null Beeld

Zola Jesus - Conatus


Als soundtrack bij een dramatische brok zwart-witcinema als 'Pantserkruiser Potemkin' werkt 'Conatus', de derde langspeler van Zola Jesus, perféct. Doe de YouTube-test met de wereldberoemde trappenscène in Odessa, en u zult versteld staan van de symbiose tussen beeld en klank.

Redactie


De grote Sergei Eisenstein beoogde met zijn montage op een zo emotioneel mogelijke, bijna pijnlijke communicatie met zijn publiek; met haar hartverscheurende stem, militaire drumcomputers, spookachtige koortjes en duistere synthtapijten lijkt Zola Jesus - Oekraïns-Russische roots, woont in de States, echte naam: Nika Roza Danilova - helemaal hetzelfde van plan.


Mission accomplished.'Conatus' biedt weinig vrolijkheid en des te meer schuld, boete en beklijvende obscuriteit. Wij horen de extravagantie van Siouxsie Sioux, de raadselachtigheid van Karin Dreijer Andersson en de rauwe directheid van Joy Division.


'Avalanche', het eerste echte nummer na de onheilspellende intro/soundscape 'Swords', dompelt de luisteraar meteen onder met een treurige cello verbloemd door uptempo beats, en in 'Hikikomori', genoemd naar het Japanse fenomeen waarbij jongeren zich volledig uit de maatschappij terugtrekken, bouwt Danilova een muur van ijzige strijkers en donkere eightiessynths en om zich heen.


Maar 't is niet al afstandelijk en synthetisch wat ze doet: in 'Seekir' ruilt ze haar melancholie in voor bijna dansbare stuff, en in 'Vessel' zorgt een trage piano voor welgekomen warmte. Het beste bewijs dat ze haar stijl na drie platen helemaal meester is.


Bijna lief en kinderlijk onbeholpen komen de toetsen nog even terug in 'Skinn', één van de meer ingetogen tracks. En eerlijk: zo horen we haar eigenlijk het liefst. Want – en daar zit het addertje – Danilova, die al op haar zevende opera's zong, bewijst nog iets te graag dat ze luider kan zingen dan de luidste sirene.


Tel daar haar voorliefde voor dichtgepleisterde arrangementen bij, en je krijgt hier en daar een wat benepen en vermoeiend resultaat, zoals in - even ademhalen - 'Lick the Palm of the Burning Handshake'.


We halen de mantel der liefde boven: als ze de volgende keer wat vaker beseft dat ze ook naar adem kan doen happen zónder een grote keel op te zetten - zoals hier in 'Ixode', een song die openbarst zonder dat er heksentoeren aan te pas komen - zit een meesterwerk erin.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234