Zin in Zen: Patrick De Maeseneire'Sinds ik yoga doe, ben ik anderhalve centimeter gegroeid'

Adecco-CEO Patrick De Maeseneire laat, op aandrang van zijn Indische leraar, achtereenvolgens een zonsopgang, een slapende kat en een man in de straat voor zijn geestesoog passeren. Een lichaam in balans te midden van een bladstil Toscane – zen in het kwadraat.

‘Heeft de yoga nidra voor ontspanning gezorgd? Gewoonlijk zijn de avondsessies steviger,’ grijnst Patrick De Maeseneire (57). De baas van interimgigant Adecco nodigde zijn vaste leraar, Manoj, uit naar zijn Toscaanse toevluchtsoord, om een week lang tweemaal daags zijn yoga-routine uit te diepen. De Maeseneire ziet er opvallend goed uit voor iemand die minstens vijftien uur per dag werkt, waakt over 32.000 werknemers en een jaaromzet van twintig miljard, en voortdurend tijdzones doorkruist tijdens een nooit eindigende tournee langs de zestig landen waar Adecco actief is. Hij neemt zich voor straks bij zijn vrouw Betty te pochen met mijn compliment, bevestigt dat hij zich inderdaad veel fitter voelt dan een paar jaar geleden en prijst een heilzame combinatie van een koolhydraten beperkend dieet en yoga.

Patrick De Maeseneire «Een kleine drie jaar geleden heb ik yoga ontdekt, toen een collega me op het hoofdkantoor in Zürich was komen opzoeken en zei dat één van de beste Europese yogaleraars in de stad werkt. Hij overtuigde me om het eens te proberen en ik ontdekte dat yoga me inderdaad ontzettend goed doet, ook al vind ik het fysiek best zwaar.»

HUMO Sindsdien vliegt u met uw yogamatje onder de arm de wereld rond?

De Maeseneire «Ik probeer het drie keer per week te doen, ook op hotel. Sinds ik vorig jaar een week met Manoj in India geweest ben, kan ik het ook alleen. Tijdens dat verblijf heb ik immers begrepen hoe yoga werkt en wat mijn lichaam precies nodig heeft.

»Ik heb het minder met het zweverige gedoe dat rond yoga hangt. Maar uiteindelijk is het goed dat yoga tegenwoordig gehypet wordt, want dat wijst op een brede aanvaarding. De hype zal wel overgaan, maar de essentie van yoga zal blijven. Manoj heeft me immers uitgelegd dat men in India al vijfduizend jaar met yoga bezig is. In oktober ga ik terug, voor tien dagen.»

'Een burn-out kan zich onmogelijk manifesteren bij wie doet wat hij graag doet, weet waar hij naartoe wil en ongeveer op koers kan blijven'

HUMO Gaat het u eerder om het lichaam dan om de geest?

De Maeseneire «Ik ben minder snel moe, voel me goed, heb geen rugpijn meer. Vroeger bezocht ik om de drie weken een osteopaat in Zürich voor de hernia in mijn onderrug. Die nam wel deels de symptomen weg, maar niet de origine van het probleem. Sinds ik met yoga-oefeningen de spieren in mijn rug versterk, heb ik geen pijn meer. Een grote opluchting, want ’t was een redelijk ambetante pijn. Ik ben nog één keer naar die osteopaat teruggeweest, om te zeggen dat ik niet kwaad op hem ben maar met yoga de pijn heb weggekregen. ‘Ik had het je toch gezegd,’ lachte hij. Dat klopt: hij had me voordien al yoga aangeraden.

»Maar ook al is het me begonnen om het lichamelijke, ’t is ook één van mijn weinige bezigheden die me niet toelaat om aan iets anders te denken. Daardoor is het ook een bevrijding voor de geest. Ik loop bijna altijd aan twee of drie dingen tegelijk te denken, maar tijdens een yogasessie dus niet. Dat molentje is bij mij maar moeilijk te stoppen. ’t Lukt me ook tijdens het skiën en het koken – als ik dan aan iets anders zou denken, zou het fout lopen (lachje).»

