moet. Natuurlijk heb ik makkelijk praten; ik heb het geluk aan mijn gat hangen. Sommige mensen gaat het leven gewoon makkelijker af dan andere. Mijn broer heeft bijvoorbeeld veel meer pech dan ik. Je wordt zo geboren, denk ik, of je trekt het aan. Natuurlijk moet je ook kansen grijpen en je best doen. Maar dan moet je wel eerst die kansen krijgen.»

HUMO Ontbreken er geen kinderen om het geluk compleet te maken?

Meskens «Tijdens onze eerste jaren samen verlangden Jeroen en ik heel erg naar een kind. Jaar na jaar is die kinderwens afgezwakt en nu is hij zelfs helemaal verdwenen. We hebben onszelf wat beter leren kennen, hebben wat rust gevonden ook, en zijn er samen achter gekomen dat kinderen ons niet gelukkiger zouden maken. We zouden ook veel moeten veranderen: ik zou geen moeder met een fulltime nanny willen zijn. ’t Is dus niet dat ik eraan twijfel of ik een goede moeder zou zijn, zo arrogant ben ik wel (lacht)

HUMO De zin van jouw leven ligt er dus niet in dat leven door te geven?

Meskens «Ik denk dat ik hier ben om de wereld al entertainend een beetje beter te maken. Mijn missie is mensen te helpen om voor even te ontsnappen aan de realiteit. Dat lukt me op het podium, op televisie en in mijn restaurants. Die bezigheden liggen overigens dichter bij elkaar dan doorgaans aangenomen wordt. Ik vertel een verhaal, altijd en overal. Ik verzin iets, voer het uit en ga op een gegeven moment in première: de deuren gaan open en de mensen zetten zich neer in de hoop iets mee te maken, even uit de realiteit weggeplukt te worden, ontroerd te raken. En daarna is het wachten op de recensies.

»Zelf kan ik echt ontroerd worden door eten: dan weet ik niet meer wat ik precies allemaal voel – pure magie. Zo gebeurt er soms ook iets op het podium waardoor ik even niet op deze planeet ben. Als het lukt, help ik mensen aan dat soort ervaringen. Ontspannen en ontsnappen. En als ik daarin slaag en anderen zich beter en gelukkiger voelen, dan komt het geluk vanzelf ook naar mij toe. Een uitstekende tactiek – veel slimmer dan met oogkleppen alleen naar jezelf te kijken om jezelf gelukkiger te maken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234