Zomby - Dedication

Elektronicaplaten die ons keer op keer niet alleen een energieboost verkopen, maar ook het membraan tussen onze hartkamers perforeren en - al was het maar voor een kwartseconde - onze wereld doen stoppen met draaien: op onze iPod nemen ze hooguit een paar honderd megabytes in.

'Selected Ambient Works 85-92' van Aphex Twin is er zo eentje, net als de eerste van Burial. 'So This Is Goodbye' van Junior Boys, 'Silent Shout' van The Knife en 'Here Comes Love' van Superpitcher. Het verzameld werk van Gas en Basic Channel. En onze kop eraf als we in ons eerstvolgende donkerste uurniet naar 'Dedication' van Zomby grijpen, de tweede officiële plaat van de nog immer anonieme beatbakker uit Londen.

Anders dan stadsgenoot Burial weigert Zomby zijn naam en zijn gezicht prijs te geven: 'Dat je je muziek deelt met een groot publiek, betekent niet automatisch dat je 't leuk vindt om je balzak te laten fotograferen,' zo liet hij vorig jaar in een interview optekenen. Ook in zijn muziek speelt hij graag verstoppertje: zijn debuut 'Where Were U In '92?' was een ode aan het ravetijdperk, de ep 'One Foot Ahead of the Other' een knipoog naar garage en twostep, 'Dedication' een eerbetoon aan artiesten die de voorbije twintig jaar evergreens in elkaar boksten met drummachines en analoge synths - Juan Atkins, Aphex Twin, Squarepusher, 808 State, Luke Vibert.

Zomby kiest resoluut voor diezelfde old school-ingrediënten, maar door de manier waarop hij ze dooreen klutst en vervolgens afkruidt (bijvoorbeeld met pistoolschoten en voetbalclaxons, zoals in 'Witch Hunt') toont hij zich een hedendaagse contender. Dat blijkt vooral uit de beste track, 'Natalia's Song': een vervormde vrouwenstem duikelt van de ene blue note in de andere boven een subtiele schuifelbeat, meer gebeurt er niet.

En toch blijft-ie hangen: fuck de beatbakkers die menen dat ze hun songs langs hoge bergen en door diepe dalen moeten jakkeren, aangedreven door een mengsel van testosteron en adrenaline; een zweefvlucht in het ijle en een shot endorfine volstaan. In 'Digital Rain' laat hij een droge beat, een onnozele stemsample (klinkt als 'psjt') en wat eenzame Nintendo-blieps tegen elkaar opbotsen: het resultaat is adembenemend en ontroerend.

Geldt trouwens ook voor het ultrakorte 'Black Orchid' (snerpende chiptunes met een scheut 808 erbij) en 'A Devil Lay Here' (uitgepuurde percussieloops met wat subtiele synths erbij). 'Florence' knipoogt dan weer naar 'Beep Street' van Squarepusher, vanwege dezelfde mix tussen hyperkinesie en tristesse; 'Resolve' is een kipkap van Craig Armstrong-piano's met clicks & cuts uit de Lidl (en het werkt!); 'Basquiat' dreigende pianoambient van de bovenste plank - regisseurs van zwart-witfilms vol dreigende luchten en close-ups van droevige pubermeisjes die verlegen zitten om een soundtrack: stop, jullie hebben 'm gevonden.

Dat 'Things Fall Apart', de samenwerking met Noah 'Panda Bear' Lennox van Animal Collective, nog het minst spannende nummer is, wil wat zeggen.

Maximale ontroering en maximale swag: 'Dedication' heeft het allemaal. Laat maar komen, die hard times.

Zomby speelt op vrijdag 22 juli op 10 Days Off in Gent.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234