HUMO Hoe heeft u al die jaren een burn-out weten af te houden?

De Maeseneire «Ik denk dat een burn-out zich onmogelijk kan manifesteren bij wie doet wat hij graag doet, weet waar hij naartoe wil en ongeveer op koers kan blijven. Omdat ik het altijd zo heb kunnen doen, heb ik zelfs lang het bestaan van iets als een burn-out ontkend. Maar intussen heb ik er te veel gezien om te blijven ontkennen. ’t Is een feit dat de financiële wereld en bijgevolg ook die van investeringen sinds de bubbel van 2001 een enorme zwaai naar denken en handelen op korte termijn gemaakt heeft en dat de crisis van 2008 en 2009 die trend niet bepaald tenietgedaan heeft. Dat heeft alles sneller en nerveuzer gemaakt. Maar ik pas me makkelijk aan, ik heb er geen last van.»


San Sangiovese

De Maeseneire is eerder toevallig in Toscane beland, na een bezoek bij zijn vriend Karel De Gucht: ‘Alle clichés over Toscane bleken te kloppen: de steden zijn mooi; het platteland is rustig; en het eten, de wijn en het weer zijn uitstekend. Dus had ik Karel gevraagd me te laten weten als er in de buurt iets moois te koop zou komen. Zes weken later had hij deze oude pastorie gevonden – zo is Karel.’

Hij leidt me rond, monkelend dat De Gucht al zijn politieke onderhandelingstalent nodig gehad heeft om de verkoop met de vier verschillende oud-eigenaars rond te krijgen. De Gucht schakelde ook de architect van zijn Toscaanse huis in en hield toezicht op de werken wanneer Adecco De Maeseneire ver uit de buurt hield. De restauratie van de voormalige pastorie van San Vincenti is sinds een paar maanden helemaal klaar. Op de binnenkoer voor de kerk staat een lange tafel met plaats voor dertig gasten, in het mozaïek van het blad schrijven sierletters ‘La Canonica di San Vincenti’: ‘Volgend jaar wil ik hier voor dertig invités koken.’ De terrastafel aan de andere kant van het huis biedt een ronduit fenomenaal uitzicht: in het westen ontrolt zich een glooiend schouwspel van Toscane op z’n allermooist, een nimmer beslecht duel tussen het donkerste groen van wijnranken en het felste oker van graanvelden. Aan deze flank van de heuvel toont De Maeseneire me elegante terrasbouw, met achtereenvolgens een moestuin, een petanquebaan, drie etages met olijfbomen en ten slotte een wijngaard. Bijna drie hectare met sangiovesedruiven aan ranken van ruim 35 jaar oud: ‘Karel en ik brengen onze oogst samen. Hij begeleidt de productie, ik hou me met de verkoop bezig. We produceren tussen de 17.000 en de 25.000 flessen, naargelang het seizoen. Dat zal almaar meer worden, naarmate de kwaliteit van de ranken steeds zal verbeteren.’

'Karel De Gucht en ik produceren in Toscane elk jaar tussen de 17.000 en de 25.000 flessen wijn.'

HUMO U stopt volgende maand bij Adecco. Om minder hard te werken en het als wijnboer te proberen?

De Maeseneire «Dat was toch de bedoeling (lacht). Volgend jaar word ik 58, de leeftijd waarop je in Zwitserland je privépensioen kan opnemen – op voorwaarde dat je een jaar tevoren de procedure start. Dus heb ik aan het eind van vorige zomer onze raad van bestuur gemeld dat ik zou stoppen, wat ik vervolgens enkel aan mijn familie en een paar goede vrienden verteld heb. Wie mij goed kende, geloofde me niet – mijn vrouw in de eerste plaats. Wie me minder goed kende, beaamde dat ik onderhand wel genoeg bewezen had.

»Mijn idee was dus echt iets anders te gaan doen, maar gaandeweg begon ik me steeds meer af te vragen waar ik me dan wel mee zou bezighouden. Toen ik met Manoj in India was, moest ik op een gegeven moment als oefening luidop formuleren wat ik nog wilde bereiken. Terwijl ik mezelf hoorde vertellen over wijn maken, het rustig aan doen en meer tijd voor mijn familie overhouden, besefte ik dat ik aan het liegen was. Kwam het door de tijdgeest of door gesprekken met anderen? In elk geval was ik mezelf iets aan het wijsmaken. Ik begreep: het leven dat ik hier voorspiegel, kan het mijne niet zijn. Ik zal diep ongelukkig zijn als ik niks meer te doen heb en dat zal mijn familie ook niet ten goede komen. Mijn voornemen was, kortom, niet doordacht genoeg.»

HUMO Ik voel een primeur komen, zij het niet in de zen-sfeer. En nu?

De Maeseneire «Ik stop wel degelijk op 31 augustus bij Adecco. Maar intussen ben ik al volop in gesprek met headhunters – die mannen verdienen 25 à 30 procent van het jaarsalaris van de mensen die ze plaatsen, ik ben dus een goeie prooi voor hen. Er lopen twee procedures voor een job als CEO, een derde start binnenkort.

»Toch hoop ik na Adecco een paar rustige maanden te hebben, ik wil onder meer graag de Koran en de Bijbel lezen. Dat zal wel lukken, want zo’n aanwervingsprocedure kost nu eenmaal tijd: het moet aan beide kanten klikken, en aan de kant van het bedrijf met zowel het team als de eigenaars als de raad van bestuur. Intussen krijg ik redelijk wat aanbiedingen voor raden van bestuur, maar ik zie me nog geen carrière als bestuurslid uitbouwen. ’t Is waarschijnlijk te vroeg, ik sta gewoon nog te graag op het veld – ik zit helemaal niet graag in de tribune, ik zou mezelf zelfs geen coach noemen. Ik ben wel lid van de raad van bestuur van Delhaize – en daar ben ik blij om – maar ’t is geen toeval dat ik in september vier dagen in een winkel en in een distributiecentrum ga werken.»

HUMO De kans lijkt me klein dat u nogmaals van gedacht verandert.

De Maeseneire (lacht) «Ik heb echt wel lang nagedacht. Ik ben om te beginnen geen rustige mens: er is nog zo veel dat ik wil doen. Verder is werk voor mij een sociaal gegeven; ik heb het nodig om dagelijks met veel mensen contact te hebben. Dat drijft me ook, mijn team daagt me constant uit.

»Ik ben ook eerlijk bij mezelf nagegaan of status voor me belangrijk is. ’t Zou hypocriet zijn dat te ontkennen, maar daarvoor doe ik het niet. Ik denk dat mensen anders naar mij kijken dan ik naar mezelf kijk: ik heb een mooie carrière als CEO gemaakt, ja, maar ik ben een gewone mens (lacht breed). Dit huis kan ik morgen verkopen, ik ben al te vaak verhuisd om nog iets met stenen te hebben. Ik heb wel iets met kunstwerken, maar die kan ik meepakken. Alleen dat kerkje... Onze pastorie is letterlijk tegen die kerk aangebouwd, dus wilde ik die kerk er vanaf de eerste dag bij kopen. Mijn Italiaanse collega’s achtten dat onmogelijk, omdat het Vaticaan niet bepaald om geld verlegen zit. Maar eerder dit jaar hebben we die kerk van de bisschop van Arezzo kunnen kopen, voor een relatief klein bedrag. En zo heb ik voor het eerst in mijn leven iets materieels waar ik maar moeilijk afstand van zou kunnen doen.»

'Ik zat bij de kinderpsychiater op de sofa in plaats van mijn zoon. Ik mocht niet zo veeleisend zijn, zei hij, als ik zo voortdeed had ik een zelfmoord op mijn geweten.'

HUMO U hecht meer aan het immateriële?

De Maeseneire «Dat is makkelijk gezegd als je materieel alles hebt wat je moet hebben. Ik geloof in de piramide van Maslow: naarmate je meer hebt, wordt het immateriële belangrijker.

»Ik heb altijd iets gehad met kathedralen, kerken en tempels. In een kerk binnenstappen, brengt je met beide voeten op de grond: je wordt nederig, kalm, rustig. Dat heb ik altijd al zo gevoeld. ’t Is geen toeval dat Betty en ik als student een maand naar het Griekse vasteland, Kreta, Mykonos en Delos geweest zijn en daar alle mogelijke tempels bezocht hebben. En dit is een geweldig kerkje, dat wellicht in de zevende eeuw gebouwd is maar pas in 1104 een sacrale kerk geworden is. Ze waren er hier niet gerust op toen ze hoorden van die verkoop, wellicht vreesden ze dat die Belg een café in hun kerk ging beginnen of zo. Maar we hebben alles kunnen restaureren zoals het geweest is, tot de biechtstoelen toe. Ik ben er ontzettend blij mee.»

HUMO U komt uit een liberaal en ongelovig nest, maar gelooft toch dat er meer is tussen hemel en aarde?

De Maeseneire «Begin dit jaar heb ik gesproken op de uitvaartplechtigheid van Rudolf Vanmoerkerke. Een moeilijk moment voor mij. Ik heb toen verwezen naar ons jaarlijks weerzien op restaurant, van 1998 tot 2012, en naar onze discussies over geloof – hij de eeuwige gelovige met zijn twijfels en ik de eeuwige ongelovige met mijn twijfels.

»Toen mijn mama in 1998 overleden is, wilde ik dat ik gelovig was en dat ik in een hiernamaals geloofde. Ik ben toen geregeld tegen haar urne gaan praten, op de begraafplaats in Oostduinkerke: haar vanalles gaan vertellen, mijn leven met haar gaan delen (zijn stem breekt, het blijft ruim 10 seconden stil, hij excuseert zich). Ik ben in die periode ook weleens op een golfbreker gaan zitten, om me af te vragen waarom we hier zijn. En of het allemaal wel zin heeft, als we op een willekeurig moment toch maar gewoon weggerukt worden. Zo ben ik beginnen te begrijpen waarom mensen geloven; onder andere om te verwerken, om met de dood om te kunnen.

»Daar kwam nog bij dat het euthanasie was, ik heb mijn zus en mijn papa overtuigd. De eerste dode is de moeilijkste; toen ik nadien mijn schoonvader en mijn vader verloor, had ik dat proces al eens doorgemaakt en kon ik er beter mee om. Maar afscheid moeten nemen van mijn mama was héél moeilijk. Na een paar weken heb ik de knop kunnen omdraaien, door te bedenken dat ik er voor mijn twee kinderen zou proberen te zijn. Ik hoop dat ze hetzelfde gemis voelen wanneer ik er niet meer ben, want dat zou willen zeggen dat ik voor hen betekend heb wat mijn ouders en mijn schoonvader voor mij betekend hebben.»


Drie vette jaren

We nestelen ons op de bovenverdieping van de pastorie, met een rosato van eigen makelij. De Maeseneire heeft als CEO van het grootste uitzendconcern ter wereld een geprivilegieerd zicht op de stand der dingen, aangezien zijn sector geldt als een betrouwbare economische barometer. Die kennis, van perspectief voorzien door zijn jarenlange ervaring, diept De Maeseneire uit met een begenadigd aanvoelen van mens en maatschappij. Dat zorgde voor evenwichtig professioneel succes – Adecco combineert spectaculaire groeicijfers met een recordscore in de ‘great place to work’-rangschikking – én voor een uitgebalanceerd parler vrai, dat zijn waarheid zoekt in een persoonlijke mix van liberaal en sociaal, de elite en de werkvloer.

HUMO U bent bevriend met zowel Karel De Gucht als Johan Vande Lanotte. Met wie verschilt u ideologisch het vaakst van mening?

De Maeseneire «Ik hoop dat onze vriendschap niet op politiek gebaseerd is, want dan is het geen echte vriendschap. Ik waardeer mensen over de partijgrenzen heen, dit jaar zat ik in Davos naast Geert Bourgeois en leerde ik een slimme en milde man kennen. Met wat zoeken vind ik zelfs een CD&V-standpunt dat ik kan onderschrijven: ik heb echt moeite met abortus. Ik zou nooit kunnen beslissen tot het wegnemen van een leven dat mogelijk tachtig mooie jaren voor zich heeft. Euthanasie kan voor mij dan weer wel, dan zijn die tachtig jaren immers voorbij.»

HUMO De paus heeft meer succes in Zuid-Amerika en Zuid-Europa dan in het rijkere noorden. Ziet u een verband tussen armoede en geloof?

De Maeseneire «De enorme rijkdom die we sinds de Industriële Revolutie gecreëerd hebben, heeft de kerken doen leeglopen. Als mensen het materieel goed hebben, voelen ze minder de nood om houvast te gaan zoeken. Geld gééft vrijheid, en vrijheid is het ultieme doel voor iedereen – dat heeft mijn mama er bij ons ingehamerd. We hebben dus met z’n allen een enorme opdracht – of zoals Steve Stevaert me ooit zei: ‘Socialisme is ervoor zorgen dat iedereen rijk wordt.’ Ik zag Steve een keer of vier per jaar, we hadden een goed contact. Hij is ook, met Marleen, op de babyborrel van onze kleinzoon geweest. Toen heb ik ’m voor het laatst gezien.»

'Ik ga Syrië-strijders niet goedpraten, maar het is voor mij duidelijk: mensen een toekomst onthouden, kweekt enorme frustraties'

HUMO Hoe maken we iedereen rijk?

De Maeseneire «We hebben geen keus, want armoede creëert afgunst. En wie geen toekomst heeft, is kwetsbaar en stelt zijn hoop op leiders die daar vaak misbruik van maken. Dat was in de jaren 30 zo in Duitsland, dat is vandaag zo in het Midden-Oosten. Wat daar gebeurt maakt me bezorgd over de toekomst, net als de massale jeugdwerkloosheid in Europa – die twee fenomenen houden trouwens deels verband met elkaar. Ik verwijs ook vaak naar hooliganisme, dat piekt op plaatsen met een hoge werkloosheid. Werk geeft een inkomen, een bestaansreden, een status, een sociaal leven – kortom: een toekomst. Ik ga Syrië-strijders niet goedpraten, maar het is voor mij duidelijk: mensen een toekomst onthouden, kweekt enorme frustraties.

»Het is cruciaal zoveel mogelijk mensen werk te geven, desnoods om te beginnen een mini-job. Anders stevenen we af op grote problemen. Dat in Spanje de helft van de jongeren werkloos is, vind ik zonder meer een explosieve situatie. ’t Zijn niet toevallig ook de jongeren die in Griekenland de nee-stem boven de 60 procent getild hebben. Er is iets gaande: de afstand tussen arm en rijk wordt te groot. Soms sta ik ervan versteld dat die ongelijkheid nog niet tot meer sociale onrust geleid heeft.»

HUMO U heeft eerder de crisis voorspeld, hoe ziet u de toekomst nu?

De Maeseneire «De volgende drie jaren worden beter voor Europa. In tegenstelling tot wat vaak gedacht en gezegd wordt, had de recente crisis minder te maken met de banken dan met het gebrek aan competitiviteit van de westerse wereld. Dat gebrek wordt nu tijdelijk verdoezeld door de zwakke euro en de lage energiekosten, maar de fundamentele problemen zijn niet opgelost. Zolang de werkloosheid zo hoog blijft, is het herstel in Europa uiterst fragiel.

»Daarom durf ik niet te zeggen dat we voor tien jaar goed zitten. Ik denk dat de oude cycli van het gezegde ‘zeven vette en zeven magere jaren’ nooit meer terugkeren. De cycli zijn veel korter geworden, zoals de knappende bubbel in China vandaag bewijst.»

'Met Obamacare probeert Obama het model van het Europese vangnet over te nemen. Dat mag edel zijn, maar het werkt economisch niet. Gelukkig kan hij geen derde keer verkozen worden'

HUMO Zijn die kortere cycli het gevolg van digitale disruptie, die voor transparantie en vlakke structuren zorgt?

De Maeseneire (knikt) «Het internet heeft de wereld, zoals Thomas Friedman schreef, vlak gemaakt. Er zijn geen grenzen meer en dus moet je een unieke service bieden of een uniek product hebben. Er gaan nog veel meer jobs verdwijnen, een Oxford-studie maakte gewag van een jobverlies van maar liefst 47 procent. Dure jobs worden overgenomen door robots: taxichauffeurs kunnen vandaag wel staken tegen Uber, maar ze zullen geen zelfrijdende auto’s kunnen verbieden. Maar de technologie zal niet alleen jobs wegnemen, ze zal ook weelde creëren – een proces vergelijkbaar met dat van de Industriële Revolutie. En nog belangrijker: het internet zal het onderwijs, dat vandaag enkel toegankelijk is voor de rijken in het noorden, mogelijk maken voor iedereen. Zo zal overal democratie een kans krijgen, zo zal overal weelde gecreëerd kunnen worden.

»In feite loopt ons politiek systeem achter op wat er in de wereld gebeurt. Terwijl er steeds meer grenzen verdwijnen, is men hier bezig over Vlaanderen… So what? Nee, al die bestuursniveaus zijn niet langer houdbaar. We zouden Europa en de provincies moeten behouden en alles daartussen opgeven: één centraal bestuur en daarnaast iets wat de politiek dicht bij de mensen houdt. Maar ik heb niet het idee dat politici hun eigen job willen afschaffen (lachje).»

HUMO Tijdens onze mailwisseling ter voorbereiding van dit gesprek toonde u zich geen fan van Obama.

De Maeseneire «Het Amerikaanse herstel is even fragiel als het Europese. Met Obamacare probeert Obama het model van het Europese vangnet over te nemen. Dat mag edel zijn, maar het werkt economisch niet. Ik blijf geloven in een zo vrij mogelijke markteconomie, met een beperkt vangnet. Gelukkig kan Obama geen derde keer verkozen worden, zodat op Obamacare wel een rem gezet zal worden.

»Kijk naar hoe liefdadigheid in Amerika geregeld wordt en hoe supermiljonairs als Bill Gates hun rijkdom in charity funds steken. Dat leert mij dat de mens uiteindelijk goed wil doen en dat het beter is meer aan het vrij initiatief over te laten dan het allemaal te willen reguleren. Ik doe het zelf ook zo, trouwens: ik háát krijgen, ik geef veel liever. Zo ondersteunen mijn vrouw en ik in Ivoorkust, samen met een vriend die daar woont, 22 kinderen – en binnenkort meer. Ik vind het normaal dat wie zoveel gekregen heeft, ook teruggeeft.»

HUMO Een quote uit ons vorige Humo-interview: ‘Het moet allemaal minder: kosten, overheden, bestedingen, salarissen…’ Denkt u dat de geesten rijp zijn voor dat idee?

De Maeseneire «Mensen hebben het altijd moeilijk om iets op te geven. Maar op lange termijn moeten we allemaal een stap terugzetten: meer risico’s nemen en een stuk zekerheid opgeven, ook van onze sociale zekerheid – hoe erg dat ook is. Er valt geen leefbare maatschappij te organiseren waarin meer mensen nemen van het systeem dan er bijdragen aan het systeem. Dat is intussen wel het geval: ten gevolge van de vergrijzing, het brugpensioen en het tijdskrediet werkt in België minder dan 50 procent van de bevolking. Ter vergelijking: Zwitserland zit boven de 60 procent en Australië rond de 70. Dat is dus onhoudbaar voor België.»


Nooit tevreden, nooit content

Ook de gastvrijheid van De Maeseneire en Betty is op maat van een vlakke wereld: ze kent nauwelijks grenzen. De gastheer heeft zich vandaag danig ontspannen tijdens de voorbereidingen in de keuken en serveert achtereenvolgens insalata caprese (met burrata), pasta carbonara (met spek van varkenswangen), ratatouille van groenten uit eigen tuin (met salsiccia van everzwijn) en zabaglione (met marsala). Véél (‘Dat heb ik meegekregen van mijn mama: zorg dat je gasten veel te eten hebben, anders gaan ze denken dat ze niet welkom zijn’), bovendien vergezeld van het beste uit Italiaanse en Spaanse wijngaarden (‘Wijn is altijd een passie geweest. Voor mij is een maaltijd zonder wijn ondenkbaar. Omdat ik dat niet wil opgeven, lunch ik nooit. Want door de wijn bij de lunch zou ik ’s namiddags niet meer kunnen werken’). Hij lacht, vult een laatste glas, met de Toscaanse dessertwijn Vin Santo, en serveert er cantuccini-koekjes bij. Ik doop er eentje in mijn glaasje en ben even volmaakt gelukkig. Zijn moeder evenzeer, nu hij nog.

'Mijn vrouw weet echt alles van me, wat soms hard en ambetant was. Maar wellicht daarom zijn we nog samen. Betty is een groot geluk in mijn leven'

De Maeseneire «Ik noem mezelf gelukkig, maar ik ben nooit content of voldaan. Het kan immers altijd beter. Dus eis ik dat van mezelf en vraag ik dat ook van iedereen rond mij. Toen ik voor Apple werkte, werd gezegd dat als je ‘nee’ tegen Steve Jobs zei, zijn antwoord luidde: ‘Think about it.’ En als je ’s anderendaags nog altijd ‘nee’ zei, vloog je buiten. Ik ben iets minder brutaal, maar ik kan niet aanvaarden dat iemand er niet naar streeft het beter te doen. De meeste mensen die met mij gewerkt hebben, zeggen dat ik niet te doen ben, maar ook dat ze ongelofelijk veel geleerd en gedaan hebben. Maar gemakkelijk is het niet, ik begrijp steeds beter dat het onmogelijk is om met iemand als ik te leven.»

HUMO Is het ook moeilijk voor uzelf?

De Maeseneire (schudt het hoofd) «Ik ben aldoor bezig en ik vind het normaal om elke morgen op te staan met de vraag ‘Wat kan ik vandaag beter doen?’ Dat zal wel genetisch zijn, al heeft mijn opvoeding er ongetwijfeld ook toe bijgedragen: als ik met een zes op mijn rapport thuiskwam, vloog ik naar boven zonder eten. Het moest aldoor beter.

»Dat het voor mij nooit goed genoeg kan zijn, is ook voor mijn vrouw en kinderen weleens lastig geweest. Toen mijn zoon 9 was, werd bij hem dyslexie gediagnosticeerd. Via een vriend zijn we bij een kinderpsycholoog beland, en drie weken later zat ík in plaats van mijn zoon bij hem op de sofa. Die man vertelde me dat vooral ik een probleem had: ‘Jij bent zo veeleisend dat je kind niet meer weet wat gedaan om goed te doen voor jou. Als je zo voortdoet, heb je een zelfmoord op je geweten.’ Dat kwam aan. Ik zat met tranen in mijn ogen voor die man, maar hij heeft me wel ongelooflijk geholpen. Ik heb mijn houding tegenover mijn zoon veranderd, want het was inderdaad nooit genoeg. Sommige kinderen kunnen met dat soort druk om – ik ben zelf dus net zo opgevoed – en andere niet, en dat heb ik moeten leren aanvaarden.»

HUMO En Betty?

De Maeseneire «Ook mijn vrouw zal zeggen dat ik niet te doen ben. We zijn een paar keer bijna gescheiden, ja. Betty attendeerde me onlangs op een interview waarin de vrouw van Fernand Huts zei dat macht erotiseert en dat ze geregeld haar vliegenmepper heeft moeten bovenhalen om vrouwen rond haar man weg te slaan (lacht). Betty zei: ‘Net wij.’

»Mijn vrouw weet dat ik niet aan onenightstands doe: iets raars in mijn hoofd of lichaam maakt dat ik geen seks kan hebben met een toevallige passante. Maar ze weet echt alles van me, wat soms hard en ambetant was. Maar wellicht net daarom zijn we nog samen. Betty is een groot geluk in mijn leven.»

HUMO Hoe belangrijk voor uw geluk is kunst?

De Maeseneire «Hier hangt vooral werk van Chinese kunstenaars. Toen ik in het kunstdistrict in Shanghai kennismaakte met Chinese kunst, was dat een coup de foudre. Maar over het algemeen heb ik werken van wie ik de makers gekend heb. Zo is het grote werk beneden ‘De guldensporenslag’ van Jan Burssens. Nog maar net getrouwd, waren Betty en ik bij Jan thuis, en hij zei tegen zijn vrouw: ‘Geef dat aan die mensen, want die zien mijn werk zo graag.’ Waarop zij: ‘Wat? Dat gaat hier niet buiten onder de 400.000 (Belgische) frank (10.000 euro, red.).’ Al ons spaargeld is toen naar dat werk gegaan, het hangt nog altijd in onze living in België. Kunstenaars zijn vaak getrouwd met een bitch, die voor de business moet zorgen. Ik geloof in complementariteit in relaties. Mijn vrouw en ik zijn ook complementair, maar ik ben de bitch (lacht).»

HUMO Bent u er, werkend of yogaënd, inmiddels achter wat de zin van het leven is?

De Maeseneire «Ik zoek de zin in mijn leven niet veel verder dan mijn twee kinderen en mijn kleinkind. Op de dag waarop ik vorig jaar mijn vader verloor, kreeg ik van mijn zoon een foto van de echografie van mijn kleinkind – alsof een constante energie iets creëert waar iets verdwijnt. Ik ben zo blij telkens als ik de kinderen zie. Ik hoop dan ook op veel meer kleinkinderen, ik heb er mijn dochter zes gevraagd. Maar ze antwoordde: ‘Papa, ik ben geen konijn’ (lacht).

»Verder wil ik volhouden om nooit content te zijn en altijd beter te doen. De rest laat ik over aan ‘the man in the mirror’. Dat is mijn god. ’s Morgens moet iedereen lang in de spiegel kijken – een man om zich te scheren, een vrouw om zich te schminken. Als je niet hoeft weg te kijken, zit je nog goed. Want uiteindelijk moet je jezelf altijd in de ogen kunnen blikken: kunnen leven met wat je doet en nalaat, met wat je zegt en niet zegt. Ik vertrouw erop dat die man in the mirror wel zal weten wanneer het genoeg geweest is.»

’s Anderendaags om acht uur – een halfuur later dan gewoonlijk, onze oenologie ter wille – verzamelen we op het grasperk aan het zwembad voor ochtendyoga. De daaropvolgende drie kwartier ben ik een matige kat, een behoorlijke berg en een uitstekende cobra. ‘Stillness in the body is stillness in the mind,’ gebiedt Manoj. Wat later sta ik in schouderstand – minder rank en recht dan De Maeseneire en vooral dan Betty, maar toch. We eindigen de sessie met een flard yoga nidra. Nadat we Humo’s muziekkatern zoemvol ohm’end eer bewezen hebben, meldt Manoj: ‘You are totally relaxed.’ ‘En?’ polst De Maeseneire. Totally relaxed lukt zo’n eerste keer natuurlijk niet, daarvoor is een mens toch te zeer in de greep van de vraag of hij het allemaal wel goed doet. Maar ik ben me welzeker bewust van mijn lichaam – zinnelijke zen. ‘Klopt, ook mijn spieren zijn wel degelijk steviger geworden,’ weet De Maeseneire. ‘En ook ben ik gegroeid. Ik mat 1,91 meter, maar had met ouder worden twee centimeter verloren. Sinds ik yoga doe, heb ik anderhalve centimeter teruggewonnen.’ Een typische uitspraak van een op velerlei vlakken groot man, CEO en gastheer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234